De wereld volgens Garp en Wim Wienen

  • Havenbedrijf: Ban politici

    IMG_0463.JPGGisteren was er wat commotie op de Antwerpse gemeenteraad. In het kader van het omvormen van het Gemeentelijk Havenbedrijf tot een NV, worden de gemeenteraadsleden van de oppositie uit de Raad van Bestuur van het bedrijf gebannen. (allez, op de socialisten na) Marc Van Peel geeft hiermee een eerste goede aanzet om te komen tot een performante RvB. Maar hier mag het niet bij blijven. De volgende stap moet zijn dat ook de gemeenteraadsleden van de meerderheid uit de RVB verdwijnen.

    Waarom? Ik spreek uit ervaring. Bij het opstarten van de gemeentelijke autonome bedrijven was het de traditie om - via een of andere verdeelsleutel - de raden van bestuur vol te pompen met gemeenteraadsleden of politieke aanverwanten. Zo heb ik de eer gehad te zetelen in de RvB van het Gentse Havenbedrijf. Voor iemand met een passie voor de maritieme sector zoals ik, was dit een bijzonder leerrijke ervaring. Maar is het de bedoeling dat leden van de RvB intellectueel rijker worden of moet het bedrijf voordelen plukken uit de kennis van de leden van de RvB?

    In Gent maakte ik het mee dat enkel de punten over personeel op een discussie binnen de raad konden rekenen. Want dan kwam meestal de 'vakbondsaangehorigheid' van bepaalde leden bovendrijven. Als de commercieel directeur de commerciële strategie van het bedrijf uit de doeken kwam doen waren er 0 vragen, was er 0 inbreng uit de RvB. Een commerciële strategie lijkt me nochtans belangrijk. En hoe komt dat? De leden hebben te weinig kennis over de markt, over bepaalde evoluties in de sector, ze hebben geen maritiem bloed door de aderen stromen. De leden van het management in Gent hebben mij meermaals informeel gezegd dat het verschrikkelijk frustrerend was om te werken met een RvB waar er weinig tot geen interactie mee was.

    Want laten we nu eerlijk zijn. Wie gaat er een nuttiger inbreng hebben in de RvB van het Antwerps Havenbedrijf. Peter Mertens, gemeenteraadslid voor de PvdA en socioloog, of oud-CEPA-voorzitter Roger Roels? De vraag stellen is ze beantwoorden.

    Ik hoop dan ook dat Marc Van Peel de moed heeft om de lijn die hij gisteren heeft getrokken, ook nog verder door te trekken naar de andere gemeenteraadsleden. De RvB moet samengesteld worden op basis van competentie en niet op basis van politieke kleur. En de gemeenteraad moet - als enig aandeelhouder - de rol van Algemene Vergadering opnemen. Het kan niet zijn dat de RvB een flauw afkooksel is van de AV.

    Democratisch deficit, zegt u? Waarom? In de AV, ergo de gemeenteraad, hebben de leden alle mogelijkheden om de Schepen van de Haven te ondervragen over het reilen en zeilen bij het havenbedrijf. Zelfs wanneer het over bedrijfsgevoelige materie gaat. Waarom bestaat er anders iets als "vergadering met gesloten deuren"? En de causeur in Marc Van Peel kennende,... die heeft niet liever dan ondervraagd te worden.

    Tot slot lijkt het mij trouwens nuttig om ook politieke benoemingen in andere bedrijven en agentschappen van de overheid te depolitiseren. Ik denk bv. aan de VRT. Ook daar mag het principe dat er een verschil is tussen de RvB en de AV meer tot uiting komen.

  • Younes, Wouter en de anderen

    afspraak.jpgBehoorlijk geamuseerd, volg ik de verontwaardiging van politici over de VRT en het programma 'De Afspraak' in het bijzonder. Geamuseerd omdat het opvoeren van een theaternummertje nu eenmaal amusant hoort te zijn.

    Eerst was er het incident over het interview met Younes, de ex-Syriëstrijder. De kritiekloze wijze waarop die knaap zijn relaas mocht houden, stuitte duidelijk - terecht trouwens - tegen de borst. De avond en zelfs de dag nadien was #deafspraak 'hot' op alle sociale media. Het moet ook bij de achterban van verschillende partijen, niet in het minst bij Vlaams Belang en N-VA, ook wat losgemaakt hebben. Het leidde immers tot vragen en dito stoere verklaringen in het Vlaams Parlement.

    Amper een week later was het weer koekenbak. Komiek Wouter Deprez mocht, ook weer zonder al te veel kritische vragen, zijn duivels ontbinden tegen minister Joke Schauvliege. Ook zij fulmineerde in de media tegen de jongens en meisjes aan de Reyerslaan.

    Als we al die oprispingen in de media mogen geloven, is het de politici bittere ernst. De VRT heeft h.i. een zware fout gemaakt tegen de regels van de journalistiek. Maar is het hen wel ernst? Immers, in Vlaanderen bestaat er een Vlaamse Regulator voor de Media (VRM), die de taak heeft toe te zien op én te oordelen over het naleven van de mediaregels. Een klacht bij die VRM zou dan toch een logische stap zijn, niet? Een veroordeling door de VRM kan paal en perk stellen aan het overtreden van de regels. Dat zou de VRT wel even pijn doen.

    Maar die klacht komt er blijkbaar niet. Want politici zijn als de dood geweerd te worden door de machthebbers op nieuwsredacties. Wie immers niet aan bod komt in de media, bestaat niet is een Wetstraatcredo. Vandaar het schijngevecht, de stoere en boude uitspraken die eigenlijk geen zoden aan de dijk brengen. Show, dus. Amusement met de nodige visibiliteit voor de betrokkenen. In de hoofden van sommige politici leeft er m.i. zelfs de hoop dat er maar best niet te veel verandert, de hoop dat de VRT opnieuw snel in de fout gaat. Want dan kan de mediacarrousel opnieuw aan het draaien. Politici durven al eens cynische gedachtenkronkels hebben.

  • Terug in de pen (het klavier) kruipen

    Ik herontdek mijn oude blog en zie dat ik bijna een jaar en een maand geen enkel schrijfseltje meer gepleegd heb. En eigenlijk schrijf ik wel graag. Zelfs als sommigen zouden reageren: "waarom leert ge het dan niet?" Maar soit.

    Ergo, we gaan er eens terug een gewoonte van maken om regelmatig iets te posten. Tekstjes over iets dat me raakt, me ergert, me blij maakt,... En eigenlijk voor het eerst in alle vrijheid. In het afgelopen jaar is er immers veel gebeurd. Ik ben politicus af, wat betekent dat ik niet langer meer gebonden ben aan partijstandpunten, niet moet oppassen voor foute interpretaties door de media (als politicus was ik al niet interessant voor de media, maar nu ben ik volledig onbeduidend.), niet geremd door bedenkingen als "val ik nu iemand af" of "ik maak toch geen positieve stukken over tegenstanders?"

    Kortom, het wordt iets voor de mensen die zich zo erg vervelen en dat deze blog beginnen lezen. En om het met de woorden van vriend Rein Staveaux zaliger te zeggen, mijn pen (klavier) zal soms gedoopt zijn in aardbeien, soms in zuur. Daar moet iedereen maar tegen kunnen.

  • Het verloren koninkrijk

    Orangisme.jpgMet ‘Het verloren koninkrijk – Het harde verzet van de Belgische Orangisten tegen de revolutie 1828-1850’ heeft historica/emeritus Els Witte een behoorlijk verdienstelijk boek geschreven. Verdienstelijk op heel wat vlakken. We kunnen er immers niet om heen dat de kennis over de ‘Orangistische beweging’ zowel in Rijksnederland als hier eerder beperkt is. Het feit dat de geschiedenis steeds geschreven wordt door de ‘overwinnaar’ is daar niet vreemd aan. Het Orangisme heeft altijd de naam gehad een eerder marginaal fenomeen te zijn geweest na de muiterij van 1830. Evenzeer een fenomeen dat beperkt zou zijn geweest tot enkele grote steden, zoals Antwerpen en Gent.

    Niets is minder waar. In haar boek toont Witte aan dat het Orangisme behoorlijk verspreid was over de hele zuidelijke Nederlanden. Evenmin een marginaal fenomeen, maar een te duchten tegenstander voor de nieuwe staat België en koning Leopold. De repressie die steeds dient te worden opgevoerd tegen de Orangisten, de inperking van de vrije meningsuiting – toch een van de steeds bejubelde paradepaardjes van de nieuwe staat – tonen aan dat de nieuwe leiders van België vaak de handen vol hadden met de beweging die naar restauratie streefde. Witte toont de lezers ook de vele kansen die de Orangisten hadden om het Koninkrijk der Nederlanden te herstellen, maar die teniet gingen aan verkeerde strategische keuzes, onbetrouwbare partners, intern gebakkelei,… Ook een zeer interessant aspect is hoe de prille Vlaamse Beweging evenzeer in die periode een cruciale fout maakt om niet tegen de usurpatoren te ageren en eerder aansluiting zoeken bij de ‘nieuwe leiders’.

    Ondanks het feit dat ik dit boek toch als een standaardwerk zou willen bestempelen, is Witte ook heel eerlijk over de onvolledigheid van het boek. Regelmatig haalt ze in haar werk aan dat bepaalde aspecten niet uitgeput zijn en extra studiewerk vergen. Ook dat is m.i. een verdienste. Want hopelijk zet dit boek andere historici aan verder wetenschappelijk werk te verrichten over het ‘Orangisme’.

    ‘Het verloren koninkrijk’ is niet het eerste werk dat ik van Els Witte heb gelezen. En ook in dit werk zit eigenlijk een rode draad. Witte is historica, wetenschapper. En dat betekent niet altijd dat je dan te maken krijgt met iemand met een vlotte schrijfstijl. Bovendien probeert ze zo veel mogelijk fenomenen en aspecten van het Orangisme te belichten, ook al is het maar in een paar zinnen. Ook de veelheid aan personen die ze te berde brengt, maakt dat het geen boekje is dat je even leest voor het slapengaan. Bij sommige delen van het boek is het echt ‘doorbijten’. Maar het maakt het er niet minder interessant op.

