De wereld volgens Garp en Wim Wienen

Dit weekend neemt het jeugdtheater Het Paleis zijn intrek in het historische Steen. De Vlaams Belangfractie is redelijk tevreden met het feit dat dit historisch bouwwerk opnieuw een invulling krijgt. En zelfs een museale invulling gericht op kinderen. Maar één dag voor de opening ontdekte ik toch een kleine smet op de heropening van ’t Steen. Het is een historische smet.

Het Steen was reeds in de 11^de eeuw een van de versterkingen langs de grens tussen het Hertogdom Brabant en het Graafschap Vlaanderen. (de eerste vluchtburg dateerde zelfs van eerder) Een grens die gevormd werd door de Schelde. Kortom, het Steen en de toenmalige “burg van Antwerpen”, was de voorpost van ons hertogdom. Een van de belangrijkste Hertogen van Brabant in de 16^de eeuw was Keizer Karel V. (zeer goed bekend bij de Gentenaars). Hij gaf omstreeks 1520 de opdracht het Steen grondig te renoveren. Het resultaat van die renovatie is ongeveer het Steen zoals we het nu kennen.

In 1549 schonk Karel V het Steen aan de stad Antwerpen onder twee voorwaarden. De burchtpoort diende eeuwig bewaard te worden en de vlag van het hertogdom Brabant diende te allen tijde op het Steen te wapperen. Het Vlaams Belang, ondermeer met Bob Hulstaert, is steeds blijven ijveren omde vraag van Karel V gestand te doen. Ook recent nog toen naar aanleiding van de intrek van ‘Het Paleis’ in het Steen alle vlaggen werden verwijderd.

Schepen Güler Turan, liet me dan recent ook trots weten dat de Brabantse vlag opnieuw op het Steen wappert. Het was even schrikken toen ik het Steen vanmorgen voorbij kwam. Er wappert opnieuw een vlag… maar het is de verkeerde!!! Vandaag wappert de vlag van… de provincie Vlaams-Brabant. En die heeft niets te maken met het hertogdom waarvan keizer Karel hertog was. Die vlag bestond in de 16^de eeuw niet eens.

Dus voor alle duidelijkheid, de vlag en het wapenschild van het hertogdom Brabant is een “een gouden leeuw genageld en getongd van keel op een veld van sabel”.

Misschien zijn er mensen die vinden: “die Wienen is ne miereneuker”. Wel het zij zo. Maar als we ons historisch erfgoed, als we tradtities en indentiteit van onze stad, als we belangrijke legendes willen behouden, moeten we het ook juist doen. Het gebrek aan historische kennis bij het stadsbestuur doet deze bewuste en trotse Brabander pijn.

Het gebeurt niet vaak dat ik op deze blog teksten van anderen breng. Maar de jongste column van mijn collega Gerolf Annemans, met wie ik trouwens een voorliefde voor ironie deel, is te goed om hem hier niet integraal te brengen. Gerolf maakt even de analyse van de bevestiging van het Cordon Sanitaire door de N-VA, en meer bepaald door Jan Jambon. En ja, Gerolf, de wijze woorden van Karel Dillen, reizen met mij mee doorheen de rest van mijn leven. Dillens woorden zijn mijn politieke GPS.

Ich bin ein Vlaams Belanger…

vrijdag 27 april 2012

Het was een opmerkelijk feit. Enkele dagen voorafgaand aan de aankondiging van de kandidatuur van Bart De Wever in Antwerpen, werd de kiesstrijd niettemin reeds doelbewust ingezet met iets totaal anders, namelijk met een verklaring van Jan Jambon. Het cordon sanitaire zal door N-VA onverkort worden gehandhaafd. Altijd en overal.

Men vraagt zich terecht af waarom dat nodig was. Men vraagt zich af waarom het niet voldoende was dat enkele weken voordien de lijsttrekker in Gent, de genaamde Siegfried Bracke, reeds duidelijk de N-VA in het kamp van de traditionele partijen had gesitueerd als het over het cordon sanitaire ging. Waarom moest ook Jan Jambon dat nu nog eens zo duidelijk overdoen?

Voor Siegfried Bracke zijn wij "ook inzake het Vlaamse thema" té verschillend. Correct. Het argument van Jambon was zo mogelijk nog origineler dan dat van zijn collega. Het Vlaams Belang zou tegen de islam zijn. Voor Bart De Wever zelf moet Dewinter hem "met rust laten" of iets van die strekking. Begrijpelijk. (Debatteren met Dewinter kan lastig zijn.)

Maar zijn dat nu allemaal -in al hun verwarrende inconsistentie- redenen die fundamenteel genoeg zijn om een zo ondemocratisch mechanisme, een mechanisme dat nergens anders ter wereld bestaat, te wettigen en voorafgaand aan een zo belangrijke kiesstrijd centraal te gaan plaatsen? Neen. Natuurlijk niet. Behoudens een Kamerlid van de N-VA, ene De Decker, met zijn melding dat hij moet "kotsen" van het Vlaams Belang, lijkt geen enkele van de aangehaalde redenen van voldoende urgent en groot belang.

Er moet dus een andere reden zijn waarom de slogan van de N-VA (dat ze verandering willen) door henzelf ongeloofwaardig wordt gemaakt. Want wie zogezegd verandering wil, moet in principe alle mogelijkheden open houden en niet (in principe) er 1 uitsluiten. Het lijkt dom. Wat zou dan de echte reden kunnen zijn?

Welnu, neemt u het rustig aan van iemand met meer dan 25 jaar ervaring in de Wetstraat. Die ietwat vreemde (her)bevestiging van het cordon sanitaire, was de voorafgaande voorwaarde waaraan de N-VA in haar stormloop op de Vlaamse gemeentehuizen en provincieraden moest voldoen om -in ruil- overal door de partijen van het regime (verder) te worden erkend als gesprekspartner.

De ‘oude' politieke partijen hebben in de marge van de aan gang zijnde vooronderhandelingen ("contacten" worden die meestal genoemd) van de N-VA die duidelijkheid geëist. De oude machten willen namelijk op geen enkele manier het risico lopen dat een N-VA waarmee ze in Antwerpen, in Gent of elders over ambten van deputé of over schepencolleges of over grote infrastructuurwerken afspraken aan het maken zijn, plots in Ninove of in Grimbergen aan de praat zou raken met het Vlaams Belang want dan duiken er onmiddellijk zogenaamde "problemen" op, zoals Jan Jambon het noemde.

