De wereld volgens Garp en Wim Wienen

Ik ben geschokt over de uitspraken van Carla Galle van Bloso over de toekomst van de Gordel in de Vlaamse Rand rond Brussel. Galle stelt dat als de politieke partijen (in het kader van de onderhandelingen voor een federale regering) tot een globaal communautair akkoord komen, er geen 31^ste Gordel meer hoeft te komen. Ze stelt hierover letterlijk: “Als de politieke partijen een akkoord bereiken, is het niet aan een sportadministratie als Bloso om daar nog verder actie rond te voeren.”

Mevrouw Galle maakt in haar these meerdere denkfouten. Zo is de ‘Gordel’ geen actie of manifestatie die enkel handelt over de faciliteiten of over de splitsing van BHV,… Het is een manifestatie die vooral het Nederlandstalig karakter van de Vlaamse Rand rond Brussel wil benadrukken. En als we dan kijken naar de stroom aan Franstaligen uit Brussel, de stroom aan EU-ambetnaren die zich in de Vlaamse Rand komen vestigen, die de Vlamingen wegdrukken,… dan is elke actie, elke manifestatie die het Vlaams karakter van de Rand benadrukt geen overbodige luxe. Wat zeg ik? Dan zijn zo’n manifestaties broodnodig.

Daarenboven staat er in het Vlaams regeerakkoord dat men een zo groot mogelijk aantal mensen tot sport wil aanzetten en dat er een stevig beleid nodig is om het Nederlandstalig karakter in de Vlaamse Rand te bestendigen en te versterken. Wel, als de Vlaamse regering toelaat dat mevrouw Galle er aanstaande zondag een streep onder trekt, dan schenden ze hun regeerakkoord. Mijn interpellatie aan de sportminister is alvast binnen.

De Gordel afschaffen? Niks van. Uit gerust je ongenoegen op info@bloso.be

De revelatie van de nog jonge voetbalcompetitie 2011 lijkt KV Mechelen te zijn. De ploeg van Marc Brys kent een ijzersterke start en prijkt, na overwinningen tegen Club Brugge, Waregem, Lierse, Lokeren en een gelijkspel tegen Sint-Truiden, op de tweede plaats in het klassement.

Onbewust (ik bedoel er echt niets pejoratiefs mee, beste Malinois-supporter) dwalen mijn gedachten af naar de voetbalcompetitie van 1980-1981. Mijn ploeg, Berchem Sport, werd toen getraind door Rik Coppens. In de zomervakantie had Coppens wat koopjes gedaan in Brazilië. De koopjes hadden welluidende namen als Marcos, Adilson, Daquinha,… Samen met de sterke kern van spelers als Tony Goossens, Danny Koekelcoren, wijlen Roger Leirs, Rik Van Mechelen, Jempi Stijnen (vader van), Stan Van den Buys (T2 GBA), Walter Cornelis, Jos Van Pelt, Eddy Crocaerts, Patrick De Ruyter… deden ze ons zowaar dromen.

In de eerste wedstrijd van de competitie werd er op het Kiel met 0-2 gewonnen. Daarna moesten Club Luik (3-1) en Beringen (0-1) er ook aan geloven. En thuis tegen Lokeren (toen met klinkende namen als Lubanski, Preben Larsen, Lato, Gudjohnsen, De Schrijver,…) werd er goed stand gehouden. (1-1). Uiteraard wisten we als supporters op het Rooi dat een kampioenstitel er niet zou inzitten. Maar Europees…? Wie weet. De ontnuchtering kwam snel met een droog 4-0-verlies op Club Brugge. En op de zevende speeldag kregen we in het Astridpark een 4-1-nederlaag te verwerken. (Wel een prachtig doelpunt van Stan Van den Buys. Ik zie hem nog vanop de staanplaatsen in het Emile Verséstadion van bijna op de eigen helft vertrekken en iedereen, de jonge Munaron incluis, dribbelen en scoren).

Ik denk dat het laatste grote wapenfeit van die competitie de 3-0 was die we op het Rooi Standard aansmeerden. Misschien had het optreden van De Strangers voor de match daar iets mee te maken. Maar voor het overige was het kommer en kwel. Berchem Sport zal in 1981 op de achttiende en laatste plaats eindigen met amper 19 punten. Goossens diende zich dat seizoen 90! keer om te draaien om de bal uit zijn netten te vissen.

Een hevige 9-jarige supporter die samen met heel wat supporters laaiend enthousiast aan het seizoen was begonnen bleef in mei 1981 ontgoocheld achter. Zou het nog ooit goed komen met zijn club? De geschiedenis leert ons, op de uitzondering van 1986 na, van niet.

P.S.: Dit is maar een mijmering. Ik wens KVM dus wel degelijk een succesrijk seizoen toe. Hun resultaten zijn maar de “kapstok” voor dit intermezzo om mijn blog.

Vanessa Hoefkens is een vrouw naar mijn hart. Ze is niet alleen aantrekkelijk, het is ook het type vrouw dat geen blad voor de mond neemt. Zo ook niet in Menzo Sports Magazine. Daar pleit de mooie partner van Carl Hoefkens onomwonden voor de splitsing van het nationaal elftal, de Rode Duivels.

Hoefkens zegt: “Een Vlaamse en een Waalse 'nationale ploeg', dat zou ideaal zijn.” En verder: “Ook binnen de nationale ploeg is de klik er niet. Het probleem is dat er geprobeerd wordt om twee verschillende nationaliteiten te mixen. En dat gaat niet.” De mooie Vannessa ziet heel wat voordelen aan een Vlaams nationale ploeg, zoals een betere sfeer, spelers die elkaar beter begrijpen en een ploeg met meer identiteit en karakter.