    Dit is echt zo’n boek waarvan ik na de lectuur overtuigd zeg: “Dit boek MOEST geschreven worden”. Elkeen die enigszins een ‘oranjehart’ heeft, moet dit boek op zijn boekenplank hebben (en indien mogelijk ook lezen). 

     

    Els Witte – Het verloren koninkrijk: Het harde verzet van de Belgische Orangisten tegen de revolutie 1828-1850 – De Bezige Bij Antwerpen

  • Peeters reeds voor 1/3de geslaagd

    Peeters.jpgOnderschat een Tjeef nooit. Het zou een credo moeten zijn in de Wetstraat. Toch voor iedereen die de naoorlogse politiek wat heeft gevolgd. Begin september beslisten de federale onderhandelaars Marianne Thyssen van CD&V aan te wijzen als nieuwe Europese commissaris. MR (en ook anderen) hadden laten weten dat in dat geval de CD&V geen aanspraak kon maken op die andere grote post, nl. het premierschap. Aldus wordt besloten dat de volgende premier ‘uit de liberale familie’ zal komen. Ondanks die beslissing bleef Didier Reynders (MR) ontgoocheld. Hij had zichzelf graag in de Europese commissie zien zitten.

    Iedereen dacht op dat moment: het is over en out voor Kris Peeters. Er werd zelfs getwijfeld of hij wel co-formateur zou blijven. En toch bleef Peeters glimlachen. En waarom niet? Kris, die van Onze-Lieve-Heer een flinke dosis strategisch inzicht heeft meegekregen, weet wel beter. En reeds enkele weken later doet hij zijn zet. Hij vraagt uitdrukkelijk – uiteraard voor de camera’s en de verzamelde pers – dat de liberale familie nu eens duidelijkheid zou moeten verschaffen wie er premier wordt. Want de onzekerheid zou wegen op de onderhandelingen. Zijn opzet? Eén: zorgen voor spanningen – en in het beste geval ruzie – binnen de MR, die dan moet kiezen tussen co-formateur Michel (met een sterke aanhang) en de net gebuisde Didier Reynders (met een sterke aanhang). Twee: zorgen voor spanningen – in het beste geval ruzie – binnen de Open VLD. Maggie De Block is duidelijk als populairste uit de verkiezingen gekomen, maar de immer ambitieuze Gwendolyn Rutten voelt ook wel wat om de eerste vrouwelijke premier van België te worden. Drie: zorgen voor spanningen – en in het beste geval ruzie – tussen de Vlaamse en Franstalige liberalen. MR is immers de enige Franstalige partij in de onderhandelingen wat maakt dat verschillende bronnen vinden dat een Vlaming dan maar premier moet worden. Maar de Open VLD heeft wel minder zetels dan de MR.

    Vandaag lijkt het er op dat 1/3de van het plan ‘Peeters wordt Premier’ geslaagd is. Binnen de MR gaan steeds meer stemmen op om de premier niet te leveren. De weg van de minste weerstand is immers dat Charles Michel vice wordt in de nieuwe regering en Reynders voorlopig het voorzitterschap van Michel overneemt. Al dan niet in afwachting van een internationale functie die mogelijks vrijkomt. Bovendien is er bij de MR de vrees dat de N-VA een Franstalige premier als uitvlucht zou gebruiken om het pand te verlaten. Ergo een einde voor de Zweedse coalitie. En gelet op het feit dat PS en CDH aan elkaar geklonken zijn, exit voor de MR uit de mogelijke federale regering.

    Door ook nog eens te temporiseren in de onderhandelingen zorgt Peeters’ plan er nu stilaan voor dat de druk bij Open VLD komt te liggen. Als ze ook daar niet kunnen of durven kiezen, ligt de weg naar de federale regering Peeters I helemaal open. Politiek is simpel, niet?

  • VRT als voorbeeld?

    VRT.jpgIk kan het niet helpen, maar ik was echt onder de indruk van het optreden van Leo Hellemans in Terzake op Canvas. De directeur media van de openbare omroep was er gevraagd om zijn mening te komen geven over door de Vlaamse regering geplende besparingen bij de VRT.

    In alle eerlijkheid, ik heb toch ook even de wenkbrauwen moeten fronsen toen ik de cijfers hoorde. In 2015 moet de VRT tussen de 18 en 22 miljoen euro besparen. Tegen 2019 moet die jaarlijkse besparing zijn opgelopen tot een bedrag tussen 30 en 39 miljoen. Terwijl de bevoegde minister Sven Gatz heeft berekend dat de cultuursector het gemiddeld met 5% minder moet doen, loopt de besparing bij de VRT op tot 13% in 2019.

    Daarbij moet je ook nog even realiseren dat de openbare omroep net uit een besparingsronde komt waarbij ongeveer 116 miljoen euro werd gerealiseerd. En wegens de slechte economische situatie heeft de vorige Vlaamse regering er nog eens van de jaarlijkse dotatie 4,5 miljoen afgedaan. Komt er nog bij dat de dotatie van de VRT vastligt in de beheersovereenkomst, dat is een contract tussen de Vlaamse regering en de openbare omroep die loopt tot 2016. Eenzijdig wordt daar door de Vlaamse regering voor 2015 al direct een wijziging aangebracht van minimum 18 miljoen euro. En tot slot, het is intussen eind september. Het schema van de VRT voor 2015 ligt dus al vast.

    Kortom, er zijn wel wat redenen waarom de VRT moord en brand zou kunnen schreeuwen. Ze zouden niet alleen zijn. Allerhande verenigingen, vakbonden, enz. gaan vol in de aanval tegen deze Vlaamse besparingsregering, onder meer met het initiatief ‘Hart boven Hard’. Maar dan zit daar Leo Hellemans in Terzake. Hij zit uiteraard niet te juichen met de beslissing van de Vlaamse regering. Hij geeft eerlijk en correct toe dat 2015 een zeer moeilijk jaar zal worden. Maar hij vertelt vooral een positief verhaal. Het is wat het is. De cijfers zullen herbekeken worden, er zal bespaard worden en de VRT zal proberen om zo goed mogelijk zijn verantwoordelijkheid te nemen en zijn openbare opdracht te blijven vervullen.

    Los van de inhoudelijke discussie over waar eigenlijk besparingen meer nuttig waren geweest, waar er nieuwe inkomsten konden gegenereerd worden voor Vlaanderen, is dit toch wel een houding die opvalt. En trouwens schril afsteekt tegen heel wat subsidiejunks die nu moord en brand schreeuwen en een minder belangrijke opdracht ten aanzien van de samenleving hebben te vervullen dan de VRT. Kortom – en dat is altijd mijn houding geweest – als de VRT een pluim verdient krijgen ze die ook.

  • Stort geld in plaats van ijskoud water

    ALS-liga.jpgIk heb het niet zo op rages. Nooit gehad, trouwens. Dezer dagen wordt het internet overspoeld met filmpjes van meestal nobele onbekenden die een emmer ijskoud water over zich heen kappen in de strijd tegen de neurologische ziekte ALS. Ik geloof dat ze het ‘the Ice Bucket Challenge’ noemen. De cynicus die ik ben, denkt dan: “Lap, daar zijn ALS-patiënten en toekomstige ALS-patiënten ook weer flink mee geholpen.” De rage krijgt soms een soort ondraaglijke lichtheid. Er circuleren intussen ook al filmpjes van mensen ‘who fucked up the Ice Bucket Challenge’.

    Uitzondering zijn misschien mensen als Urbanus of Bart De Wever en wel om twee redenen. Ten eerste krijgt Bart, als hij zoiets doet, de nodige media-aandacht. En dat lijkt me ook de bedoeling. In deze politieke komkommertijd is VTM er direct bij om de koude douche van De Wever te filmen en wordt de ziekte ALS extra onder de aandacht gebracht. Wat de meerwaarde is van Janneke en Mieke die een emmer ijskoud water over zich kappen en hun filmpje op het net plaatsen, is mij een raadsel.

    Ten tweede heeft Bart De Wever ook aangekondigd dat hij 100 euro zou storten aan de vereniging die de strijd tegen ALS voert. Dat maakt zijn actie enigszins nuttig, want hopelijk zet dit mensen aan om effectief geld te storten om deze verschrikkelijke ziekte te bestrijden. Maar ik vraag me af hoeveel ‘icebucketters’ effectief de geldbeugel hebben opengetrokken.

    Kortom, mijn boodschap is redelijk simpel: stort geld in plaats van ijskoud water. En dat hoeft niet perse in een fonds ter bestrijding van ALS te zijn. Verenigingen die geld inzamelen voor bv. onderzoek in de strijd tegen verschrikkelijke ziektes, zijn quasi legio. Kies een degelijke organisatie uit, stel een bedrag naar uw vermogen vast en stort dat jaarlijks. Want dat laatste is ook belangrijk. Heel wat steun is immers te weinig structureel. Een gedegen werking kost geld en is niet mogelijk als men steeds moet wachten tot een of andere internetrage uitbreekt.

    Heb je alsnog de drang om een emmer ijskoud water over je kop te gooien, mij niet gelaten. Maar denk dan met je koele hoofd ook even na welke schitterende vereniging je achteraf ook structureel wil steunen.

     

  • In the ghetto

    sociale woningen.jpgDe bekende hit van Elvis Presley ‘in the ghetto’ schoot gisteren even door mijn breintje toen ik de iets concretere plannen van de Vlaamse regering vernam in verband met sociale huisvesting. Met tijdelijke, hernieuwbare huurcontracten voor sociale woningen heb ik niet zo’n probleem. Het maakt uitzettingen wegens wangedrag, vernielingen, overlast,… makkelijker. Om nu een sociale huurder die zich misdraagt uit zijn woning te zetten, is een ware calvarietocht nodig. In dit kader wil ik de Vlaamse regering ook nog eens oproepen werk te maken van fraude. Meer bepaald wat betreft sociale huurders die verschillende eigendommen in het buitenland bezitten (weliswaar geen makkelijk verhaal). Ik kan ook leven met het feit dat het – gezien de krapte op de sociale huurmarkt – niet langer vanzelfsprekend is dat een koppel, eens bv. de drie kinderen het huis uit zijn, een appartement voor 5 personen blijven betrekken. Maar in zo’n geval moet de sociale huisvestingsmaatschappij wel een degelijk alternatief aan zo’n koppel kunnen aanbieden.