Daarom ook dat het Jan Jambon moest zijn die de verklaring deed. Hij immers werd er tot voor enige maanden nog van verdacht binnen de N-VA tolk te zijn van de Vlaamse Beweging, een milieu waarin doorgaans ondubbelzinnig en ongenuanceerd wordt gedacht over en tegen het cordon sanitaire.

In 2006 werd dat risico van -ik zal het maar noemen- "Belgische onbetrouwbaarheid" geneutraliseerd doordat N-VA'ers die te dicht bij die Vlaamse Beweging aanleunden, veilig ingekapseld werden in het kartel met de CD&V. Nu moesten er echter eerst bijkomende garanties van betrouwbaarheid afgeleverd worden. En wat was er waterdichter op dat vlak dan de duidelijke en algemene, niet door enige nuance verstoorde verklaring van Jan Jambon? Juist. De ‘Belgische' partijen kunnen dus nu 100 procent op hun beide oren slapen en dat alles precies net op tijd voor de aankondiging van de eeuw: Bart De Wever wordt burgemeester van Antwerpen.

Zelfs Hendrik IV wist het al: Paris vaut bien une messe.

En meteen duikt er dus een fundamentele reden op waarom ik altijd een Vlaams Belanger zal zijn: niet de macht maar de idee staat voorop. Ook als de idee mij van de macht zou verwijderd houden, hetgeen zo goed als zeker het geval is met ideeën zoals het afwijzen van de confederale retoriek en het verkiezen van de Ordelijke Opdeling van België.

Het is een gedachte die mensen als Dewinter en ikzelf als een soort van mantra kregen opgelepeld toen wij het Vlaams-nationalisme uit de smurrie van de failliete machtspolitiek van de Volksunie wilden halen onder aanvoering van Karel Dillen. Het is in ieder geval een gedachte die (als ze niet actueel is) het onvermijdelijk zal worden, opnieuw. Want de macht -vraag het aan Verhofstadt, Stevaert, Leterme- is in België vernietigend en tijdelijk.

Als wij vandaag met enkele vrienden zullen verzamelen rond het graf van Karel Dillen, 5 jaar na zijn overlijden, dan zullen de woorden van Dillen over het verschil tussen Volksunie en Vlaams Blok, over de programmapartij die wij zijn, in mijn oren zinderen. Noem het gerust een "weeffout". Ze hebben mij nooit verlaten.

Gerolf Annemans

Amai, mijne frak. Wat een gedoe rond de Vlaams Belang-website www.meldpuntillegaliteit.be. Waarom die website? Omdat het inzake illegale vreemdelingen en alle bijkomende problemen de spuigaten uitloopt, tiens.

Vandaag heeft een illegale vreemdeling in dit land acht keer meer kans geregulariseerd te worden dan dat hij de kans loopt effectief te worden uitgewezen. Is zoiets in een rechtstaat nu nog normaal? De regularisatiemachine draait op volle toeren. Jaarlijks komt er ongeveer een stad als Mortsel bij aan geregulariseerde illegale vreemdelingen. De regularisaties gebeuren nu op individuele basis via artikel 9bis en 9ter van de vreemdelingenwet.

Artikel 9ter gaat over medische regularisatie. Bv. wanneer de illegale vreemdelingen een ernstige, bedreigende ziekte heeft die in zijn land van herkomst niet behandeld kan worden. Op die manier kan je niets eens meer controleren of er een effectieve regularisatiegrond is. Want sommige dokters verschuilen zich achter het medisch geheim. En delen dus niet mee wat er juist met de illegaal aan de hand is. Naar verluidt, werd er zelfs een illegaal geregulariseerd voor… aambeien. Trouwens, België is een van de weinig landen die zo’n regularisatie op medische basis kent. En het hoeft geen betoog dat men in de landen van herkomst goed op de hoogte is van al deze mogelijkheden. Het aantal geregulariseerden op basis van die artikels neemt steeds toe.

Maar o wee, als het Vlaams Belang dergelijke praktijken, ondermeer met de website, aan de kaak stelt. Dan is het kot te klein. Het CGKR was de eerste om te reageren dat de site illegaal was. Daarna volgde de privacycommissie die een onderzoek startte en er is ook protest van de Vlaamse balie van advocaten. Ik vraag me af wie er voor het meeste overlast in de samenleving zorgt. De site van het Vlaams Belang of de toevloed van illegale vreemdelingen?

Kortom, in plaats van het probleem van de illegaliteit aan te pakken, wil men de site van het Vlaams Belang aanpakken. De wereld werkelijk op zijn kop. Maar ja, het is natuurlijk makkelijker te schieten op de pianist dan in dit land een reëel probleem aan te pakken.

Taal is soms een eigenaardig iets. Ik moest daar weer aan denken toen ik de ‘Vrije Tribune’ van Freya Piryns in De Standaard van vandaag las. Ik wil niet op de inhoud ingaan, maar het wel hebben over een beeldspraak die al jaren gebruikt wordt. In haar tekst heeft Piryns het over “Barbertje die moet hangen.” Heel veel mensen heb ik die uitdrukking al horen gebruiken, maar ik heb nooit begrepen hoe die uitdrukking in onze taal is terecht gekomen.

Immers, Barbertje komt voor in ‘Onuitgegeven toneelspel’ dat het bekende boek Max Havelaar van Eduard Douwes Dekker voorafgaat. Alleen,... in die parabel staat niet Barbertje terecht, maar wel Lothario. Hij wordt er van beschuldigd Barbertje vermoord te hebben. En daarop staat de doodstraf. In zijn verdediging vraagt hij ondermeer om getuigen die kunnen bevestigen dat hij een “edel mens” is. En dat is volgens de rechter, die enkel op een veroordeling uit is, eigenwaan. En ook op eigenwaan staat de doodstraf. Als dan Barbertje levend en wel in de rechtszaak opduikt, wordt Lothario alsnog ter dood veroordeeld. Niet voor moord, maar wel wegens eigenwaan. Kortom, niet Barbertje, maar Lothario moet hangen.