Wel, ik had het niet beter kunnen zeggen. Het Vlaams Belang, ondermeer bij monde van mijn goede vriend Johan Deckmyn, pleit in het Vlaams Parlement al heel lang voor de splitsing van de Belgische voetbalbond (een van de nog weinig unitaire sportbonden in ons land) en van een oprichting van de Vlaamse Leeuwen in plaats van de Belgische Rode Duivels.

Let op, dit betekent uiteraard niet dat mevrouw Hoefkens naar het Vlaams Belang neigt. Ik weet niet wat haar politieke voorkeur is en ik wil het ook niet weten. Het is gewoon een vrouw die de dingen scherp durft stellen. En dat weet ik op prijs te stellen. Maar een ding is zeker, voor het pleidooi om de voetbalbond te splitsen en een Vlaams nationaal voetbalelftal op te richten, hebben we aan Vannessa Hoefkens alvast een mooi ambassadeur.

Gisteren ben ik enorm geschrokken van de berichtgeving op VTM over de IJzerwake. In berichtgeving over bv. het Vlaams Belang ben ik heel wat gewoon. Ik was tenslotte zeven jaar persverantwoordelijke van de partij. Maar het VTM-nieuws van afgelopen zondagavond vond ik er over. Vandaar dat ik even een mailtje heb gestuurd naar de directeur informatie en de hoofdredacteur van VTM. En dat doe ik niet gemakkelijk. Misschien ben ik zelfs te braaf en moeten we eens langs de VRM gaan voor de schending van art. 39 van het decreet betreffende Radio-omroep en televisie van 2009.

Maar enfin, laten we al eerst eens wachten op het antwoord vooraleer we stout worden. Wat mijn e-mailbericht betreft,… Lees gerust even mee…

Geachte Directeur Informatie,

Geachte Hoofdredacteur,

Enigszins geschrokken en alleszins ontgoocheld in de VTM-nieuwsdienst, heb ik kennis genomen van het verslag van de jaarlijkse IJzerwake in Steenstrate in jullie “Nieuws” van gisteren 22 augustus 2010 om 19 uur. In het verslag kunnen we vernemen: “De politie heeft 10 manifestanten opgepakt omdat ze wapenstokken en boksbeugels bij hadden."  Dit citaat doet vermoeden dat het in deze gaat over deelnemers aan de IJzerwake. Wat niet het geval is. De andere media brachten vrijwel allemaal het bericht dat het ging over betogers uit het Luikse die de IJzerwake allesbehalve genegen zijn en er boel wilden komen maken.

Het moet me van het hart dat uw berichtgeving zeer tendentieus overkomt. En dan zijn er twee mogelijkheden. Ofwel was dit bewust gedaan en dan kiest u op ideologisch vlak partij. Maar dan is dit een schending van de regels inzake politieke en ideologische onpartijdigheid zoals vervat in het Decreet betreffende Radio-omroep en televisie van 27 maart 2009. En uw omroeporganisatie kennende zou me dat uiteraard ten zeerste verbazen en zou ik het ook ten zeerste betreuren.

Blijft de andere mogelijkheid, nl. onzorgvuldig werk van de journalist in kwestie. Als quasi alle journalisten van de andere media, via de politiediensten,  kunnen vernemen dat het in deze gaat over betogers vanuit Luik die niets, maar dan ook niets met de IJzerwake te maken hebben, dan moet een journalist van de VMMA dat ook kunnen. Zelfs een niet-journalist als ik kon deze informatie krijgen bij de aanwezige politiemensen.

Dergelijke verslaggeving als gisteren doet afbreuk aan de kwaliteit die we van de VTM-nieuwsdienst gewoon zijn. Ik hoop dan ook samen met u dat dergelijke zaken in de toekomst vermeden worden in het belang van de kwaliteit van het VTM-Nieuws.

Met vriendelijke groeten,

Wim Wienen

Vlaams Volksvertegenwoordiger

Vast Lid Commissie Media van het Vlaams Parlement

Vandaag raakte bekend dat Mediaminister Ingrid Lieten volgende maand een nieuwe erkenningsronde voor levensbeschouwelijke derden wil organiseren. Die derden krijgen zendtijd op VRT-radio en –televisie en worden door de Vlaamse overheid gesubsidieerd. De moslimexecutieve heeft al onmiddellijk laten weten dat ze kandidaat zijn voor zo’n erkenning.

Uiteraard ben ik van mening dat we ons moeten verzetten tegen deze nieuwe stap in de islamisering van onze samenleving, tegen deze nieuwe stap in de opbouw van een islamzuil in ons land. Komt daar nog bij dat die Moslimexecutieve onder sterke fundamentalistische invloed staat. Rapporten van de staatsveiligheid liegen er niet om wanneer de extremistische leden van die executieve ter sprake komen.

Maar we kunnen ons dit allemaal makkelijk besparen. Reeds sinds het prille begin van mijn mandaat heb ik gepleit voor de afschaffing van de levensbeschouwelijke derden. In tempore non suspecto (16/12/2009) diende ik met mijn goede collega Marijke Dillen een voorstel van decreet in om die afschaffing te verwezenlijken.