    Maar met het uit de sociale woning zetten van mensen die net iets meer verdienen dan de toegelaten bovengrens, ben ik het volkomen oneens en wel om de volgende redenen. Ten eerste werk je hiermee een echte ‘gettovorming’ in de hand. De sociale huisvesting zal enkel nog bewoond worden door werklozen, échte armen, kortom sukkelaars die in een zeer moeilijke situatie zitten. Ten tweede zullen deze mensen ook niet gemotiveerd zijn om zich te verbeteren. Ha neen, werk vinden, ergo meer verdienen, kan nu je sociale woning kosten. Ten derde bestaat het risico dat je een vicieuze cirkel creëert. Iemand verdient meer dus moet naar de private huurmarkt, waar een betaalbaar aanbod zeer schaars is. Ze huren een woning die ze eigenlijk niet kunnen betalen, komen in de armoede terecht en … staan terug op de wachtlijst voor een sociale woning. Ten vierde is er het probleem van de financiële situatie van de sociale huisvestingsmaatschappijen die nu reeds in een precaire situatie zitten. Door meer huur te kunnen vragen aan de mensen die zich gedurende hun tijd in hun sociale woning verbeteren, kan de huisvestingsmaatschappij toch nog wat middelen generen om een en ander betaalbaar te houden.

    Bovendien ben ik verrast dat deze maatregel toch wordt ingevoerd. Gedurende mijn vijf jaar in de Commissie Wonen van het Vlaams Parlement heb ik slechts één parlementslid, nl. de drammerige Mercedes Van Volcem van Open VLD, horen pleiten om mensen effectief uit te zetten wanneer ze de inkomensbovengrens overschrijden. Zelfs Liesbeth Homans heb ik nooit in die zin een pleidooi horen houden. Meer nog, over alle partijen heen, minus Open VLD, was er zelfs een soort draagvlak om dat net niet te doen.

    Wat dan wel? Zoals ik al zei, moeten vooral de rotte appels verwijderd worden. Mensen die vernielingen aanbrengen, hun sociale woning weigeren te onderhouden, voor zware overlast zorgen voor de andere bewoners, fraude plegen,… verzaken m.i. aan hun recht op sociale huisvesting. Verder moeten we gaan voor een échte volkshuisvesting. Het moet mogelijk zijn dat bij wijze van spreken de postbode, de agent, de brandweerman,… ook in sociale huisvesting terechtkan, ook als ze toevallig door omstandigheden 100 euro per jaar te veel verdienen. Daarmee kan je (op dit moment) niet terecht op de private huurmarkt. Bovendien zal een dergelijke goede sociale mix bijdragen tot de leefbaarheid van de sociale huisvesting. Het zal bovendien er voor zorgen dat de mensen die het écht moeilijk hebben, zich zullen blijven inzetten om hun situatie te verbeteren. Voorbeelden strekken, immers.

    Hoe doe je dat en quid de wachtlijsten? Wel, er zijn twee zaken die moeten gebeuren. De inhaalbeweging inzake sociale woningen die ondermeer onder Freya Van den Bossche werd ingezet, moet verdergezet worden. Indien mogelijk, zelfs versterkt. Met welke middelen? Wel, hier gaat het weer over politieke keuzes. Maar ga je besparen op iets waarvoor er wachtlijsten van ongeveer 100.000 dossiers bestaan? Ten tweede pleit ik voor een ingrijpen op de private huurmarkt. De huurwetgeving komt met de zesde staatshervorming over. Wel, dan heb je mogelijkheden om er voor te zorgen dat ook op die markt kwalitatief en betaalbaar wonen mogelijk wordt.

  • De échte uitdaging

    Onafhankelijk.jpgVia Twitter bereikte mij enkele opmerkingen over mijn artikeltje ‘Aartsmoeilijk, maar voor wie?’. Het was te kritisch, zuur tegenover Bart De Wever en ik ‘vergis me van vijand’. Een antwoord hierop leek me niet echt mogelijk in 140 tekens, vandaar dit vervolgstukje.

    De mensen die bezorgd zijn over het geestelijke welbevinden van Bart De Wever kan ik alvast geruststellen. Ik ken Bart al vele jaren. Hij kan heus wel tegen kritiek, hij is niet echt geïnteresseerd in wat Wim Wienen over zijn politieke parcours denkt en in de drukte van ‘s mans bestaan heeft hij geen tijd om mijn blog te lezen (als hij dat überhaupt al zou willen mocht hij wel tijd hebben).

    Maar inhoudelijk dan. De goede lezer heeft gisteren alvast gemerkt dat dit geen kritiek is. Dat dit geen aanval op Bart De Wever of de N-VA (eigenlijk een en hetzelfde) is. Het is zelfs geen leedvermaak of hoop om Bart te zien falen. Zelfs ondanks de vele ergernissen die ik heb over de weg die de N-VA bewandelt. Het stukje is gewoon een hoogstpersoonlijke analyse van de gebeurtenissen van de afgelopen maanden. Een oplijsting van de problemen die het pad van De Wever kruisen.

    Wel, als Vlaams-nationalist word je niet vrolijk van het huidige politieke situatie. Laten we er voor de discussie vanuit gaan dat er twee Vlaams-nationale partijen zijn. Partijen die gaan voor een onafhankelijke Vlaanderen (de ene zo snel mogelijk, de andere als er een draagvlak voor is). Dan moet je je de vraag durven stellen hoe ver we intussen staan op weg naar dat onafhankelijke Vlaanderen. Mijn antwoord is: niet echt ver. Een niet onverstandig man spreekt zelf van reeds 100 jaar stilstand.

    Mijn moeder zaliger sprak vroeger (weliswaar tot 1991) over de VU als de grote (electoraal grote) Vlaams-nationale partij. De geschiedenis heeft uitgewezen dat die partij niet zo Vlaams-nationaal was, maar uiteindelijk ook niet groot. De recordscores van de Volksunie in de jaren zestig van de vorige eeuw werden al lang verbeterd door het Vlaams Blok in 2004. De recordscore van 25% van het Vlaams Blok werd op zijn beurt weer geklopt door N-VA. Maar is het doel daarmee dichterbij gekomen?

    Spijtig genoeg niet. We waren weliswaar op goede weg. Vlaams Blok slaagde er immers in om stemmen bij de traditionele/staatsbehoudende partijen weg te halen. Eerst honderdduizenden bij de socialisten, maar later overtuigden we ook Christen-democraten en liberalen om zich achter ons uniek project te scharen. En dat is nu eenmaal hetgene dat Vlaamse onafhankelijkheid dichterbij kan brengen. Maar door verschillende omstandigheden (soms ook door eigen fout, ik geef dat grif toe) is daar een eind aan gekomen. Het ideale scenario zou geweest zijn dat N-VA die taak zou overnemen. Maar het draaide anders uit. N-VA is vooral en in de eerste plaats aan de haal gegaan met Vlaams Belang-kiezers. En dat is niet eens een verwijt van mijnentwege. Partijpolitiek heeft nu eenmaal zijn eigen wetmatigheden en werkwijzen. (ook weer spijtig genoeg) Maar een zeer pijnlijk gevolg hiervan zagen we in Antwerpen. Daar ging de N-VA licht achteruit ten voordele van… de traditionele/staatsbehoudende partijen. De uitspraak van Elio Di Rupo die ik gisteren citeerde, is in deze van essentieel belang.

    Dergelijke politieke fenomenen, de daaropvolgende tactieken van politieke partijen, verdienen m.i. enig bezinningswerk, ja ook introspectie. Dus, mijn schrijfseltje was geen kritiek, geen zuur, geen De Wever-bashing, maar een vriendelijke aanzet tot debat over Vlaams-nationale stilstand, een debat over waarheen met Vlaanderen ergo een vraag om in het belang van het doel zeer goed na te denken over de te volgen strategieën.

  • Aartsmoeilijk, maar voor wie?

    16.jpgMet dit ene woord gaf N-VA-voorzitter Bart De Wever aan dat de federale regeringsvorming geen ‘walk in the park’ zal worden. En eigenlijk ook dat er geen vanzelfsprekendheden zijn. Voor wie wordt het moeilijk. Voor de onderhandelende partijen of voor Bart De Wever, ergo de N-VA, zelf? Het is maar een hoogst persoonlijke analyse, maar wat denken jullie van het volgende…?

    Het probleem begint al op 25 mei jongstleden. Vergeet niet dat Bart De Wever ‘ne slimme’ is. Die avond beseft  hij dat zijn partij de verkiezingen verloren heeft. De N-VA was voor geen enkele regering ‘incontournable’ geworden. Op verkiezingsavond weet hij onmiddellijk dat het moeilijk, eigenlijk onmogelijk, zal worden op federaal vlak voor “verandering” te zorgen. Ook Elio Di Rupo heeft het ook door en verklaart: “er zitten eindelijk minder separatisten in de Kamer.” Bart weet meteen waar hij staat.

    Maar hoe leg je zoiets uit aan de kiezer? Met het resultaat dat de N-VA op 25 mei haalde, kan De Wever moeilijk aan de publieke opinie laten weten dat hij verloren heeft. Hij kan met het behaalde resultaat moeilijk tegen de kiezer zeggen dat het onvoldoende is, dat er de komende vijf jaar niets zal veranderen en dat ze de volgende keer nog massaler voor de N-VA moesten stemmen als men een echte ommekeer wilt. Recente politieke geschiedenis heeft immers bewezen dat zoiets niet onmiddellijk leidt tot succes.

    En het wordt alleen maar erger. In Wallonië klinken PS en CDH zich aan elkaar vast voor de vorming van de Waalse Gewestregering, de Franse Gemeenschapsregering en de Brusselse Gewestregering. Een sterke poging van het duo Di Rupo-Magnette om de poort naar de federale regering open te breken. Bart beseft dat hij moet handelen. Als er nu één zaak is die de N-VA heeft duidelijk gemaakt in de verkiezingscampagne, is dat een regering met de PS onaanvaardbaar is.