Dus vraag ik me nu al jaren af waarom we altijd zeggen: “Barbertje moet hangen”? Is er iets fout gegaan in de overlevering van de het verhaal van Multatuli? Of is er een bepaalde reden waarom we de uitdrukking ‘Barbertje moet hangen’, gebruiken? Wie het weet, mag me steeds een e-mailberichtje sturen met de reden. In het belang van mijn gemoedsrust. ;-)

In de commissie veiligheid van de Antwerpse gemeenteraad ondervroeg ik afgelopen maandag de burgemeester over de plaag van handtasroven in de districten Hoboken, Wilrijk en Deurne. Een terechte vraag blijkbaar, want er is de jongste twee maanden een duidelijke stijging te merken. Normaliter noteert men in Deurne gemiddeld 4 handtasroven per maand. De eerste twee maanden van dit jaar waren dat er 10. In Hoboken en Wilrijk is het nog slechter. Daar waar men in deze respectievelijke districten gemiddeld 2 handtasdiefstallen per maand vaststelt, vielen er in de eerste twee maanden van 2012 12 dergelijke feiten in Wilrijk en 10 in Hoboken te bereuren. Uiteraard vroeg ik naar bijkomende politionele maatregelen. Die waren er ook. In de zone Zuid (Hoboken/Wilrijk) werden er verschillende proactieve acties georganiseerd. Ook alle restcapaciteit van die zone werd ingezet. Blijkbaar met resultaat. Want intussen werden er 76 verdachten gerechtelijk aangehouden. Zo zie je maar, een kordate aanpak helpt.

Gisteren was er in het Vlaams Parlement een debatje over de ‘verfondsing’ van bepaalde cultuursubsidies. Nu wordt dat deels geregeld door het Kunstendecreet waarbij adviescommissies een advies uitbrengen over de te subsidiëren instellingen en waarbij de minister op basis van de adviezen zelf een beslissing neemt. Dit is ongeveer het systeem in een notendop, want het is nog iets gecompliceerder.

Nu wil de minister die subsidies in een fonds steken waarbij dit fonds autonoom bepaalt wie de subsidie krijgt. Ik ben alleszins voorstander van een evaluatie van het Kunstendecreet. En dit omdat ik er van overtuigd ben dat er een soort Mattheuseffect (dank u prof. Deleeck zaliger) speelt. Ten eerste speelt er in die subsidiesector een ons-kent-ons-sfeertje, maar bovendien gaat het vaak over wie de beste werkingsverslagen, programmaverslagen, e.d; kan schrijven. En dat kan niet de bedoeling zijn. Hierdoor vallen er heel wat kunstenprojecten van de kleinere spelers uit de boot.

Maar het Vlaams Belang is er wel van overtuigd dat de eindbeslissing over wie subsidies krijgt bij de minister moet blijven liggen. Het gaat immers over belastinggeld en dus moet het parlement de minister blijven kunnen controleren of de centen goed worden besteed. Kortom, het primaat van de politiek blijft in deze belangrijk. Daarenboven moeten we ons hoeden dat als er toch ooit fondsen worden opgericht dit geen knusse clubjes van linkse bobo’s worden. Want dan weten we zeker welke cultuurprojecten zeker uit de boot gaan vallen.

Mijn korte stelling die ik hieromtrent vertolkte (ik had maar één minuut) kan je hier bekijken.

Iemand “Reyerslaat” van maandag gezien? Het was ronduit belachelijk hoe Ecolo-covoorzitter Olivier Deleuze weigerde om samen aan tafel te zitten met gewezen VRT-journalist Reddy De Mey omdat mijn goede vriend Reddy lid is van het Vlaams Belang. Kortom, nog eens een old school-voorbeeld van het Cordon Sanitaire. Wel nieuw was de reactie van presentator Lieven Van Gils. Normaal zorgen reacties als die van Deleuze voor de nodige druk om Vlaams Belangers dan maar uit het programma te weren.

Niet dus bij Van Gils. Waarvoor ik de man wens te feliciteren. Maar we moeten realistisch blijven. Een zwaluw maakt immers de lente niet. De cijfers van de aanwezigheid van het Vlaams Belang in nieuws- en duidingsprogramma’s zoals als het “Het Journaal”, “Ter Zake”, “De Zevende Dag”, enz… spreken boekdelen. In nagenoeg al deze programma’s scoort het Vlaams Belang qua aanwezigheid minder dan 5 % terwijl het electoraal minder sterke Groen meestal wel de 5 % overstijgt. Partijen als Open VLD en SP.A. komen liefst drie tot vier maal meer aan bod in deze programma’s (gemiddeld tussen de 15 en 20 %) terwijl het Vlaams Belang voor de Vlaamse verkiezingen 15,2 % behaalde.

Ik zal alleszins in het parlement blijven vechten om hier verandering in te krijgen. De vrijheid van meningsuiting moet de leidraad zijn van de VRT, niet de politieke correctheid. Daarom ga ik mijn voorstel van resolutie betreffende de behandeling van Vlaamse politieke partijen op de openbare omroep in de commissie Media laten agenderen. Het kan niet dat er een  dermate discrepantie is tussen de aanwezigheid van vertegenwoordigers van politieke partijen in verhouding met hun getalsterkte in het Vlaams Parlement. Het is ook duidelijk dat de VRT haar beruchte nota “De VRT en de democratische samenleving” openlijk naar de prullenmand moet verwijzen. Alleen,… nu nog de andere partijen overtuigen.

Het aantal woninginbraken in Hoboken is de jongste twee maanden verdubbeld. Dat wist Hoofdcommissaris Muyters te melden op mijn vraag in de commissie veiligheid van de Gemeenteraad. In 2011 vielen er in de regio Zuid (Hoboken en Wilrijk samen) 933 woninginbraken te noteren. De stijging ten aanzien van 2010 ligt integraal in Hoboken. Daar waar er gemiddeld 20 inbraken per maand in Hoboken te betreuren vielen, waren er in januari 2012 31 woninginbraken en in februari 2012 (tot 26/2) 41.