Ettelijke jaren geleden werden de uitzendingen van politieke derden (de partijen) op de openbare omroep afgeschaft wegens niet meer van deze tijd, oubollig, slecht gemaakt, weinig kijkers of luisteraars en ook omdat er vandaag de dag er voldoende mediamogelijkheden zijn om een boodschap aan het grote publiek kenbaar te maken. (Hoewel ik er meer van overtuigd ben dat de schitterende kijkcijfers van de Nationalistische Omroepstichting (omroep van het Vlaams Blok) er iets mee te maken hadden, maar soit). Toen het mediadecreet vorige legislatuur werd herzien werden ook nog eens de verkiezingsspots voor politieke partijen op de VRT afgeschaft. Met dezelfde argumenten: oubollig, slecht gemaakt en voldoende andere media om de boodschap kenbaar te maken.

Dat laatste is natuurlijk zo. Audio-visuele media waren een zeer schaars goed toen men die ‘derden’ op de openbare omroep in het leven riep. Dat is nu in onze digitale en steeds verder digitaliserende samenleving niet meer het geval. De mediamiddelen zijn veranderd, maar ook de kijker en/of luisteraar is geëvolueerd. Vanzelfsprekend is de opdracht van de openbare omroep in die jaren veranderd. Er is dus geen enkele reden waarom we zouden vasthouden aan die levensbeschouwelijke derden. Bij de VRT willen ze ze zelf kwijt en de afschaffing zou zorgen voor een mooie besparing, nl. meer dan anderhalf miljoen euro. Mooi meegenomen denk ik dan.

Vermits dit voorstel om de levensbeschouwelijke derden af te schaffen nog steeds ‘hangende’ is in het parlement, is het maar al te gek dat voor de behandeling van dat voorstel er een nieuwe erkenningsronde voor die derden zou komen. Ik heb dus een e-mailbericht naar de voorzitter van de commissie Media gestuurd met de vraag om mijn voorstel van decreet op de eerstvolgende vergadering van de commissie te agenderen. Die volgorde van werken (eerst behandeling van het voorstel van decreet en dan pas zien of er een erkenningsronde nog überhaupt nodig is) lijkt me niet meer dan logisch.

Gisteren was het ‘Antwerpen zingt’ en heb ik de ‘Nief Strangers’ aan het werk gezien. Sfeermakers met heel wat artistiek talent, maar met De Strangers heeft het allemaal weinig te maken. En wat mij betreft gaat het zelfs niet over ‘De gustibus et coloribus non est disputandum’.

Het idee van de ‘Nief Strangers’ komt van Carl Huybrechts. Het concept is simpel. Men zoekt enkel zeer creatieve Antwerpenaren die je dan los laat om Antwerpse teksten te verzinnen op anderstalige recente nummers. De geselecteerden werden door Huybrechts gebombardeerd tot de opvolgers van de sympathieke volksgroep De Strangers.

Maar een andere grote Antwerpenaar die ook tot ons cultureel erfgoed behoort, heeft het ons reeds lang geleden geleerd: “Tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren. Wat zijn zoal die praktische bezwaren?

Zo waren De Strangers allemaal goede muzikanten, al zullen muziekbobo’s dat wel nooit toegeven. Bob was een schitterend gitarist, net als Nest die dan ook nog fantastisch op een bas speelde. Den John en Gust waren accordeonisten. Om het dan nog niet te hebben over de muzikale capaciteiten van Alex en Pol. En dat maakt het hoe dan ook makkelijker nummers te schrijven of te herschrijven en ze met verve te brengen op een podium. De ‘Nief Strangers’ brachten heel veel sfeer, waren één brok energie en enthousiasme op het podium (ook belangrijk) maar muzikaal zijn het geen hoogvliegers.

Ten tweede, en dat vind ik eigenlijk het belangrijkste, De Strangers deden veel meer dan eender welke Antwerpse tekst te verzinnen op een anderstalige hit. De Strangers waren een soort muzikale sociologen-historici. Zo brachten liederen – weliswaar op een luchtige manier – over heel wat maatschappelijke problemen en gebeurtenissen. Over de problematiek van de gastarbeid (Achmed Nouga, de gastarbeider, Ziekekas, …) over (en dat voor er sprake was van kinderrechtencommissarissen en aanverwanten) over kinderrechten (’t Jaar van ’t kind, Het sleutelkind) maar ook over dierenbescherming (’t Lieke van den hond), over de economische crisis (Den dopper, Dure koffie, Inflatie…), over politieke onkunde (Noppes,…), of gewoon over actuele situaties (De nieven tram, De mono-kini,…) en dan heb ik het nog niet over vele schitterende ballades die uit de pen van deze groep zijn gevloeid en weinig met actualiteit te maken hadden.

En heel wat van de teksten – uiteraard niet allemaal – waren pareltjes. Vooral Alex en Gust (Torfs) waren schitterende tekstschrijvers. Aan Gust hebben we trouwens ons officieus volkslied ‘Antwârpe te danken.

En tot slot, of men het nu graag heeft of niet, De Strangers zijn cultureel erfgoed. En erfgoed moet je koesteren en niet namaken. Het is alsof je de kathedraal opnieuw zou laten bouwen in een moderne versie. Dat doe je ook niet. En daarom heb ik problemen met de naam ‘Nief Strangers’. In Antwerpen is er ook nooit – en maar goed ook – een schrijver opgestaan die zijn boeken schrijft onder het pseudoniem ‘de nieuwe Elsschot’ of is er geen tekenaar die het in zijn hoofd haalt om stripverhalen te maken onder de naam ‘De nieuwe Vandersteen’. Ik denk dus dat het beter is dat de ‘Nief Strangers’ – als ze verder gaan met dit project – op zoek gaan naar een andere naam. Maar dat is natuurlijk slechts mijn bescheiden mening. Maar misschien sta ik daar niet mee alleen.