    De Wever handelt en schakelt met een hoge snelheid over naar plan B. Een Vlaamse regering met N-VA en CD&V en federaal in de oppositie. En in het begin lukt dat ook. De Wever ontdoet zich van zijn informateurschap en de CD&V hapt toe om een Vlaamse regering te vormen. Hij heeft wel een kleinigheid over het hoofd gekeken. Kris Peeters zat niet op de laatste rij toen ze de breintjes hebben uitgedeeld. Als uittredend Minister-President weet die drommels goed wat er de jongste vijf jaar is gebeurd. N-VA zat weliswaar in de Vlaamse regering, maar de partij heeft zich vijf jaar aan een stuk in de publieke opinie kunnen profileren als dé oppositiepartij. De helft van Vlaanderen wist niet eens meer dat de N-VA wel degelijk in de regering zat. En met resultaat. Geen ezel zijnde, denkt Peeters in zichzelf: “Dit lapt De Wever mij geen tweede keer.”

    De druk wordt opgevoerd en na een korte pauze komt er een Vlaamse regering met N-VA, CD&V en Open-VLD, maar vooral met het engagement van de drie partijen om als een soort ‘driepoot’ naar de federale regeringsonderhandelingen te gaan. (want zou dat niet de reden van de rel geweest zijn tussen CD&V en N-VA op het einde van de onderhandelingen?) Zo kort voor de landing van een Vlaamse regering beseft Bart dat hij even geen kant meer op kan. Hij weet zeer goed dat hij in dit stadium de Vlaamse onderhandelingen niet meer kan opblazen zonder dat dit electorale consequenties heeft.

    De gevolgen zijn niet leuk. De Wever weet dat hij naar federale onderhandelingen moet waar hij, aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid, niets kan binnenhalen voor zijn partij. Wat gaat de kiezer daar van zeggen?

    Dit risico wil De Wever niet lopen. “Run, Forrest, run,” is de enige mogelijkheid. Bart moet zich zo snel mogelijk uit de voeten maken. Maar ook dat kan niet zonder een verklaring aan de kiezer. Dus, moet hij het pad naar de exit beginnen effenen. “Hallo, Dirk Van den Bogaert. Heb je geen interesse in een kort interviewke over de federale regeringsvorming nu iedereen eerst nog twee weken vakantie neemt?” De journalist hapt toe en daar is het “aartsmoeilijk”-interview.

    En hier zijn we nu beland. Zal het lukken? Dat is vooralsnog koffiedik kijken. Het wordt dus aartsmoeilijk. Aartsmoeilijk om een federale regering te vormen die rekening houdt met de belangen van Vlaanderen als ze hun besparingen doorvoeren, aartsmoeilijk voor Kris Peeters om de N-VA aan de ‘driepoot’ vast te houden, aartsmoeilijk voor Bart De Wever om zijn vlucht re realiseren zonder kleerscheuren tegenover het electoraat.

  • Wouter Jambon heeft één punt,… maar zit er voor het overige naast

    Universiteit.jpgVerrassend. Dat dacht ik toen ik de mening van KVHV-praeses, Wouter Jambon, las. Als ik de jongeman over elitevorming aan de universiteit hoor spreken, heb ik weliswaar het gevoel dat hij meer thuishoort in de Vlaamse Beweging ten tijde van Jan-Frans Willems, dan in die van de 21ste eeuw. Ik ben er de jongste jaren immers steeds meer van overtuigd geraakt dat de elite van Vlaanderen vooral jongeren zijn die BSO of TSO hebben genoten. Om o.a. die reden ben ik ook tegenstander van het Masterplan voor de hervorming van het Secundair Onderwijs. Een opwaardering van het BSO en TSO-onderwijs is nodig. Niet de afschaffing van de zogenaamde schotten. Vooral de ouders van onze kinderen moeten duidelijk gemaakt worden, dat het voor een mooie toekomst niet enkel in het ASO en aan de universiteit te doen is.

    En daar heeft Jambon junior wel gelijk. In de strijd voor de zogenaamde democratisering van het onderwijs is de slinger volledig naar de andere kant doorgeslagen. Daar waar het eigenlijk de bedoeling was dat elk kind dezelfde kansen moest hebben om hoger onderwijs aan te vatten, leeft nu het dogma dat elk kind naar de universiteit moet. Ik sta nog altijd achter de basisbedoeling. Daarom verzet ik me bv. tegen de verhoging van het inschrijvingsgeld aan de universiteiten. Het – in vergelijking met andere landen – lage inschrijvingsgeld en het systeem van studiebeurzen vanuit de overheid, heeft er voor gezorgd dat er heel wat toppers zijn afgestudeerd, die in andere omstandigheden nooit aan hoger onderwijs zouden zijn begonnen. Zelfs in het publieke leven zijn de voorbeelden daarvan legio.

    Maar we moeten inderdaad af van dat dogma dat iedereen dan maar naar de universiteit moet. Ten eerste zorgt de enorme toename van studenten en het niet-volgen van de hiervoor nodige middelen dat de werking van onze universiteiten onder een enorme druk komt te staan. Je mag niet vergeten dat een universiteit niet enkel een onderwijsinstelling is, maar ook – en even belangrijk – een onderzoeksinstelling. Meer middelen nodig voor het onderwijsluik, betekent minder onderzoek.

    Ten tweede is er de kost van de schare studenten die hoger onderwijs aanvatten, maar nooit een diploma halen. Het inschrijvingsgeld is niet kostendekkend. De kost van een student aan de overheid is een veelvoud van dat bedrag. Om dan nog te zwijgen over de kost voor de ouders.

    Ten derde is er het probleem van de nivellering. Universiteiten en Hogescholen krijgen ondermeer een bedrag per student uit hun overheidsfinanciering. Gelet op de financieel moeilijke situatie en onder het motto dat elke euro er één is, zal een universiteit niet echt geneigd zijn veel studenten reeds na één jaar te laten uitstromen. Hoe hou je er dan zoveel mogelijk aan boord? Inderdaad.

    Dit maakt dat dit specifiek aspect dat Jambon heeft aangehaald, één van de redenen is waarom ik van mening ben dat de financieringswijze door de overheid van onze universiteiten en hogescholen moet herzien worden. Subsidies afhankelijk maken van het aantal studenten is even fout als quota opleggen voor wetenschappelijke publicaties. Hogescholen en universiteiten verdienen van de Vlaamse overheid meer vertrouwen, ergo autonomie.

    Nog een kort woordje over het idee van Antwerps rector Verschoren om bedrijven meer te laten betalen voor het inschrijvingsgeld van studenten. Ik ben daar geen voorstander van. Het focust te veel op universiteiten als een fabriek die gediplomeerden op de arbeidsmarkt brengt. Ten tweede en dat is een terechte opmerking van het bedrijfsleven, is het voor iedereen financieel moeilijk. En ten derde is er in zo’n systeem geen gegarandeerde return voor het bedrijfsleven. Een betere oplossing kan het laten varen van de schroom inzake het bestellen van studies door het bedrijfsleven zijn. Dat kan een belangrijke bron van inkomsten worden voor de universiteit en hogescholen. In het argument dat dit zou leiden tot studies ‘à la tête du client’ geloof ik niet. Een goede controle kan dit perfect opvangen.

  • Zwarte Piet als symbool van de vrijheid

    zwarte piet.jpgMet de uitspraak van de Amsterdamse rechtbank over de Sinterklaasintrede, woedt de discussie over Zwarte Piet weer in alle hevigheid. Volgens de rechtbank zou het verder bestaan van Zwarte Piet beledigend zijn voor zwarte mensen. Enfin, mijn grootvader zaliger zou tevreden zijn nu de ‘zwarten’ niet meer mogen beledigd worden. Het was ooit anders.

    Maar alle gekheid op een stokje, niet gehinderd door enige kennis van cultureel immaterieel erfgoed, offeren bepaalde sujetten zonder verpinken een zeer oude en mooie traditie op het altaar van de politieke correctheid. En het erge is dat dit geen alleenstaand feit is. Eigenheid moet onder het mom van de tolerantie verdwijnen. Eigenheid zou volgens de herauten van de verdraagzaamheid immers aanstoot kunnen geven aan al die verschillende culturen die onze samenleving komen verrijken. Dat hun houding vooral een culturele verarming inhoudt, blijken deze jongens en meisjes niet te beseffen. Of het interesseert hen niet.

    Maar waar dit geval ook over gaat is vrijheid. Paus Emeritus Benedictus XVI liet in het boek ‘licht van de wereld’ in 2010 optekenen: “In naam van de tolerantie wordt alle tolerantie afgeschaft – dat is de echte bedreiging waarvoor wij ons geplaatst zien.” Hij heeft gelijk. Het probleem is echter dat het merendeel van de bevolking dit niet eens beseft.

    Het besef is immers verdwenen dat doorheen de geschiedenis voor die vrijheid en rivieren van bloed zijn gevloeid zoals wijlen Prof. Fortuyn het steeds weer herhaalde. Maar in de ogen van de meeste mensen is vrijheid zo vanzelfsprekend geworden dat men niet eens door heeft, wanneer die vrijheid wordt aangetast. De Westerling is vadsig geworden en gaat er van uit dat die duur bevochten vrijheid nooit zal verdwijnen. In de hoorn des overvloed waarin de Westerling leeft, heeft hij het immers te druk met kiezen. Kiezen waarheen de reis dit jaar weer gaat, of er al dan niet een extra tablet voor de kinderen moet worden aangekocht, welk merk van t-shirt hem het best staat,... Bij dergelijke zaken is het al dan niet verder bestaan van Zwarte Piet maar een detail.

    Maar door die vadsigheid gaan we van detail tot detail naar een steeds intolerantere en minder vrije samenleving. Want niemand durft blijkbaar op te staan en van Zwarte Piet een symbool van de vrijheid te maken.

  • Hoe lang nog Vlaams-nationale stilstand?