Uiteraard vroeg ik om bijkomende maatregelen. De politie in regio Zuid (Wilrijk/Hoboken) gaat nu alle restcapaciteit van de politie inzetten voor proactieve patrouilles. Men zal ook de risicogebieden aanpakken en er werden intussen vier specifieke politieacties georganiseerd.

Ik wil de bevolking ook nog een tip meegeven. Er zijn ook 58% pogingen tot inbraak, waarbij de inbrekers niet slaagden in hun opzet. Dat betekent dat het beveiligen van onze woningen wel effect heeft. Wie graag advies heeft om zijn woning te beveiligen kan beroep doen op de politie. Je vindt de gegevens op http://www.5345.be/N_preventie.html

Maar natuurlijk is beveiliging van de woning maar een bijkomend iets. Er moet gewoon een keiharde aanpak komen van de dievenbendes in Hoboken en heel Antwerpen. Zo veel is duidelijk.

Gisteren stelde ik in de commissie Media de vraag in hoeverre het wel gepast is dat de openbare omroep, naast haar jaarlijkse dotatie, ook bij andere departementen van de Vlaamse overheid gaat schooien voor centen. De jaarlijkse dotatie van de VRT bedraagt bijna 300 miljoen euro. En de basisopdracht van de VRT is informatie en duiding, educatie en cultuur te brengen voor de kijker en luisteraar.

En zelfs voor die opdracht gaat de VRT schooien bij andere departementen van de Vlaamse overheid zoals Onderwijs. Onderwijsminister Smet geeft immers 220.000 euro voor de realisatie van het programma ‘Mijn kunst is top’ op Ketnet. Het is wat mij betreft een schitterend initiatief, maar voor de realisatie van die kernopdracht dient de toch zeer aanzienlijke dotatie en zijn er geen extra middelen nodig.

En het is erger. Collega Tommelein had een lijstje met nog andere programma’s die door andere departementen werden ondersteund, zoals cultuur, innovatie,… We kwamen al snel aan een som van meer dan 1 miljoen extra middelen die de VRT gaat schooien bij de andere Vlaamse ministers.

In tijden van crisis en de zware besparingen die de Vlaamse regering moet doen, is dit op zijn minst onkies. Onkies dat de VRT schaamteloos jacht maakt op dergelijke budgetten. Maar het is, niet alleen onkies, maar totaal onaanvaardbaar dat Vlaamse ministers, die met hun besparingen de gewone Vlaming pijn doen, het in hun hoofd halen om voor een dergelijke extra financiering te zorgen.

Iets meer dan een week geleden schreef ik op deze blog een stukje over de stijgende criminaliteit in Hoboken. Wel, vandaag kon mijn buurvrouw dat aan den lijve ondervinden. Enkele huizen verderop werd er op klaarlichte dag (rond de middag) ingebroken. Alles overhoop, weg met juwelen, serieuze schade,….

Als je dan de ravage ziet wat dat uitschot aanricht, als je de angst en paniek in de ogen van je buurvrouw ziet, dan word je verschrikkelijk woest. Al jaren kreunt heel Antwerpen onder woninginbraken. Bij mijn buurvrouw was het al de derde keer dat er werd ingebroken. En Patrick Janssens krijgt het fenomeen blijkbaar maar niet onder controle. De cijfers voor 2011 tonen zelfs aan dat Hoboken duidelijk in de lift zit bij inbrekers.

Al jaren stelt het Vlaams Belang dat er in Hoboken een permanent bemand commissariaat moet zijn. En meer patrouilles, ook in de wijken Hertogenvelden en Moretusburg. Want ja, achter de spoorweg wonen ook mensen. En inderdaad, met de huidige bezetting bij de politie is dat misschien niet voor de hand liggend. Wel, dan moet het aantal manschappen bij de Antwerpse politie maar omhoog. Ik heb wel wat suggesties waarop geld bespaard kan worden en dat dan overgeheveld kan worden naar de politie. Drastische toestanden vragen drastische maatregelen.

De criminaliteit in Hoboken en in heel Antwerpen moet dringend een halt toegeroepen worden. Niet de brave hardwerkende burger moet angstig en in paniek zijn, maar wel de criminelen. Tijd voor verandering en een snoeiharde aanpak van de criminaliteit. Het heeft intussen lang genoeg geduurd.

Minister Freya Van den Bossche heeft een interessante discussie geopend op Twitter in discussie met N-VA-Kamerlid Peter De Decker. Volgens De Decker stromen er maar weinig Vlaams Belangers naar de N-VA, volgens Van den Bossche is elke oud-VB’er in de N-VA er een te veel. Volgens haar zijn de “witte konijnen van de N-VA eerder zwart”.

Het is een boeiende discussie om twee redenen. Ten eerste omdat de N-VA als door een wesp gestoken reageert. Ten tweede omdat de ‘nieuwe’ N-VA’ers zich haasten om uitspraken die ze vroeger deden ofwel ‘te kaderen’ ofwel gewoon te verloochenen.

Het is alleszins geen sterk staaltje van communicatie bij de N-VA als je het mij vraagt. In een reactie stelt Bart De Wever dat de ex-VB’ers die nu op N-VA-lijsten zullen fungeren zeer nauwkerig zijn “gescreend”.Maar hoe nauwkeurig is die screening bij de N-VA dan wel? En vooral, welke maatstaven worden er dan gehanteerd om al dan niet op een N-VA-lijst te komen? Want extreem-rechtsen en racisten zijn dixit De Wever bij de N-VA niet welkom. Mooi zo, Bart. Eindelijk eens iemand van een andere partij die stelt dat het “Zeventigpuntenplan” van ons goede oude Vlaams Blok noch extreem noch racistisch was. Immers, Karim Van Overmeire staat op de derde plaats op de N-VA-gemeenteraadslijst in Aalst. En Karim heeft destijds flink aan dat werkstuk meegewerkt. Als ik me niet vergis, is hij zelfs medeauteur.