Het parlementaire reces is de uitgelezen periode om wat bij te lezen. En ik ben daar dan ook onmiddellijk mee begonnen. Als eerste boek heb ik een eerder dun boek gekozen, maar wel één van m.i. de grootste schrijver die Vlaanderen gekend heeft. Ik koos voor het boek ‘Pensioen’ van Willem Elsschot.

Ik moet tot mijn scha en schande bekennen dat dit werk een van de weinige van Elsschot is dat ik nog niet had gelezen. Het boek handelt over een vrouw op leeftijd, wiens zoon tijdens de oorlog sterft tijdens zijn gevangenschap in Duitsland. Uiteindelijk krijgt ze het pensioen voor haar zoon dat eigenlijk zijn onwettige zoon toekomt. Als die zoon dan zelf wil trouwen komt dit aan het licht en wordt de vrouw veroordeeld alles terug te betalen. Dit is uiteraard maar een zeer korte schets van de roman, want er gebeurt zoveel meer. Maar dat moet u dan maar lezen.

Verschillende mensen die ik intussen over dit boek heb gesproken, geven toe dat ze het ofwel niet ofwel slechts vaag kennen. (Dit betekent dat ik mijn goede vriend en collega in de gemeenteraad, Bob Hulstaert niet heb gesproken, want hij is een ware Elsschotkenner.) Nochtans was dit werk een van de grotere successen van Elsschot tijdens zijn leven. Het verkocht zeer goed, maar kon ook op heel veel bijval rekenen van de recensenten. En na het lezen van ‘Pensioen’ kan ik dat ook goed begrijpen.

Ten eerste is er Elsschots gekende prachtige stijl, maar dit werk is veel scherper, zelfs soms hard, geschreven. Het bulkt van de ironie en zelfs van cynisme. Helemaal anders dus als bv. Tsjip. Kortom, voor een Elsschotliefhebber met een gezonde dosis cynisme, is dit echt een boek om duimen en vingers af te likken. Ik heb er alleszins mateloos van genoten.

Zondag 11 juli 2010 eindigde het WK voetbal in Zuid-Afrika. Het is nu wachten op 2014 in Brazilië. Was dit het meest boeiende WK? Niet echt. Maar heeft elk WK niet zijn hoogte- en laagtepunten?

De groepsfase van dit tornooi was maar matig te noemen. Vooral grootheden als Spanje, Engeland, Frankrijk, Italië, hadden het moeilijk. Die laatste twee mochten het tornooi dan ook met het schaamrood op de wangen al na die eerste ronde verlaten. Mijn persoonlijke lichtpunt was Chili. Aanvallend voetballen en zonder complexen. Alleen, … Het bracht niet altijd het gewenste resultaat. Chili mocht dan ook na een 3-0 nederlaag in de 8^ste finale terug richting Zuid-Amerika.

En nu ik het toch over Brazilië heb,… Wat een ontgoocheling. De sambavoetballers van weleer (denk maar aan het WK 1982) zijn resultaatvoetballers geworden. Wat zeg ik, Brazilië is verworden tot een counterploegje. Terecht er uit tegen Nederland in de kwartfinales.

Mijn andere grote lichtpunt was Duistland. Hoe on-Duits kan een Duitse ploeg eigenlijk spelen? Dit was totaalvoetbal. Verdedigend ijzersterk (tot en met de halve finale incasseerden ze maar 2 doelpunten), een dirigerend middenveld (met een ongelofelijk sterke Schweinsteiger) en een spitante aanvalslijn (Mueller: 20 jaar oud!) waar quasi continu twee vrije spelers liepen. Wervelend. En de resultaten mochten er zijn. De Engelsen kregen in de achtste finale 4 doelpunten rond hun oren en zelfs de doelman van het Argentinië van Maradonna en Messi mocht zich in de kwartfinale vier keer omdraaien om de bal uit zijn netten te vissen. Maar ook zo’n sterke ploeg kan eens een off-day hebben. Maar waarom niet in de eerste ronde en wel in de halve finale waar ze verloren van Spanje met 1-0. De Wereldkampioen 2010 ging dus niet naar de finale. Een slechte zaak voor het voetbal. Maar Spanje zou dat nog goedmaken.

En dan de Nederlanders. Eigenlijk ben ik al sinds 1978 fan van Oranje. Toen speelden ze de finale met mannen als Rensenbrink, de gebroeders Van de Kerkhof, Neeskens, Haan,… En ik ben wel wat fan gebleven. Maar als ik eerlijk ben, Oranje heeft niet zijn mooiste voetbal gebracht. Toch niet hetgeen we gezien hadden in de voorrondes. Ok, in de groepsfase misten ze Arjen Robben. Maar mag bij zo’n ploeg alles afhangen van één speler? Ook in de achtste en kwartfinale vond ik nog steeds dat ze te weinig hun troeven uitspeelden, nl. te weinig over de flanken. Maar het was wel de meest regelmatige ploeg van het tornooi. Dat heeft alles te danken aan de ijzersterke organisatie, opgelegd door Van Marwijk. Tot aan de finale heeft Oranje geen enkele wedstrijd verloren. En dat terwijl de andere finalist, Spanje, in zijn eerste wedstrijd zijn meerdere moest erkennen in… Zwitserland. Begrijpe wie kan.