    Met hoge heren is het kwaad kersen eten. Dat moet Bart De Wever gisteren gedacht hebben. De PS en CDH hebben hem gisteren een neus gezet. Beide partijen zullen samen in het Franstalige landsgedeelte een coalitie vormen en in Brussel, versterkt met het FDF. Het liberale MR valt uit de boot.

    deordelijkeopdeling2_front-500x500.jpgDat is twee keer pech voor de koninklijke informateur. Hij wilde immers een federale regering met liberalen en Christen-democraten. De Franstalige Christen-democraten hebben zich echter vastgeklonken aan de PS en de Franstalige liberalen worden gewoon opzij gezet.

    Het enige lichtpuntje dat Bart De Wever nog heeft, is dat de CD&V en de Open VLD in Brussel wel willen onderhandelen, maar (voorlopig) niet met het FDF. Wie de Belgische politieke geschiedenis wat kent, weet echter dat dit eigenlijk geen lichtpuntje is. De traditionele partijen vinden steeds een reden om toch tot de onderhandelingen voor een regering toe te treden. We mogen trouwens niet vergeten dat diezelfde partijen tot 2011 met datzelfde FDF in een regering zaten. Waarom zou dat nu plots een onoverkomelijke hindernis zijn?

    Blijft de vraag of De Wever en de N-VA nog dieper wil gaan dan ze nu reeds zijn gegaan. Ze hebben artikel 1 van hun statuten (Vlaamse onafhankelijkheid) in de vergetelheid gebracht en zelfs de slappe koffie van het confederalisme in de diepvries gestoken. Maar blijkbaar is dat voor Franstalig België onvoldoende.

    Bij een intelligent man als Bart De Wever, een intellectueel zelfs, zou het nu toch mogen dagen dat de traditionele partijen in dit land, zowel langs Vlaamse kant als langs Franstalige kant, geen regering met de N-VA willen. Maar men kan niet om de electorale kracht van die partij heen.

    Voor Bart De Wever is het dus hoog tijd om even 'out of the box' te denken. En eigenlijk moet hij niet zo ver uit die 'doos'. Hij moet beseffen dat een oplossing binnen het Belgisch kader niet meer mogelijk is. De enige oplossing is gewoon terug artikel 1 van de eigen statuten naar boven brengen. Hij moet de Vlaams-nationale stilstand van meer dan 100 jaren doorbreken. Het zou leiden tot een historicus die zelf geschiedenis schrijft. Als hij zich afvraagt hoe een en ander praktisch moet verlopen? Bart, neem gewoon even je exemplaar van de Ordelijke Opdeling van Gerolf Annemans vast. Daar staat alles in wat je nodig hebt.

  • Schijngevecht

     schijngevecht.jpg“De relatie tussen de gedoodverfde coalitiepartners N-VA en CD&V zit op een dieptepunt. “ Of “De Wever tackelt Peeters.” Dat zijn zowat de meest gelezen zinnetjes in de kranten vandaag. Dergelijke artikels roepen bij mij toch wel wat vragen op.

    Bv. Zijn journalisten dom? Iedereen weet immers dat het zogenaamde gevecht tussen De Wever en Peeters niet meer is dan een schijngevecht. Elkaar een beetje afkatten om het resultaat van hun partijen wat op te pompen, maar om na 25 mei over te gaan tot de orde van de dag. Zouden er journalisten zijn die dat niet door hebben? Als dat het geval is, zijn ze – tja, hoe moet ik het zeggen – dom.

    Zijn journalisten broodschrijvers? Een andere mogelijkheid is dat journalisten niet aan verslaggeving doen, maar neerpennen wat de mensen graag lezen. Schrijven over de zogenaamde oorlog tussen N-VA en CD&V is alleszins sensationeler dan te schrijven dat ze de beste vriendjes zijn. In dat geval zijn het broodschrijvers die enkel meer kranten willen verkopen en zich dus niet met gedegen journalistiek werk bezig houden.

    Of hebben journalisten banden met de betrokken partijen? Ook dat zou een mogelijkheid kunnen zijn. Met de verslaggeving van de jongste dagen en zelfs weken wordt er door de journalisten een perceptie gecreëerd dat de verkiezingen 2014 enkel handelen over de tweestrijd De Wever en Peeters. De rest van de partijen komt minder of zelfs niet aan bod. En dat is natuurlijk enkel in het voordeel van vernoemde partijen.

    Ik blijf het dus opvallend vinden dat er op deze manier over bericht wordt. Zeker als Kris Peeters zelf laat uitschijnen dat het allemaal nep is. Peeters stelt immers: “We zijn professionals, in een campagne vergroot je de verschillen tussen de partijen uit.” Kortom, de verschillen moeten uitvergroot worden, ergo er zijn eigenlijk geen verschillen. Beide zijn perfect inwisselbaar. Is het dan niet beter te kiezen voor een partij die écht het verschil maakt?

  • Woorden en daden: een wereld van verschil

    geen woorden maar daden.jpgErgernis, ergernis. Verkiezingscampagnes van traditionele partijen zullen blijkbaar nooit veranderen. Waarom moeten hun standpunten altijd diametraal staan op wat ze ervoor hebben gedaan en wat ze erna zullen doen?

    Het begon al zondag. In het VTM-nieuws zag ik Bart De Wever in een speech op zijn congres stellen dat er met de N-VA geen sprake is van het afschaffen van ASO en dat er dus niets in huis zal komen van de hervorming van het secundair onderwijs. Vijf jaar aan een stuk hebben Vera Celis, Goedele Vermeire en Kris Van Dick het rapport Monard en dus later het Masterplan hervorming secundair onderwijs vurig verdedigd in het Vlaams Parlement. Ik zie Kris nog altijd op de tribune van de plenaire zaal staan waar hij “de matrix” en zelfs de brede eerste graad verdedigde. Vraag journalist: “De N-VA is dan van mening veranderd?” Antwoord De Wever: “Neen, dat is altijd ons standpunt geweest.” Lap, daar vloog mijn televisie het raam uit.

    Vandaag debat in het volwassenenonderwijs. Nahima Lanjri: “CD&V is altijd tegen het hoofddoekenverbod in Antwerpen geweest.” Lap, daar zakte mijn broek tot aan mijn enkels. (Geen fraai zicht). Wie zat er met Janssens in een coalitie toen het hoofddoekenverbod werd ingevoerd? Het was verdomme Marc Van Peel die het diende uit te voeren. En,… deze coalitie, dan? Heeft de CD&V dit punt bepleit toen ze met De Wever in zee ging?

    En zo gaat dat maar door. Na 20 jaar zou ik het al gewoon moeten zijn, maar het went niet. Ik denk dat het nooit zal wennen. Ik maak me kwaad over zoveel oneerlijkheid, over het liegen en bedriegen,… Is er nu écht nog maar één partij die vóór, tijdens en na de verkiezingscampagne hetzelfde zegt?

    (OK, afbeelding bij artikel is misschien wat vergezocht)

  • Open VLD: Wie pest wie?

    affichevlaamsbelanguwstokachterdedeur.jpgEn? Het congres van Open VLD gevolgd? Blijkbaar moeten we twee zaken onthouden: de ficus is een pestkop en Maggie De Block gaat Open VLD redden.

    De vraag is echter: Wie is de pestkop? De fiscus die de wetten uitvoert, of de belastingregering Di Rupo die steeds maar extra belastingen oplegt? Bij de liberalen vinden ze allemaal dat Europees Commissaris De Gucht door de fiscus wordt gepest. Maar de gewone man en vrouw in de straat worden niet gepest door de fiscus, maar wel door de Regering Di Rupo die de belastingen met 2,5 miljard euro heeft verhoogd. En wie zit er in de regering Di Rupo? Inderdaad, Open VLD.

    En wat te denken van de sterke vrouw van Open VLD, Maggie De Block, die de partij gaat redden. De liberalen moeten dan wel hopen dat ze het bij de verkiezingen beter doet dan met haar beleid. Ik weet het, De Block is een sympathieke vrouw. Maar als je haar beleid inzake migratie, voorbij het hoerageroep in de media, eens tegen het licht houdt, denk je er wel anders over.

    In de federale regering is men dolgelukkig dat het aantal asielaanvragen in ons land dit jaar gedaald is tot 21.225. Is dat een daling tegenover vorig jaar? Ja. Is dat een aanvaardbaar cijfer? Niet als je naar het aantal asielaanvragen in 2007 kijkt. Toen waren er 14.120. Met het huidige cijfer nemen we nog steeds 3 keer meer asielzoekers op dan het Europese gemiddelde.  Bovendien komen er onder het beleid van De Block elk jaar ongeveer 100.000 nieuwe vreemdelingen ons land binnen. Dat is ongeveer 3 maal het aantal inwoners van Hoboken. Ook kunnen er elk jaar 30.000 vreemdelingen het land binnen via ‘gezinshereniging’. En dat laatste is eigenlijk gezinsvorming, want het gaat overwegend over mensen die in het land van herkomst hun bruid gaan zoeken.

    Dus als De Block het voorbeeld is voor Open VLD, heb ik daar toch mijn bedenkingen bij. Het gaat enkel om opsmukoperaties (vreemdelingencijfers) of rekenen op het korte geheugen van de kiezer (belastingverhoging onder Open VLD). Een scherp stempotlood is dan ook nodig om dergelijke ballonnetjes te doorprikken.

  • Wat betekenen de cijfertjes voor Fons Dreibunders uit de Seefhoek?

     

    cijferdans.jpgIn aanloop naar de verkiezingen van 25 mei a.s. zijn de traditionele partijen N-VA, CD&V en SP.a aan een ware cijferdans begonnen. De ene gaat X-aantal miljarden euros besparen om dan meer investeringsruimte te creëren, de ander wil dan weer Y-aantal miljoenen euros besparen op de sociale zekerheid om dat geld dan Z-aantal miljoenen euros te gebruiken voor een verlaging van de loonkost,… En zo gaat dat maar door.

    Maar wat betekent dat voor onze Fons, Fons Dreibunders uit de Seefhoek? Wat betekent al dat gecijfer voor zijn karig pensioentje dat hij krijgt na 45 jaren hard werken in de autoassemblage. En wat betekent dat voor de prijs van zijn medicijnen die hij moet nemen voor zijn longen, na 45 jaren werken in een spuitcabine? Wat betekenen die vele cijfertjes voor zijn veiligheid? Zal hij nog terug ’s avonds door zijn geliefde Seefhoek kunnen wandelen? En gaat hij dankzij die cijferdans nu eindelijk minder moeten betalen voor zijn water, gas en elektriciteit? En kan hij nu eindelijk zijn verkrotte appartementje verlaten voor een appartement in de Sociale Huisvesting. Hij staat al zo lang op de verdomde wachtlijst.