Los daarvan, getuigen de reacties van de ex-VB’ers zelf niet echt van sterke communicatie. Zij proberen hun oude uitspraken en schrijfsels op zijn minst te “kaderen” of zelfs te verloochenen. Ze zijn namelijk “veranderd”. Een nieuw soort van revisionisten is duidelijk opgestaan. Maar wat moet de kiezer nu denken van zo’n “verandering”? Wat moet de kiezer denken van een politicus die zijn overtuigingen - die hij te vuur en te zwaard heeft verdedigd - plots laat varen. Als zo iemand dat nu doet, is dan de kans niet onbestaande dat die dat nog eens doet? Is zo’n politicus het vertrouwen van een kiezer waard? Loopt de kiezer dan niet het ongelofelijke risico nog eens bedrogen uit te komen?

Kortom, de reacties op Van den Bossche’s Tweet waren niet echt geslaagd. Waarschijnlijk een offday bij de persdienst van de N-VA.

Op vraag van negen gemeenteraadsleden van het Vlaams Belang, waaronder ikzelf, heeft het stadsbestuur voor het eerst criminaliteitscijfers per district vrijgegeven. Als lijsttrekker voor het Vlaams Belang in Hoboken, word ik niet echt vrolijk als ik de evolutie van de criminaliteit in mijn district bekijk.

In 2010 bekleedde Hoboken de 6^de plaats van de 9 districten. Uiteraard was en is Antwerpen, wegens haar omvang en haar centrumfunctie de koploper. Maar als we de cijfers van de eerste helft van 2011 bekijken, zien we dat Hoboken een serieuze inhaalbeweging heeft gemaakt. Hoboken is nu het 3^de meest criminele district van Antwerpen.

Inzake drugcriminaliteit blijft Hoboken stabiel op een 4^de plaats staan. Qua woninginbraken is er een stijging te merken en duikt Hoboken in vergelijking met 2010 de top 4 binnen. Ook wat betreft diefstallen met geweld stijgt ons district één plaats. Vooral inzake handtassenroof is er een spectaculaire stijging in het Zuiderdistrict. Zo ziet het er naar uit dat we voor 2011 met gemak een verdubbeling van het aantal feiten halen. En qua vandalisme prijkt Hoboken op een weinig benijdbare 2^de plaats in de statistieken.

Wat de cijfers duidelijk aantonen, is dat elk district eigenlijk een specifiek criminaliteitsprofiel heeft. Bijvoorbeeld handtasroven en drugscriminaliteit scoren opmerkelijk hoger in Hoboken dan elders. Daarom eist het Vlaams Belang Hoboken dat er een specifieke aanpak wordt uitgetekend voor de stijgende criminaliteitsfenomenen in ons district. Een permanent bemand politiecommissariaat is daarbij niet onbelangrijk. De politiesector Zuid is immers veel te groot om het met één permanent bemand commissariaat te stellen. Ook in het uitsturen van patrouilles moet Hoboken wegens de stijgende criminaliteit meer bediend worden.

Het zou trouwens nuttig zijn om per district een Schepen van Veiligheid aan te duiden. Die kan de criminaliteit en vooral de specifieke soorten criminaliteit in zijn district op de voet volgen en hieraan de nodige conclusies koppelen. Ook dient de districtsraad de kans te krijgen om de criminaliteitscijfers te bespreken in aanwezigheid van de korpschef of zijn plaatsvervanger.

Kortom, de cijfers tonen aan dat een specifieke aanpak, harde aanpak in Hoboken noodzakelijk is.

Wie de Gazet Van Antwerpen van afgelopen donderdag heeft gelezen, zal op blz. 37 raar hebben opgekeken. Onder de titel: “Realisaties met geld van de districten en de stad in deze legislatuur” lezen we onder de subtitel “Hoboken” 8 realisaties. Alleen,… meer dan de helft is niet gerealiseerd. Tenminste toch niet als we de definitie van ‘realisatie’ aanhouden zoals ‘Van Dale’ namelijk, “verwezenlijking”. En iets dat verwezenlijkt is, is dus afgewerkt.

En wat lezen we dan bij de realisaties: ‘ontwikkeling Scanfil’. Blijkbaar zijn graafwerken om vervuilde grond weg te krijgen al een realisatie. Of bv. ‘renovatie Cockerillhof’. Ik nodig iedereen uit om daar in de Kapelstraat naar te gaan kijken. De oude directeurswoning is nog steeds dichtgetimmerd en staat voorlopig verder te verkrotten. En wat te denken van ‘Cultuurcentrum Gravenhof’. Het was trouwens het Vlaams Belang die steeds voor de realisatie van een volwaardig cultuurcentrum in Hoboken heeft geijverd. Maar ga ook daar gerust eens kijken. Er is nog maar weinig activiteit waar te nemen. ‘Masterplan Hoboken Centrum’? Ja, er is een tekst over hoe het college in Hoboken dat ziet. Maar dat is dan de enige verwezenlijking,… dat er een tekst over bestaat.

En zo probeert men de kiezer het nodige zand in de ogen te strooien om hem mild te stemmen op 14 oktober 2012. Maar een Hobokenaar is niet simpel van geest, noch blind. Die ziet wel wat er wel een niet gerealiseerd is. En hopelijk trekt hij er de juiste conclusies uit. Geen mildheid, maar een stem voor ander en beter.

Soms ben ik al eens aangenaam verrast. De stijl die in het Vlaams Parlement heerst, is niet altijd de stijl in andere landen. Zo zetel ik bijvoorbeeld in de Interparlementaire vergadering van de Nederlandse Taalunie. Dat is een vergadering samengesteld uit een delegatie van het Vlaams Parlement en een delegatie van de Eerste en Tweede Kamer van het Nederlands Parlement (Staten-Generaal). Deze vergadering handelt in de eerste plaats over het behoud en ondersteuning van de Nederlandse taal.

Gisteren lag in die vergadering een “voorstel van aanbeveling” voor over de ondersteuning van een taal die steeds meer onder druk komt te staan, nl. het Afrikaans. (Voor de mensen die het Afrikaans niet kennen, dat is het Nederlands dat men in Suid-Afrika spreekt.) Het voorstel was van de hand van PVV’er (partij van Geert Wilders) Martin Bosma. Het voorstel werd ook ondertekend door alle Vlaamse fracties die in de IPC Nederlandse Taalunie vertegenwoordigd zijn,… behalve het Vlaams Belang. Ik stelde dan ook op de vergadering dat het voorstel meer gewicht zou hebben (niet letterlijk bedoeld ;-)) als het door alle Vlaamse fracties zou ondertekend worden.