Maar daar waar Spanje elke wedstrijd beter ging voetballen, was dat niet het geval met Nederland. Oranje speelde nog een beresterke wedstrijd tegen Brazilië in de kwartfinales (hun beste wedstrijd m.i.), maar tegen Uruguay vond ik het al weer wat minder.

En dan de finale. Onbegrijpelijk. De gedoodverfde favoriet slaagde er in 120 minuten niet in hun eigen spel te ontwikkelen. Neen, integendeel. Ze speelden als het ware met de rem op. Met momenten leek het er zelfs op dat het een schoppartij zou worden. Denk maar aan de grove fouten van Van Bommel en De Jong. Die laatste verdiende voor zijn aanslag donkerrood. Dat Oranje er in Argentinië in 1978 er een harde partij van maakten was nog te begrijpen, als je kijkt naar hun spelers van toen en hun capaciteiten. Maar nu beschikt Oranje over stuk voor stuk klassevoetballers. Het was dus voor niets nodig. En als je dan ook nog open kansen mist, meneer Robben, dan kan je geen wereldkampioen worden. Spanje probeerde tenminste te voetballen en slaagde daar ook heel vaak in. Dus ja, Spanje is zeker geen onterechte wereldkampioen.

Wat een belachelijke communicatie bij de CD&V over het ‘ontslag’ van Muyters en Bourgeois. Beide heren nemen ontslag als Vlaams minister om dinsdag hun eed als federaal parlementslid te kunnen afleggen. Woensdag aanstaande leggen beide heren dan weer opnieuw hun eed af als Vlaams Minister.

De CD&V is blijkbaar geschokt door zoveel politieke zelfbediening. Hun fractieleider, Ludwig Caluwé, laat weten dat ze bij de eedaflegging afwezig zullen blijven. Sterk, hé? Wat hij er niet bij vertelt, is dan een minister door een meerderheid in het parlement moet worden voorgedragen. Dus als de CD&V-fractie die voordracht niet ondertekend, kunnen beide N-VA-ers deze belachelijke carrousel niet eens op het getouw zetten.

Maar wat dacht u? In goede CVP-traditie is het weer veel blaten en weinig wol. Woensdag symbolisch wegblijven bij de eedaflegging, maar allemaal wel braafjes de voordrachtsakte voor Bourgeois en Muyters tekenen. Wat een hypocrisie. Tja, tsjeven blijven tsjeven.

Wat een gedoe allemaal, omdat de scheidsrechters een fout maken. Mag het even, zelfs al zijn het belangrijke fouten? Was de scheids zwaar in de fout tijdens Argentinië-Mexico? Ja. En was de referee (vooral grensrechter) in de fout tijdens Duitsland-Engeland? Ja. En vielen er doelpunten uit die fouten? Ja.

Nu wil men kost wat kost ‘technische hulpmiddelen’ inschakelen. Waarom is dat dan geen punt van discussie als spelers fouten maken? Was de doelman van Engeland in de fout tegen de VS? Ja. En viel er een doelpunt uit die fout? Ja. Misschien heeft Green wel een ‘technisch hulpmiddel’ nodig. En zo heb ik nog wel een paar voorbeelden. Ik heb in al die jaren dat ik het WK volg – en dat is toch al sinds het WK in Argentinië – nog nooit zo’n slechte voorronde gezien. Maar nooit is kritiek op spelers, die wat mij betreft dan in de fout gaan, zo groot als op de scheidsrechter. Nochtans gaat het bij die spelers om zware beroepsfouten, ze worden enkele tientallen keren meer betaald dan een referee.

Misschien is het goed voor die ploegen, voor die grootverdieners, dat er amateurs op het veld staan in de personen van de scheidsrechters. Misschien dat de bobo’s dan eens beseffen dat het om het voetbalSPEL gaat. Wie weet wordt er dan terug vrijer gevoetbald, wie weet met een 3-2-5 zoals toen. En worden er tijdens dat spel fouten gemaakt, dan zeg ik samen met Friedrich Nietzsche :”Menschliches, Allzumenschliches”

Alle partijen hebben er last van gehad. De tsunami van de N-VA heeft bij alle partijen schade aangericht. Het resultaat van het Vlaams Belang was niet goed, maar is het zo erg als het voorgesteld wordt? Ik denk van niet.

Laten we beginnen met Bart De Wever en zijn N-VA te feliciteren. Hij heeft een historische overwinning behaald en dat verdient lof.

Wij van onze kant wisten allemaal dat het moeilijke verkiezingen gingen worden. De N-VA-hype was daar niet vreemd aan. Maar wat stellen we vast. De Wever heeft met zijn partij bij alle partijen schade aangericht. Hij rolde als een tsunami over het politieke landschap. Maar,… het Vlaams Belang-huis staat nog stevig overeind. Ok, we zijn wat dakpannen verloren, hier en daar is er een ruit uit en ook onze voordeur is licht beschadigd. Dus eerste werk: een beetje opkalefateren en we kunnen met hernieuwde moed verder.

Te meer omdat het Vlaams Belang een belangrijke functie heeft als stok achter de deur. Het Vlaams nationalisme heeft gisteren zowat 45% gescoord. De geesten zijn dus rijp voor de Vlaamse onafhankelijkheid. En daar moeten we ook verder, net als in het verleden, onze steen aan bijdragen.

En er is zeker een toekomst voor het Vlaams Belang. Bart De Wever gaat het nu moeten doen. Maar zal Bart slagen waar anderen hebben gefaald? Dat is helemaal niet zeker. En dan parafraseer ik graag de woorden van General Mc Arthur: “We ‘ll be back.”