    Tja, dat zijn nu eenmaal vragen die onze goede oude vriend Fonske Dreibunders uit de Seefhoek bezighouden. En het zijn er nog maar enkele. Hij heeft er nog veel meer. Maar gaat hij er deze verkiezingscampagne nog antwoord op krijgen? Of spuien de traditionele partijen verder een mist van het cijferfetisjisme om maar niet op dit soort vragen te moeten antwoorden. Op Twitter zou men dan eindigen met #dtv

  • Krijgsbaan: wat is het nu eigenlijk?

     

    ww sorghvliet.jpgWe weten allemaal dat de Krijgsbaan in Hoboken, tussen de Broydenborglaan en de Sint-Bernardsesteenweg er al jaren abominabel bijligt. En dat is een botte schande. Niet alleen voor de Hobokenaar zelf, maar ook voor iedereen die Hoboken bezoekt. Dit stuk is immers een toegangspoort voor het Zuidersdistrict.

    Het Hobokense college liet vorig jaar weten dat het de vaste ambitie is om dit stuk weg eindelijk van het Vlaams Gewest over te nemen om voor herstellingen niet langer afhankelijk te zijn van het lakse Gewest. Die ambitie werd ook bevestigd in een antwoord van Minister Hilde Crevits op mijn schriftelijke vraag in het Vlaams Parlement. (nr. 609 van 6 februari 2013). Ze liet me er letterlijk weten: “De onderhandelingen met de stad Antwerpen over de overdracht zitten momenteel in een vergevorderd stadium.” Maar omdat ik bijna een jaar niets meer had vernomen, was het tijd voor een nieuwe vraag. (nr. 306 van 18 december 2013). Daarin stelt mevrouw Crevits: “Op een overleg met de administrateur-generaal van het Agentschap Wegen en Verkeer (AWV) op 11.12.2013 heeft de stad Antwerpen echter laten weten deze weg niet langer te willen overnemen. Het AWV was hierover verwonderd en vraagt de stad dan ook om dit gewijzigde standpunt schriftelijk te bevestigen.”

    Dan maar een interpellatie aan het Districtscollege om te vernemen waarom men niet meer geïnteresseerd is om de Krijgsbaan over te nemen en er een mooie toegangspoort tot Hoboken van te maken. Antwoord van college voorzitter Kathelijne Toen (N-VA): “Wij zijn nog steeds in onderhandeling om deze gewestweg over te nemen.” Zij had dit antwoord gekregen op het kabinet van Antwerps Schepen Koen Kennis.

    Wat is het nu? Liegt er iemand? Is er een probleem? We zoeken het verder voor u uit. Het bevestigt alleszins wel het volgende: op eender welk niveau… een CD&V/SP.a/N-VA-coalitie werkt niet.

  • De misdaden van De Efteling

     

    hollebollegijs.jpgIn ‘The Wall Street Journal’ stond te lezen dat ‘De Efteling’ een racistisch kantje heeft. Dit vanwege een attractie ’Monsieur Cannibale’ waar een zwarte man wordt uitgebeeld met een soeplepel door zijn neus.

     

    Toen ik het las had ik een dubbel gevoel. Eindelijk, dacht ik, is er iemand die zijn nek durft uitsteken. Aan de andere kant dacht ik: was het alleen dát maar… De werkelijkheid is immers veel, veel erger. Al jaren stuit het racistische, discriminatoire, homofobe en dierenonvriendelijk karakter van ‘De Efteling’ mij tegen de borst. Wat daar allemaal getoond wordt, is hallucinant.

     

    Wat immers te denken van een jong meisje, niet toevallig een blanke, dat misbruik maakt van zeven mannen met een (groei)beperking? De zeven mannen werken dan nog in een diamantmijn, of hoe het park lacht met de toestand van de zwarten in het Zuid-Afrika tijdens het apartheidsregime. Maar er wordt niet enkel spot gedreven met mensen met een beperking. De dierenmishandeling die er zich afspeelt is evenmin toelaatbaar. Een hele dag laat men er een ezeltje gouden dukaten ‘ontlasten’. Alsof dat beestje niet liever wat anders zou doen.

     

    Een waarom ontmoet Sneeuwwitje een knappe prins, is Doornroosje hetzelfde lot beschoren? Waar is de prins die een knappe man in het bos ontmoet, hem meeneemt naar zijn kasteel, kinderen adopteert en nog lang en gelukkig leeft? Wie stelt dat het park niet homofoob is, weigert gewoon de realiteit te onderkennen. En dan is er nog het verheerlijken van obesitas. Holle Bolle Gijs toont de bezoekers dat dik zijn best leuk is, dat moribide obese personen best sympathiek zijn. En zo worden de geesten van onze kinderen verziekt. Socrates is voor heel wat minder tot de gifbeker veroordeeld.

     

    Kortom, dit oord van verderf zou gesloten moeten worden. En we zouden eigenlijk eens moeten bekijken of we wijlen Anton Pieck niet postuum voor het Internationaal Strafhof in Den Haag kunnen dagen.

  • Weg met het EU-juk

     

    zaal.JPGGisteren stelde Vlaams Belang zijn verkiezingscampagne voor onder de welluidende slogan: ‘Uw stok achter de deur’. Bij die voorstelling stelde voorzitter Annemans: “De verkiezingen van 25 mei gaan over de vraag of de Vlamingen over hun eigen centen, grenzen en toekomst zullen kunnen beslissen dan wel of deze zal worden bepaald in de ivoren torens van de EU en de door Franstaligen overvleugelde cenakels van de Wetstraat.”

    Dat hij overschot van gelijk heeft, bleek amper enkele uren later. In de commissie Media van het Vlaams Parlement voerden verschillende parlementsleden, waaronder ikzelf, een debat met de minister over de gevolgen van een mogelijke overname door Telenet van aandelen van De Vijver (de eigenaar van de zenders Vier en Vijf).

    Ik bespaar u het lange debat, de geïnteresseerden kunnen het hier lezen. Maar belangrijk om weten is dat de Europese Unie in de weg staat om een eigen televisiebeleid te voeren. Minister Lieten somde verschillende pistes op om de eigen Vlaamse wetgeving eventueel aan te passen in het belang van de kijker. Elke voorstel werd alfsloten met de mededeling dat we het eerst moesten aftoetsen met de Europese richtlijnen, moesten aftoetsen met de Europese Commissie of zelfs toelating moesten vragen aan de Europese Commissie. Om uw eigen regelgeving aan te passen, hé. Zelfbeschikking ammehoela.

    Televisie hoort nochtans thuis onder het luik cultuur. Iets waar subsidiariteit over dient te bestaan als we de oude geest van het Europees verdrag volgen. Vandaag is in de EU niets minder waar. Het economische prevaleert duidelijk in Europa, de ongebreidelde vrije markt is voor hen het belangrijkst en niet de wensen van de lidstaten, laat staan de wens van de bevolking van een lidstaat. Ook de zogenaamde ‘cultuurparagraaf’ in het Europees Verdrag zal hier geen soelaas brengen.

    Wel, van dit Europa moeten we af. Vlaanderen moet de mogelijkheid hebben een eigen mediabeleid te voeren (een eigen beleid tout court trouwens). En dat wordt nu door de EU verhinderd. Dus denk op 25 mei a.s. zeer goed waarvoor u stemt. Wat mij betreft: Leve Europa, weg met de Europese Unie.

  • De School van De Wever? Ieder zijn school!

    WWNSV1994.jpg“Ik ben geen nostalgicus.” Met die woorden probeerde Bart De Wever onder de reeks ‘De School van De Wever’ uit te komen. Waarom eigenlijk? Als Humo dacht De Wever met deze reeks te compromitteren komen ze mijns insziens van een behoorlijk kale reis thuis. De reeks zorgt er wel voor dat ik door de “mists of time” terug in mijn studententijd beland. Op enkele details na, is het naar Humo-normen redelijk waarheidsgetrouw.

    Dat Koen Kennis een afkeer had van de ‘proleten’, zoals Mouton mijn studentenvereniging beschrijft, klopt alleszins. Koen had een weinig respectvolle houding tegenover de Nationalistische Studentenvereniging (NSV), wat hij bv. op studentenzangfeesten duidelijk liet blijken. Maar om nu te stellen dat er geen leden van het KVHV sympathie voor NSV hadden is ook wel enigszins overroepen. Ik herinner mij immers altijd delegaties van het KVHV- op de jaarlijkse NSV-betogingen, niet in het minst op de Leuvense betoging van 1992. We waren blijkbaar ook niet zo’n proleten als ik vandaag vaststel dat oud-NSV’ers in verschillende fracties van het Vlaams parlement voorkomen. Ook dat Vlaams Blokkers ver te zoeken waren in het KVHV, zoals de journalist schrijft, is wat die periode betreft ook een beetje bij zijn haar getrokken. Zelfs als het over de redactie van hoofdredacteur De Wever zelf gaat.

    Maar belangrijker is te focussen op wat de tijd van toen vandaag in de politiek teweeg brengt. De Wever is altijd – een detail niet te na gesproken - trouw gebleven aan zijn houding tegenover het Vlaams Blok/Belang. Hij laat dat duidelijk blijken als hij zegt: “nog liever ging ik ten onder dan te proberen van die partij iets te maken.” Het strookt met eerdere uitspraken toen Bart stelde dat hij in Antwerpen de nek van het Vlaams Belang-beest wilde overbijten. Ieder zijn prioriteiten zeg ik altijd maar.