Wat ook gebeurde. Ik kreeg de eer om het voorstel mee te ondertekenen. En het voorstel werd ook nog eens unaniem goedgekeurd. Wat een verschil met Vlaanderen waar elk voorstel van het Vlaams Belang wordt weggestemd, waar het Vlaams Belang nooit de kans krijgt om een voorstel mee in te dienen. Fijn is ook dat op die manier duidelijk wordt dat de PVV en het Vlaams Belang goed kunnen samenwerken. Kortom, de IPC van de Nederlandse Taalunie is een voorbeeld van hoe het kan én hoe het moet. Laat dit voorbeeld een precedent zijn voor Vlaanderen. Weg met het Cordon Sanitaire.

Hieronder kan u het voorstel en de ondertekenaars bekijken.

Den Haag, 6 februari 2012

Zuid-Afrika heeft sinds 2010 een "intentieverklaring tot nadere samenwerking " met de Nederlandse Taalunie, op grond van de nauwe overeenkomst tussen het Afrikaans en het Nederlands.

De Zuid-Afrikaanse regeringscommissie Gerwel heeft in 2001 uitgesproken dat. Ter handhaving van het Afrikaans in Zuid-Afrika, er in ieder geval twee Afrikaanstalige universiteiten dienen te zijn.

Daarom doet de Interparlementaire Commissie het verzoek aan het Comité van Ministers van de Nederlandse Taalunie binnen haar mogelijkheden de Afrikaanse taal actief te ondersteunen.

(Nederland:)

Bosma       - PVV

Beertema   - PVV

Biskop       - CDA

Van der Ham  - D66

Smeets       - PvdA

(Vlaanderen:)

Kennes       - CD&V

Verstreken       -CD&V

Decoene  - sp.a

Vandaele         - N-VA

Zamouri       - Open VLD

Wienen      - Vlaams Belang

De komst van minister Annemie Turtelboom wordt overal positief onthaald. Ook de media put zich uit in superlatieven. Wel, voor mij is ze ook welkom. Het lijkt me een lieve madam. En dat ze op ATV niet zo veel te vertellen wist over Jan Van Rijswijck, wil ik haar ook vergeven.(Altijd bereid trouwens om haar niet alleen over Jan maar indien nodig ook over Theodoor een en ander te vertellen.) Maar de politiek relevante vraag is natuurlijk wat ze politiek voor Antwerpen wil verwezenlijken.

Het enige wat ik in de media lees, is hoe ze de Open VLD van de electorale ondergang moet redden. Of over hoe belangrijk het is dat er nu twee federale ministers in Antwerpen zullen wonen. Of over het feit dat er Open VLD nu eindelijk een echt boegbeeld heeft, een straffe madam. Zij zelf verklaart aan de pers hoe belangrijk dat ze de grote Vlaamse steden wel vindt en dat Antwerpen met 8% van de Vlaamse bevolking zeer belangrijk is. Op strategische vragen zoals, gaat de VLD met Janssens in zee of komt er een kartel met de N-VA antwoordt ze voorlopig niet. Eén krant vraagt zich af wat er nu moet gebeuren met de huidige zetelende VLD-ers, want de plaatsen zijn duur.

Allemaal best leuk, maar nergens hoor ik hoe de VLD het beleid voor Antwerpen ziet. Of wat de inhoudelijke prioriteiten voor de liberalen in 2012 zijn. Hoe moet het probleem van de criminaliteit aangepakt worden? Wat met de toenemende islamisering van onze stad? Quid het mobiliteitsprobleem? Daarover horen we of lezen we geen letter. Neen, enkel over de persoon, over de electorale kracht van haar partij, enkel over strategieën bij een nakende coalitievorming.

Ik hoop uit de grond van mijn hart dat er na het nieuws over de stadslijst van Janssens mét mystiek huwelijk, over het al dan niet lijsttrekkerschap van Bart De Wever en de komst van Turtelboom er ook nog even tijd en plaats gemaakt wordt voor een inhoudelijk politiek debat.

Inhoud in de politiek: is het nog mogelijk anno 2012?

Vandaag heeft Vlaams Belang zijn lijsttrekkers voor de districtsraadsverkiezingen voorgesteld. Ik heb de eer in Hoboken de lijst te trekken. Ik ben er van doordrongen dat dit een zware verantwoordelijkheid is. Maar ik ga de verkiezingen met alle vertrouwen tegemoet.

Want bij deze verkiezingen kan de rol van het Vlaams Belang niet overschat worden. Meer dan ooit zal het Vlaams Belang het verschil betekenen tussen meer van hetzelfde of échte verandering. Het Vlaams Belang zal een beslissende rol spelen tussen de verlening van inmiddels reeds meer dan 70 jaar socialisme of ander en beter. Een niet nader te noemen partij moet dus durven kiezen: verandering met het Vlaams Belang of het duivelspact met de socialisten.

En ook in Hoboken moet men durven kiezen. Meer islamisering in ons district (met onder andere een islamitisch centrum in de Kapelstraat) of het terugdringen van de radicale islam. Durven kiezen voor meer kwaliteitsvolle winkels of de verdere leegloop van het winkelhart van Hoboken. Meer criminaliteit of een veilig Hoboken. U ziet het: Vlaams Belang kan en zal het verschil maken, ook in het Zuiderdistrict.

Ook voor een andere reden zie ik de verkiezingen met alle vertrouwen tegemoet. Vlaams Belang Hoboken beschikt over gedreven mandatarissen, gedreven bestuursleden en de beste militanten van het Westelijk halfrond. Een ploeg om U tegen te zeggen. Ik ben dan ook zeer trots en dankbaar dat ik dit jaar hun lijsttrekker mag zijn.

Het Vlaams Belang is klaar voor deze belangrijke verkiezingscampagne. Wie beweert dat het Vlaams Belang uitgeteld is, neemt zijn wensen voor werkelijkheid. Vlaams Belang geeft de strijd voor het eigen volk eerst nooit op. Wij trekken deze belangrijke campagne in met de woorden van Winston Churchill in onze gedachten: “Never give in--never, never, never, never, in nothing great or small, large or petty, never give in except to convictions of honour and good sense. Never yield to force; never yield to the apparently overwhelming might of the enemy.”