Ontgoocheling. Dat is het enige gevoel dat overblijft nadat ik de beelden van de persconferentie van de N-VA heb gezien. Ze hadden de internationale pers verzameld om uitleg te geven bij wat “ze nu werkelijk willen”.

En wat ze willen, is niet vet. Bart De Wever zei letterlijk: “Een verkiezingsoverwinning van de N-VA, zal niet leiden tot het opsplitsen van het land.” Tja, de N-VA heeft een lange weg afgelegd sinds hun oprichting. Toen stond nog als punt 1 in hun statuten: “De N-VA kiest voor de onafhankelijke republiek Vlaanderen.” Er is veel veranderd. De Vlaams-nationalisten die dachten met de N-VA te komen tot het onafhankelijke Vlaanderen, kunnen er een kruis over maken.

Triest. Intriest. Zeker nu de peilingen goed zijn. Volgens de peiling van LLB halen de V-partijen samen gemakkelijk 47%. Het momentum is er. Alleen wil Bart het ijzer niet smeden als het heet is. Doodzonde noem ik zoiets.

Wie de kranten leest, merkt dat er een duidelijke toename is van extreem geweld in onze samenleving. Vandaag bereikte dat een uitermate triest hoogtepunt met de moord op een rechter en griffier van het vredegerecht van Brussel in volle zitting. De reactie van de minister van justitie Stefaan De Clerk is gruwelijk.

In volle zitting werden de vrederechter en haar griffier neergekogeld. Terwijl ik dit schrijf is men nog steeds op zoek naar de dader. Dat zoiets kan gebeuren in een gerechtsgebouw tart alle verbeelding. Wat er vandaag gebeurde, is het intrieste summum van een toename van geweld onze samenleving.

Alleen al in mijn stad Antwerpen werden we de jongste dagen geconfronteerd met het in brand steken van auto’s, het in de Schelde duwen van auto’s, steekpartijen in het Albertpark, steekpartijen op Linkeroever, steekpartijen op het Zuid, enz. De lijst is schier eindeloos.

Jarenlang hebben de traditionele partijen hun kop in het zand gestoken wat betreft de toename van criminaliteit. Het afgelopen jaar steeg de criminaliteit in Antwerpen met 9%. Het krapuul neemt stilaan de straat over en de overheid laat maar begaan.

De reactie van ontslagnemend justitieminister Stefaan De Clerck stemt me dan ook bitter. De minister roept immers op tot sereniteit en hoopt dat de partijen na de verkiezingen van 13 juni er ook aan denken nieuwe maatregelen uit te werken tegen criminaliteit. Kan het nog cynischer? Dat komt van een man die al zoveel jaren op justitie heeft doorgebracht, maar niets heeft gedaan.

Het Vlaams Belang roept al dertig jaar dat er een keiharde aanpak van de criminaliteit moet zijn. Had men toen al naar ons geluisterd zou een dergelijke escalatie van geweld misschien nooit hebben plaatsgevonden.

Eurosong 2010 in Oslo kan als een succes voor Vlaanderen worden beschouwd. De zanger Tom Dice, de inzending van de openbare omroep VRT, haalde de hoogste score ooit voor een inzending van de VRT.

Maar naar verluidt zou er zich tijdens de halve finales een incident hebben voorgedaan. Fans van Dice hadden een vlag van de Vlaamse Gemeenschap bij. Door de ‘security’ van het liedjesfestival in Oslo werd hen duidelijk gemaakt dat een Vlaamse leeuwenvlag niet gewenst was en dat ze de vlag dienden op te bergen of ze zouden de toegang tot de finale van Eurosong worden ontzegd. Volgens de betrokkenen vertelden de leden van de veiligheid dat de vlag te ‘provocatief’ was en dat ze terzake klachten hadden ontvangen. In een reactie laat men weten dat hiertegen niets kan gedaan worden omdat tijdens het festival enkel nationale vlaggen zouden worden toegelaten.

Dit is echter opmerkelijk. De Vlaamse Leeuw is tenslotte niet zomaar een vlag. Het is de officiële vlag van de Vlaamse Gemeenschap en het is net die Vlaamse Gemeenschap die eigenaar is van de openbare omroep VRT die tweejaarlijks de inzending doet voor het desbetreffende liedjesfestival. Bovendien gaat de Vlaamse regering er steeds prat op dat ze de nodige inspanningen doet om Vlaanderen in het buitenland ‘op de kaart te zetten’. Ook de woordvoerder van de Minister-president bestempelt het incident als ‘vreemd’. Als het de Vlaamse regering werkelijk ernst is met het imago van Vlaanderen in het buitenland, lijkt het me wenslijk dat men dit incident niet blauw-blauw laat.

Dinsdagnamiddag werd ik gebeld door een journalist van de ‘redactie.be’, de website van de nieuwsdienst van onze openbare omroep. Blijkbaar heeft de man het moeilijk met zijn kennis van het Nederlands.

Hij had gezien dat ik als Vlaams volksvertegenwoordiger deelneem aan de federale verkiezingen op de 15^de plaats van de Vlaams Belang-lijst voor de Senaat. De man ik kwestie vroeg me of – als ik zou verkozen zijn – mijn zetel zou opnemen. Ik vertelde hem dat het niet eenvoudig zou zijn van op die plaats verkozen te worden, maar dat als het toch zou gebeuren ik wel degelijk naar de Senaat zou gaan. Met andere woorden, ik antwoordde “ja” op zijn concrete vraag.