    Belangrijker is eigenlijk het eerste deel van de reeks. Hier toont de journalist, misschien ongewild, eigenlijk aan dat het KVHV in die tijd een zeer liberale club was. Dat zorgde er trouwens voor dat lidmaatschap van de ‘cavia’s’ voor mij nooit een optie was en ik met heel veel overtuiging de kleuren van de NSV heb gedragen. Het was immers de tijd van de VLD van Guy Verhofstadt en de Burgermanifesten. Heel veel mensen hebben zich toen laten verleiden. Sommige hebben daar later nog heel veel spijt van. En de invulling van dat liberalisme heeft heel wat van die jongens en meisjes getekend voor hun leven. Ook al kon men tegen de persoon van Verhofstadt zijn, wat ik geloof als Bart dat zegt, dan las men toch met heel veel bewondering de werken van Hayek. Waar in die periode en in die kringen echt mee gedweept werd.

    En je kan moeilijk ontkennen dat hiervan niets is blijven hangen bij de vriendenclub van toen die nu de dienst bij de N-VA uitmaakt. Een blik op de congresteksten voor het congres van dit weekend zeggen genoeg. Een ultra sociale partij zal je de N-VA niet kunnen noemen. Neen, die partij verdedigt een liberale visie op de economie en de samenleving. Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat er verschillende VLD’ers aan de deur van de N-VA-herberg staan te kloppen en meestal ook nog worden binnengelaten ook.

    Kortom, Bart doet zijn overtuiging gestand. Hij kiest ook vandaag nog, ondanks het feit dat de armoede het grootst is sinds WOII, voor het liberaal Vlaams-nationalisme. Wat mij betreft, is dat het belangrijkste wat we uit de reeks moeten onthouden. En net als toen sta ik weer aan de andere kant. De kant van het sociale Vlaams-Nationalisme. Some things never change…

  • Het Antwerpse voorbeeld? Neen dank, u

    Sinksenfoor.jpgDeze week stelde N-VA-ondervoorzitter Ben Weyts, als reactie op de kritiek over de subsidies voor steden, dat “men beter het Antwerpse voorbeeld zou volgen.” Ik vermoed dat hij het dan niet had over de Sinksenfoor.

    Want hoe een soap is uitgegroeid tot een onaanvaardbare bestuursdaad. Reeds jaren wordt de locatie op de Gedempte Zuiderdokken betwist door enkele buurtbewoners. Eigenaardig wat mij betreft, want ik ben nu een veertiger en heb de foor nog nergens anders weten staan. Maar, soit. Noch het vorige stadsbestuur, noch het nieuwe heeft de nodige veranderingen kunnen verwezenlijken om een structurele oplossing te vinden. De foor werd onlangs door de rechtbank van de Gedempte Zuiderdokken verbannen. Als noodoplossing wilde het stadsbestuur de foor opstellen op de Scheldekaaien. Wat ik ook eigenaardig vind. Na jaren procederen moet men nog steeds op zoek naar een noodoplossing. Was het in die jaren niet nuttig geweest om naar een nieuwe, definitieve oplossing te zoeken. Of is het een zaak van hubris?

    Maar ook de kaaien waren niet echt aanvaardbaar, bv. voor de foorkramers zelf. En wat doet dit nieuwe stadsbestuur dan? Ze gooien het op een akkoordje met de zes klagers. Die krijgen 45.000 euro (!) zwijggeld en mogen quasi bepalen hoe de Sinksenfoor wordt opgesteld en welke evenementen er op de Gedempte Zuiderdokken nog mogen plaatsvinden. Machtige mensen denk ik dan.

    Maar wat dan te denken van het stadsbestuur van de verandering? Die betalen zwijggeld aan zes klagers en gaan plat op de buik voor hun grillen. Zo worden bv. de meest geluidsrijke attracties aan de kant van de sociale woningen geplaatst. Zowaar een voorbeeld hoe het Antwerps stadsbestuur omgaat met de zwakkeren in onze samenleving. Yasmine Kherbache gaat nog gelijk krijgen toen ze zei dat dit een asociaal stadsbestuur is.

    Kortom, als dit het voorbeeld is zoals Ben Weyts het zei, bedank ik daar feestelijk voor. Het worden nog een lange 5 en een half jaar.

  • Reisagentschap Kris Peeters

    vliegtuig.gif“Embedded Journalism” is een begrip dat we vooral leerde kennen tijdens de conflicten die het leger van de Verenigde Staten her en der in de wereld heeft uitgevochten.  Zo nam het Amerkaans leger nauwkeurig geselecteerde journalisten mee naar de strijdgebieden die voor journalisten ontoegankelijk waren. Dit had voor de kwaliteit van het journalistieke werk twee grote gevolgen. Het leger liet enkel de zaken zien die ze wilden laten zien en de betrokken journalisten waren ook niet geneigd zeer kritisch te schrijven over wat ze zagen om maar zeker hun geprivilegieerde status bij het leger niet te verliezen.

    Bestaat er ook een soort “embedded journalism” in Vlaanderen? Het lijkt er wel een beetje op. In antwoord op een schriftelijke vraag verneem ik dat Minister-president Kris Peeters deze legislatuur reeds 21 keer journalisten meenam op zijn dienstreizen.  Daarmee is hij trouwens de topreisagent van journalisten in Vlaanderen. Ingrid Lieten nam 2 keer journalisten mee, Geert Bourgeois 2 keer en Joke Schauvliege 6 keer. Ik geef toe dat daar ook weinig exotische bestemmingen inzitten, zoals 1 dag Keulen. Maar een groot deel zijn toch niet te versmaden tripjes. Bv. 6 dagen Californië, 7 dagen China, 6 dagen Brazilië, 4 dagen VEA en Quatar, 8 dagen India, Japan, Myanmar,… Kortom plaatsen waar je als eenvoudig Wetstraatjournalist niet zo snel terechtkomt. Toch zeker niet gratis.

    Ben ik nu tegen ministers die dienstreizen ondernemen? Niet echt. Ik ben er van overtuigd dat de meeste dienstreizen voor Vlaanderen nuttig zijn of kunnen zijn. Is het belangrijk dat hierover ook in de media bericht wordt? Ja. Maar kan zulks niet opgelost worden met een persmededeling of een persconferentie bij terugkomst van de betrokken minister? Ondanks het feit dat ik geen uitsplitsing van de rekeningen voor journalisten krijg in het antwoord, ben ik toch overtuigd dat mijn suggestie goedkoper is dan 1 tot 10 journalisten een reisje aan te bieden.  Toch zeker, als de regering steevast uitpakt met de mededeling hoe goed ze wel de tering naar de nering zetten.

    Of is er meer aan de hand? Gaat het niet om verslaggeving over de betrokken dienstreis, maar over het gunstig stemmen van journalisten? Een mens met een slecht karakter zou zich deze vraag kunnen stellen.

  • Respect voor A: ook voor haar erfgoed?

    stadhuis.jpgOp 17 maart a.s. vindt de CittA Urban Trail plaats. Het is een soort loopwedstrijd dwars door het Antwerps stadscentrum. Een prachtig initiatief. Het combineert immers aandacht voor sport en aandacht voor erfgoed. Het traject leidt de lopers langs enkele erfgoedpareltjes die onze stad rijk is.

     

    Zo lopen de deelnemers ondermeer door de oude burchtpoort die op vraag van Karel V eeuwig bewaard diende te worden toen hij het Steen aan de stad Antwerpen schonk. (Waar is trouwens de vlag van het hertogdom Brabant? (de tweede voorwaarde van Keizer Karel)) Maar ik vraag me af waarom een dergelijk origineel en toe te juichen initiatief ook altijd een “over the top”-ideetje moet bevatten?

     

    Immers, de 4000 lopers worden ook nog even door het Stadhuis gejaagd. U leest het goed. Ze lopen dóór het stadhuis. Het Antwerpse stadhuis is van de hand van bouwmeester Cornelius Floris De Vriendt en een eerste voorbeeld van “Lage Landen Renaissance”. Het werd gebouwd in 1561. Al moet ik daar eerlijkheidshalve aan toevoegen dat het serieus diende herbouwd te worden na de Spaanse Furie in 1576. Het stadhuis is trouwens al heel wat jaren –terecht - UNESCO-werelderfgoed.

     

    Mij lijkt het stadhuis dan ook niet echt geschikt om 4000 mensen te laten joggen, lopen, spurten. Zo laat je toch ook geen loopwedstrijd plaatsvinden in het Rubenshuis, of laat je ook geen plaatselijke ronde lopen in de Kathedraal. Het zal wel weer te maken hebben met de sensatiesamenleving waarin we vandaag leven. Alles moet tegenwoordig een “eyecatcher” hebben. Iets dat “er over is” om meer aandacht te kunnen genereren.

     

    Ik vind het alleszins spijtig dat een dergelijk goed initiatief, een initiatief dat sterk genoeg op zichzelf staat, zich vergrijpt aan erfgoed. Spijtig ook dat de burgemeester dit toelaat. Zijn bestuursakkoord had als titel “Respect voor A”. Geldt dat respect dan niet voor het erfgoed van A?

  • Actieplan Homofobie: gemiste kans

    Homohaat.jpgRecent werd het actieplan tegen homofobie voorgesteld. Bij het “gelijke-kansen-beleid ten aanzien van homoseksuelen en transgenders” heb ik altijd een dubbel gevoel gehad. De bedoeling van de voorstanders is dat homoseksuelen gelijke kansen krijgen. Gelijke kansen zoals iedereen. In die nobele opvatting heb ik het altijd raar geworden dat die voorstanders de homoseksuelen zelf als het ware uit de samenleving lichten, extra aandacht vestigen op hun geaardheid en zelfs aparte evenementen gaan organiseren, zoals de World Outgames die dit jaar in Antwerpen worden georganiseerd. Ik vraag me dan dikwijls af of ze hiermee niet het omgekeerde bereiken van wat hun doelstelling is. Namelijk in plaats van volwaardig lid te zijn van onze verlichte samenleving zoals iedereen, organiseren ze zelf een soort segregatie. Ik heb het eigenlijk nooit goed begrepen. Maar wie ben ik tenslotte?