Dat de VRT een probleem heeft met haar huidige huisvesting is reeds lang geweten. Om die reden werden er ook verschillende pistes bestudeerd om aan de huisvestingsproblematiek iets te doen. Drie pistes werden onderzocht: renovatie van het bestaande gebouw, nieuwbouw ter plaatse en een mogelijke verhuis, waarbij ook de pistes van een verhuis buiten Brussel werden bekeken.

Het begint er stilaan op te lijken dat men opteert voor een verhuis buiten Brussel. Zo liet de Mechelse burgemeester Bart Somers op de nieuwjaarsreceptie van zijn stad duidelijk weten dat de VRT in Mechelen meer dan welkom is. Ook vanuit Vilvoorde werd intussen duidelijk gemaakt dat ook zij staan te springen om de VRT te huisvesten.

Dat de renovatie van het huidige gebouw een veel te hoog prijskaartje heeft, raakt intussen ook steeds meer duidelijk. Maar er blijven dan nog steeds andere opties om de VRT in Brussel te houden. Nieuwbouw op de huidige site of een mogelijke verhuis naar sites binnen de Brusselse grenzen.

In het Vlaams regeerakkoord benadrukt de Vlaamse regering het belang van Brussel als haar hoofdstad. De tekst van het regeerakkoord begint met de zin: “Vlaanderen laat Brussel niet los”. Of verder: “Daarom wil de Vlaamse regering haar band met Brussel, haar hoofdstad, verder versterken.” De Vlaamse regering gaat er in haar regeerakkoord prat op Brussel en de Brusselaars als een volwaardig onderdeel van de Vlaamse Gemeenschap te beschouwen.

De verhuis uit Brussel van de openbare omroep van diezelfde Vlaamse Gemeenschap staat dan ook haaks op het Brusselbeleid van de Vlaamse regering zoals destijds neergeschreven in het regeerakkoord. Brussel is de Vlaamse hoofdstad en de aanwezigheid van de openbare omroep daar heeft meer dan een symbolische waarde. Het toestaan van de verhuis van de VRT uit Brussel zou niet alleen een fout signaal van de Vlaamse regering zijn, maar ook een foute keuze.

Patrick Janssens en Bart De Wever hebben alleszins één ding gemeen. Dat De Wever een groot liefhebber van de Romeinen en Latijn is, was al langer bekend. Bij Janssens is dat minder bekend. Maar bij Janssens is het vooral één aspect van de oude Romeinen dat hij hoog in het vaandel voert, nl. het Brood en Spelen.

Gisteren sloot ‘De Winter van Antwerpen’ af met de traditionele gratis nieuwjaarsreceptie op de Grote Markt. Daar konden naar verluidt enkele duizenden mensen zich te goed doen aan gratis drank en eten en kreeg elke aanwezige ook een geschenk, een muts of een baret, uiteraard met de stralende A. Wat de kostprijs van dit alles is, kon de aanwezigen niet deren. Kortom, iedereen gelukkig met het bestuur van A. Maar is dat wel zo?

Het zijn immers niet de 10.000 aanwezigen die dit feest betalen. Maar wel alle 500.000 Antwerpenaren die getroffen worden door tientallen taksen en belastingen die onze stad rijk is. Daarom interesseert die kostprijs van die Winterevenementen mij wel. Ik zal dit dan ook opvragen bij de burgemeester. En dan gaat het niet over een verzuurde vraag van een oppositielid die de festiviteiten van het college niet gunt. Maar ik ben nogal een ‘quid pro quo’-persoon. Van mij mag het college en Janssens gerust feestjes geven als de stad behoorlijk bestuurd wordt én als er daar budgettaire marges voor zijn. Maar dat is niet het geval. De begroting moet ondermeer door de zware tekorten van het OCMW en de economische crisis binnenkort herbeken worden.

En heeft Antwerpen reden tot vieren? Er heerst in Antwerpen een schrijnende armoede bij een groot deel van de bevolking. De stad krijgt evenmin de criminaliteit onder controle. De drugsoverlast in ’t stad is enorm. Of wat te denken van de recente brandstichting in Hoboken en de terreur van bepaalde groepen vreemdelingen tegen mensen van het eigen volk om ze uit bepaalde wijken weg te pesten. Ook van een inhaalbeweging in het onderhoud en het herstel van de straten en pleinen, merk ik weinig. En zo kan ik mij hele blog vullen met problemen die een dringende aanpak vergen.

Dergelijke dure feesten (het nieuwjaarsvuurwerk alleen al kostte meer dan 30.000 euro) zijn op zijn minst ongepast. Ze dienen enkel om bepaalde groepen mild en zelfs tevreden te stemmen over het huidige bestuur. Kortom, het is een soort langgerekte verkiezingscampagne die Janssens en co nu al bijna zes jaar voeren. En daarvoor betalen de Antwerpenaren geen belastingen. De Antwerpenaar betaalt belastingen voor een veilige stad, een propere stad, een stad met goed aangelegde en veilige straten,… Kortom, geen vals gevoel van welbehagen, maar een degelijk en deugdelijk bestuur. Daar gaat het om.

Al maanden probeert men in de media naar aanleiding van de gemeenteraadsverkiezingen van 2012 de burgers duidelijk te maken dat er in Antwerpen een strijd zal losbarsten tussen Patrick Janssens, met zijn stadslijst en Bart De Wever met de N-VA. Een valse voorstelling vanwege de media. Want het is niets meer dan een schijngevecht. Wat gaat De Wever doen? Het beleid van de afgelopen zes jaar afbranden? Een beleid dat hij nota bene trouw vanuit de meerderheid heeft gesteund. Niet dus, maar de media dist het u graag op.

Toen het duidelijk werd dat bij de Antwerpse verkiezingen het Vlaams Belang de rol van scheidsrechter zou spelen – N-VA zal immers moeten kiezen voor een coalitie met ons of voor nog eens zes jaar Jansssens – was dit voor de media weer geen goed verhaal. Dus moest er opnieuw een andere perceptie gecreëerd worden. In ‘Het Laatste Nieuws’ krijgt nu de VLD met Turtelboom de rol van scheidsrechter toebedeeld. Zij zal volgens de krant bepalen wie er begin 2013 de nieuwe burgemeester van Antwerpen wordt. ‘Gazet van Antwerpen’ is wat genuanceerder en kent ook Almaci van Groen een rol van betekenis toe.