En als ik dan vandaag de site redactie.be lees, dan vraag ik mij af wel deel van het woord “ja” de man niet heeft verstaan. Want daar word ik vermeld als schijnkandidaat. Blijkbaar is er iets grondig fout met de kennis van het Nederlands (en het woord “ja”) bij de VRT-journalisten. Zou ik over die kennis van het Nederlands bij de VRT-medewerkers eens een vraag stellen aan minister Lieten? lol

P.S.: Ik merk met het plaatsen van de link dat de titel van het stuk op de site is veranderd. De titel “Vlaams Belang kent het meeste schijnkandidaten” is verdwenen. Ook het aantal van 10 is gedaald naar 8. Met mij erbij mogen dat er 7 worden.

Dit worden wat kandidaten betreft opmerkelijke verkiezingen. Sommige Vlaamse partijen, zoals het Vlaams Belang, haalt al zijn kandidaten uit de eigen stal. Een combinatie van kwaliteit en ervaring. Maar nog steeds hebben heel wat partijen weer alles gedaan om vooral ‘bekende koppen’ op hun lijsten te zetten. De media bestempelen die BV’s als ‘witte konijnen’.

En er zijn wel wat van die konijnen te ontdekken. We wisten al van Sigfried Bracke bij de N-VA en Rik Torfs bij de CD&V. Maar nu heeft ook LDD een konijn binnen. Het voormalige SP.a-kamerlid en Gentse imam Cemal Cavdarli. Cavdarli is maar om één zaak destijds in de Kamer opgevallen. En dat was toen hij er maanden afwezig was omdat hij, met zijn dubbele nationaliteit, zijn legerdienst was gaan doen… in Turkije. Aan welke nationaliteit zou hij dan het loyaalste zijn, denkt u?

Ook Jürgen Verstrepen is blijkbaar niet echt opgetogen over de komst van de imam op de Gentse Kamerlijst. Hij zette vanochtend op Facebook: “Jurgen Verstrepen blijft erbij dat scheiding kerk&staat heilig is voor mij. Er is geen plaats meer voor actieve religie in de parlementen en politiek.”

Maar wat ik me afvraag, … zou de kranten het morgen hebben over een wit of een halal konijn?

Als ik de jongste berichten, ondermeer en zelfs vooral, over lijstvorming volg, kan ik niets anders dan concluderen dat de meeste partijen niets meer zijn dan kiesverenigingen. Elke beslissing wordt genomen in het kader van het aantal potentiële stemmen het kan opleveren. Op een dergelijke manier is beleid onmogelijk.

Waar is de tijd dat ideologie nog belangrijk was? Naar aanleiding van zijn memoires en ook naar aanleiding van de publicatie van extracten van zijn dagboek, betreurde Leo Tindemans het gebrek aan ideologie in de politiek. En stelde hij dat zonder ideologie beleid onmogelijk was. En hij heeft gelijk.

En aan ideologische ondergrond, aan visie, ontbreekt het vandaag de dag. Je ziet dat als bij een lijstvorming een partij als de N-VA een lijsttrekker aanduidt die openlijk stelt: “Ik krijg het niet warm van een Vlaamse Leeuw’. Waarmee hij duidelijk bedoelde dat hij niet echt achter de ideologie van het Vlaams-nationalisme staat. Maar ook de CD&V is in dat bedje ziek. Als hij in het programma ‘De Zevende Dag’ werd gevraagd waarom hij bij de CD&V was terecht gekomen en niet bij de SP.a, probeerde Rik Torfs dat te vergoelijken met de zin: ‘Ik denk niet dat ik bij een superideologische partij ben terecht gekomen.

Een ideologie is nochtans essentieel om een waardevolle invulling aan een samenleving te geven. Je neemt dan beslissingen, je hakt knopen door in functie van die ideologie. Zo kan je werkelijk een beleid voeren, want als je je keuzes enkel laat afhangen van een mogelijke stem die ja al dan niet kan winnen, wordt je geslingerd van hier tot naar nergens. De partijen zijn vandaag de dag niets meer dan kiesverenigingen, waar de plaatsing van kandidaat X of Y, belangrijker is dan het programma, dan de visie op de samenleving.

Gelukkig zit ik in een partij waar men duidelijk het programma, de visie op de samenleving en de ideologie primeert. Geen witte konijnen, geen tv-sterren of would-be-tv-sterren, maar stuk voor stuk ideologisch geschoolde kandidaten die weten waarheen met Vlaanderen. Kandidaten die gaan voor Vlamingen Eerst.

Als we de peilingen en de commentaren in de kranten mogen geloven, stevenen De Wever en co af of een eclatante verkiezingsoverwinning. Maar de vraag is – als dat gebeurt – wat hij met zijn vrachtwagen vol stemmen gaat doen. Op dit moment lijkt geen enkele journalist die vraag te stellen. Ze is nochtans cruciaal.

Het afgelopen jaar heeft Bart De Wever, als voorzitter van de N-VA enkele opmerkelijke beslissingen genomen. Terwijl iedereen Jan Peumans, na de verkiezingen al als Vlaams minister zag, toverde Bart plotseling VOKA-man Philippe Muyters op een ministerszetel. Muyters die nu niet echt een Vlaams-nationaal, zelfs geen Vlaamsvoelend, profiel heeft. Maar echt veel vragen werden er daar toen niet bij gesteld.