     

    Waar ik wel in mee ben, is het bestrijden van homohaat en zeker geweld tegen homoseksuelen. Dit steeds toenemend probleem maakt dan ook terecht deel uit van het actieplan homofobie dat deze week werd voorgesteld. Spijtig genoeg vind ik het een gemiste kans. In heel het plan wordt er amper of niet gerept over het feit dat homohaat vooral (niet alleen) uit een deel van bepaalde geloofsgemeenschap komt. Een deel van die gemeenschap die homoseksuelen vergelijkt met varkens (in hun geloof een onrein dier). Een deel van een geloofgemeenschap die ook geen probleem heeft met geweld wanneer het gericht is op “zondaars” en “ongelovigen”. Ik vraag me dan ook af hoe je een probleem als geweld tegen homo’s uit geloofsovertuiging, gaat aanpakken als je het probleem amper durft te benoemen.

     

    Jaren geleden werd in de strafwet geschreven dat racistische motieven een verzwarende omstandigheid zijn bij geweldpleging. Het is misschien een boude vraag, maar is geweld tegen homoseksuelen vanuit geloofsovertuigingen dan minder erg?

  • Tussen droom en daad staan wetten in de weg, en veel praktische bezwaren

    ww sorghvliet.jpgVandaag N-VA, SP.a/Groen en CD&V haar bestuursakkoord voor Hoboken voorgesteld. Het kreeg de welluidende titel “Van droom naar daad” mee.

     

    Sommige punten ogen aantrekkelijk en het akkoord is ambitieus, net als een droom. Maar Willem Elsschot leerde ons al: “Tussen droom en daad staan wetten in de weg, en praktische bezwaren.” Zo stel ik me toch wat vragen bij de betaalbaarheid van dit akkoord. Als je de 32 blz. leest, moet je al geen rekenwonder zijn om vast te stellen dat dit niet haalbaar is met een jaarlijkse dotatie van ongeveer 2 miljoen euro. De dotatie zal dus flink moeten toenemen. Het is maar vraag of dit kan. Bart De Wever heeft reeds aangekondigd dat de investeringsmiddelen in Antwerpen de komende jaren flink krimpen.

     

    Ook stel ik vast dat het bij heel wat punten blijft bij voornemens. De woorden ‘we onderzoeken’, ‘we streven naar’ en ‘we vragen aan de stad’, zijn de meest voorkomende woorden in dit bestuursakkoord. Heel wat van de ambities liggen dan ook niet op het niveau van het district, maar wel bij de stad, bij Gapa, bij De Lijn,… En zullen die andere bestuursniveaus de droom naar daad kunnen/willen omzetten?

     

    En dan heb je nog de thema’s die onvermeld blijven. Iedereen die Hoboken kent, weet dat het district in het algemeen en sommige wijken in het bijzonder kreunen onder samenlevingsproblemen, ondermeer door de toenemende islamisering. Met de stelling “We zijn allemaal Hobokenaren”, zal dit probleem niet opgelost worden. Maar in dit bestuursakkoord is er geen spoor te vinden van het zogenaamde “rechten- en plichtenverhaal.”

     

    Kortom, het bestuursakkoord roept heel wat vragen op. Uiteraard zal het Vlaams Belang de concrete projecten van deze meerderheid – eens ze zich aandienen – op haar merites beoordelen. Maar op dit moment ben ik niet echt overtuigd van de ‘échte verandering’ die enkele maanden geleden werd aangekondigd.

  • De Hobokense heibel

    districtshuis1.jpgDe N-VA heeft duidelijk haar start in Hoboken gemist. De partij kreeg op 14/10 een duidelijk mandaat van de kiezer om – zoals ze het aan de hele bevolking hadden verteld – zonder de socialisten te besturen. Maar er was één probleem. Daarvoor hadden ze het Vlaams Belang nodig. Dus in plaats van vast te houden aan hun overtuiging gingen ze het pact aan met wat ze tijdens de verkiezingscampagne beschouwden als de baarlijke duivel, de SP.a/Groenlijst. Omdat er ook iemand het werk moet doen, namen ze er voor de veiligheid ook nog de CD&V van Kristof Waterschoot bij.

     

    Maar nog voor de districtsraad en het nieuwe college geïnstalleerd is, hebben ze er al een meerderheidslid afgereden, Yeliz Citak. Blijkbaar werd haar een verlenging van haar schepenambt  niet gegund. Opmerkelijk, want Citak heeft als districtsschepen de afgelopen geen slecht parcours gereden. Zeker niet voor iemand die al op haar 20ste een dergelijke taak op zich nam. Geruchten gaan zelfs dat het afserveren van Citak te maken heeft met de ‘verwitting’ van het college. Stel je voor. Als dat waar is, kan ik enkel maar vaststellen dat er bij de SP.a de afgelopen zes jaar héél veel veranderd is.

     

    Wat er ook van is, het beloven moeilijke jaren te worden voor de Hobokense meerderheid. De meerderheid is met het wegvallen van Citak nog krapper geworden. En het lijkt er op dat ze zich zes jaar van incident naar incident zullen slepen. De zenuwen bij de meerderheid staan strak gespannen. En dat is vooral spijtig voor de Hobokenaar. Die heeft dat al de afgelopen zes jaar moeten ondergaan toen het minderheidscollege gegijzeld werd door de twee raadsleden van PvdA.  

     

    Het lijkt er dus sterk op dat de beloofde “Verandering” er in Hoboken niet zal komen.

  • Het nieuwe Vlaams Belang staat in de steigers

    WW en GA.JPGGisteren duidde de Partijraad Gerolf Annemans aan als kandidaat-voorzitter van het Vlaams Belang. Op 16 december a.s. spreekt het congres van onze partij zich over die kandidatuur uit.

     

    Gerolf Annemans gaat voluit voor een nieuw Vlaams Belang. Zo is het niet alleen de bedoeling dat hij de impresario van een nieuwe generatie Vlaams Belang-politici wordt. Ook zal hij voorzitter zijn van een zakelijk en sterk Vlaams Belang. Snedig en rechtlijnig. En, zoals Gerolf het zelf zegt: “meer grappig dan grimmig.”. Duidelijk radicaal, maar niet extremistisch.

     

    Kortom, een partij klaar voor deze nieuwe tijden. Een partij duidelijk anders dan de partijen die vandaag bestaan. Een partij die nodig is. Een partij die terug gaat winnen.

     

    Ik wens Gerolf alvast veel succes, moed, energie en doorzettingsvermogen opdat hij onze partij terug naar volle zee zal loodsen waar we opnieuw de wind in de zeilen krijgen.

  • Quo vadis N-VA-Hoboken?

    wapenschildhoboken.jpg

    UPDATE: N-VA-Hoboken onderhandelt over een bestuursakkoord met SP.a en Groen. Daarmee gaat ze regelrecht in tegen de visie van Bart De Wever. Het is trouwens kiezersbedrog omdat de N-VA aan de Hobokense kiezer beloofd heeft de socialisten van de macht te verdrijven. Nochtans is een meerderheid zonder socialisten mogelijk. Maar blijkbaar is voor mevrouw Toen en consorten het cordon sanitaire belangrijker dan de eigen politieke overtuiging.

     

     

    Het lijkt er op dat Bart De Wever de Stadslijst uit elkaar heeft gespeeld. De socialisten nemen afscheid van de CD&V en zijn zelfs bereid de nodige handtekeningen te leveren voor de voordracht van CD&V-schepenen. De weg ligt dus open voor een meerderheid N-VA/CD&V/Open VLD.

     

    Bart De Wever heeft er Groen en SP.a afgereden, tot zijn eigen grote tevredenheid. Maar wat gaan zijn partijgenoten in Hoboken doen. N-VA heeft daar 8 zetels. Een afspiegelingscoalitie met de stad is in Hoboken op het eerste zicht niet mogelijk. Open VLD en CD&V hebben elk 2 zetels, onvoldoende voor een meerderheid. De andere mogelijkheid is dat ze in zee gaan met het kartel SP.a/Groen die 5 zetels hebben en dus met N-VA een meerderheid kunnen vormen.

     

    Maar hoe belachelijk zou dat zijn? Bart De Wever heeft een maand lang alles uit de kast gehaald om SP.a en Groen uit zijn meerderheid te bannen, maar zijn partij zou in Hoboken dan wel met net die twee partijen een bestuursakkoord sluiten. Daarom herhaal ik dat Vlaams Belang bereid is een rechts bestuur in Hoboken te steunen. Of het nu N-VA alleen is of aangevuld met CD&V en/of Open VLD.

     

    Ik hoop dan ook dat N-VA Hoboken, en in het verlengde Bart De Wever zelf, het lef en de moed heeft om deze uitgestoken hand te aanvaarden. Enkel zo kan het socialisme in Hoboken, dat al langer aan de macht is dan in de stad, naar de oppositie verwezen worden.

  • De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween

    Jonasson.jpgHet was alweer even geleden, maar het is tijd voor een boek. Voor wie houdt van het meer absurde werk is “De 100-jarige man die uit het raam klom een verdween” een van de betere werken van vorig jaar.

     

    Allan wordt 100 en dat moet in het bejaardentehuis gevierd worden. Alleen heeft ons hoofdpersonage daar niet zo veel zin in. Hij klimt uit het raam en kiest het hazenpad. Allen is niet alleen een kranige 100-jarige, hij kent ook geen enkele angst. Hij leeft van moment tot moment en is behoorlijk impulsief wat beslissingen betreft. Dat heeft ook zijn gevolgen. Het brengt hem in contact met een maffiabende, zorgt voor enkele ongelukkige overlijdens en voor een politieman die maar geen staart krijgt aan wat er sinds de verdwijning van Allen allemaal gebeurt.

     

    Bovendien blijkt uit het boek dat onze vriend Allen ook heel wat invloed heeft gehad in de internationale politieke geschiedenis van de 20ste eeuw. Al moet ik wel toegeven dat dit concept na de film ‘Forrest Gump’ niet waanzinnig origineel is. Maar auteur Jonas Jonasson versterkt dit gekende concept nog door zijn sterk gevoel voor humor. Jonasson zorgt er trouwens voor dat zijn verhaal een behoorlijk tempo heeft, zodat het boek eigenlijk nooit gaat vervelen en je helemaal geen ‘déjà vue-gevoel’ krijgt.

     

    Kortom, een geweldig humoristisch en meeslepend boek.

     

    Jonas Jonasson - De 100-jarige man die door het raam klom en verdween – 360 pagina’s – Nederlandse vertaling uitgegeven bij Bruna Uitgevers