Deze week raakte dan bekend dat VRT-Wetstraatjournalist Siegfried Bracke de N-VA-kamerlijst in Oost-Vlaanderen zal trekken. Sigi heeft ook geen Vlaams profiel. En dat is een eufemisme. Sigi heeft in zijn VRT-dagen geen enkele kans onbenut gelaten om alles wat nog maar een zweem van Vlaams-nationalisme had, tot op de grond af te branden. Ook UNIZO-topman Karel Van Eetvelt zou op de N-VA-lijst prijken.

En dan is dat toch allemaal te veel om toeval te zijn. De Wever is immers een verstandig man en blijkbaar geen slecht tacticus.  Je kan hier maar één conclusie uit trekken. De Wever wil helemaal niet de stekker uit België trekken. Hij wil terug aan de Belgische onderhandelingstafel zitten. Terug een rondje op de carrousel. En vermits hij zelf niet goed bij de Franstaligen ligt, heeft hij ervoor gezorgd dat hij dit keer op voor de Franstaligen aanvaardbare onderhandelaars (Muyters, Bracke, Van Eetvelt) kan rekenen. Onderhandelaars die niet dat “Vlaams-nationale stigma” hebben. De Wever wil dus gewoon terug in de federale regering.

Die Liesbeth, toch. Een fijn madam in het parlement. Echt waar. Vriendelijk, tof en een goed gevoel voor humor. Maar als ge een ideetje pikt van ne collega – ach, dat gebeurt wel meer -  laat hem dat dan tenminste weten.

Waarover gaat het? Lees nog eens het artikeltje dat hier net onder staat. Op de site van het Vlaams parlement kan je zien dat ik dat Voorstel van Decreet heb ingediend op 12 januari van dit jaar. 

En wat kunnen we nu zien op ATV? Inderdaad, collega Homans heeft ook een voorstel van decreet. (opvallend trouwens als je kijkt hoeveel sneller een voorstel van de meerderheid wordt doorverwezen. Of is dat teveel achterdocht van mijn kant?) Spijtig genoeg heb ik de tekst nog niet kunnen lezen, maar aan haar uitleg in het filmpje te horen gaat het over hetzelfde.

Ook een fijntje trouwens. Mijn voorstel is doorgezonden naar de voorzitter van de commissie Leefmilieu, natuur, ruimtelijke ordening en onroerend erfgoed, waar het nog steeds op behandeling wacht. (dat zal nu waarschijnlijk sneller gaan vermits er een gelijkaardig voorstel van de meerderheid is). En wie is de voorzitter van die commissie? Jawel, mijn goede collega uit de Antwerpse gemeenteraad Bart Martens. En wie is de tweede ondertekenaar van het Voorstel Homans? Bart Martens toch wel niet zeker.

Ach, het is wat het is. Ik wacht nu de tekst van het Voorstel Homans af en als het verwezenlijkt wat ik bedoelde, zal ik het met enthousiasme in de commissie en plenaire steunen. Voor mij is het belangrijker dat er een probleem wordt opgelost. Maar heel eerlijk? Plezant is het niet.

Maar Liesbeth, Bart, Ludwig, Wilfried, Michèle, Katrien en Ward, het is jullie vergeven. Sans rancune. Leve de historische wapenschilden en vlaggen van onze Antwerpse districten. En ook belangrijk, ik kan weer een illusie van mijn lijstje schrappen. ;-)

Door het decreet van 27 april 2007 over de wapenschilden en de vlaggen, werden vooral de districten verplicht om hun wapenschild en hun vlag te wijzigen. Niet alle districten zijn het hiermee eens. En terecht. Dit jaar bestaat Hoboken 875 jaar en heeft ons zuiderdistrict mijns inziens het recht om zijn oude wapenschild en vlag te behouden.

De uitvoering van dit decreet heeft al heel wat voeten in de aarde gehad. Volgens het decreet moeten de wapenschilden een verwijzing hebben naar de stad en moeten de vlaggen ‘twee slippen aan de vlucht’ hebben. Normaal moest de vaststelling van de wapenschilden en vlaggen van de districten al lang hebben plaatsgehad. Maar er zijn heel wat problemen.

Zo heeft Wilrijk een vlag laten ontwerpen, maar werd die vlag afgekeurd door de heraldische raad. Wilrijk wil die nieuwe vlag toch behouden, maar de Vlaamse regering wil ze niet vastleggen. In Berchem heeft de districtsraad nog steeds geen beslissing genomen over vlag noch wapenschild. Het district Deurne is dan weer niet gelukkig met de verwijzing naar de stad Antwerpen in het wapenschild.

En mijn eigen district Hoboken? De districtsvoorzitter Johan Felix liet in de krant optekenen dat hij wil vasthouden aan het oude wapenschild en vlag van de vroegere gemeente Hoboken. En terecht. Hoboken bestaat dit jaar 875 jaar. Is het dan fout om gehecht te zijn aan uw vlag en wapenschild? Helemaal niet!

Dat is dan ook de reden waarom ik in mijn pen gekropen ben en een Voorstel van Decreet heb geschreven. Het voorstel bestaat er in dat de districten op zijn minst de keuze moeten hebben om het oude wapenschild en de oude vlag, uit de periode dat ze nog autonome gemeenten waren, te behouden. Vandaag heeft men altijd de mond vol over gemeentelijke en zelfs districtsautonomie. Wel als men het met die autonomie menens is, moet men dit Voorstel van Decreet goedkeuren. Ik kan al bijna niet meer wachten tot het in de bevoegde commissie van het Vlaams Parlement wordt behandeld.

Voorstel van Decreet: http://jsp.vlaamsparlement.be/docs/stukken/2009-2010/g320...