En dat alles met slechts één doel, de rol van het Vlaams Belang in ’t stad minimaliseren. De valse perceptie die ze hiermee creëren staat echter mijlenver van de realiteit. Stel, de N-VA lost in Antwerpen de verwachtingen in en haalt 35%. Dat is goed voor een goede 20 zetels. Voor een meerderheid van slechts één zetel heeft De Wever er dan nog 8 nodig. Voor dat aantal moet je toch als snel rond de 15% scoren. Gaan VLD of Groen dat halen? En daarbij,… gaat N-VA het aandurven Antwerpen zes jaar te besturen met slecht één zetel op overschot? Tuurlijk niet, dat is politieke zelfmoord.

Eindconclusie: net als in het voetbal is in Antwerpen in oktober 2012 slechts één scheidsrechter, het Vlaams Belang. In het beste geval mogen VLD en Groen met een vlag zwaaien om aan te geven of de bal al dan niet het speelveld heeft verlaten.

1. Sint Jozef bereidde die wondere nacht
van 't zuiverste strooisel een beddeke zacht
daarop heeft Maria met schamele vlijt
haar schreiende Kindje te slapen geleid.

Refr: Susa Nina, 't Hemelse hof in een arme stal
en engelen wieken naar 't aardse dal
en vullen de sferen met feestgeschal
Susa Nina, voor de koning van 't heelal.

2. De herders ontwaakten in 't schitterend licht
aan hen werd de troostende boodschap gericht
een boodschap van vrede vanuit 't paradijs
aan alle de goeden van wille zij peis!

3. Drie koningen kwamen naar 't Kind van heel ver,
zij volgden het licht van een stralende ster.
Zij hebben des Godsmens, den Koning aanschouwd,
En offerden wierook en myrrhe en goud.

4. Nog steeds brengt het Kindje zijn boodschap van
vree
voor alle goedwilligen onder ons mee
een boodschap van vrede, van heldere kracht
een boodschap van licht in de donkere nacht.

Vandaag konden we allen in de krant lezen dat de SP.a van Hoboken niet goed weet hoe ze de districtsraadsverkiezingen van 2012 moet aanpakken. Districtsvoorzitter Johan Felix is van mening dat ze moeten gaan voor een Open Lijst. Een lijst à la Janssens waarbij ze de CD&V meenemen en – liefst ook nog – de Open VLD. Dirk Wiesé, voorzitter van de SP.a afdeling Hoboken is dan weer van mening dat de SP.a in het voormalige rode bastion best alleen opkomt. Beslissing: januari 2012.

Een beetje verduidelijking voor de lezer. De ‘Open Lijst’-voorstanders hebben schrik van een zware verkiezingsnederlaag. Daarom vindt Johan Felix het beter om met vereende krachten de strijd aan te gaan. Tweede reden voor de ‘Open Lijst’ is een gezond realisme. Felix heeft de afgelopen vijf jaar een college geleid waar hij niets aan had. SP.a-schepen Razzok is meer afwezig dan aanwezig geweest, andere leden hebben weinig meerwaarde getoond.

Maar, er was één uitzondering. Kristof Waterschoot bleek geen dommerik. Ook geen goede schepen, maar in het land der blinden is al snel eenoog koning. Dus wil Felix zijn Schepen Waterschoot aan boord houden. Maar hoe kan de CD&V overleven in de Hobokense verkiezingsstrijd? Wel, volgens de heer Felix alleen op een gezamenlijke lijst. Kortom, Wat politiek personeel betreft is het bij de SP.a armoe troef.

En wat met voorzitter Wiesé? Wel, die wil een aparte SP.a lijst. Waarom? Klassiek,… dan kan je meer mandaten onder uw eigen mensen verdelen. Divide et impera.

Maar één ding is duidelijk. De schrik bij de SP.a en in het verlengde bij de CD&V en Open VLD voor de verkiezingen van 2012 zit er dik in. En wat het Vlaams Belang betreft is die angst meer dan terecht.

Ook in de krant het artikel gelezen over de vernieuwde stadswinkel? Er wordt in het artikel verwezen naar het uitgebreide aanbod. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het er moeilijk mee heb. Is het een taak van een overheid om een kledinglijn, met mutsen, sjaals, jassen, enz. te ontwikkelen. Heeft een Antwerpenaar niet liever dat zijn straat er net bij ligt dan dat hij een kogelpen kan kopen met een Oostblok-geïnspireerde A op? Maar enfin, da’s een politieke discussie die ik tot in den treure voer op ’t Schoon Verdiep en ook zal blijven voeren.

Maar minder politiek is de volgende vaststelling. In het aanbod van de nieuwe stadswinkel vind je supportersattributen voor de voetbalclubs R. Antwerp F.C. en Beerschot A.C. en voor de basketbalclub Antwerp Giants. Waar zijn de sjaals van de derde grootste en sinds jaren de sympathiekste voetbalclub van ’t Stad? Waar zijn de prachtige geel-zwarte kleuren van mijn geliefde Berchem Sport?

Is Berchem Sport voor de stad onbelangrijk? Ze kennen hun geschiedenis daar niet, zeker? Berchem was niet alleen in het verleden een leverancier van schitterende voetballers die uitblonken in de nationale ploeg (Marcel Dries, Ludo Coeck,…), maar is dat recenter ook nog (Eric Van meir, Dembele,…). Was Berchem geen belangrijk deel van de terziele gegane “Entente Anversoise”, was Berchem Sport na de oorlog niet een paar keer vice-kampioen van België? Als er dan toch een stadswinkel moet zijn waar sjaals van voetbalclubs worden aangeboden, dan hoort Berchem Sport daar zeker thuis. En als we dan toch bezig zijn,… waar zijn de sjaals van Precura Antwerpen uit het volleybal? Waar zijn de sjaals voor Sasja uit het handbal,…

Kortom, we dulden geen discriminatie in de stadswinkel! Leve Berchem Sport, leve lang onze zwart-gelen...

Dat in Antwerpen de SP.A en de CD&V voor de verkiezingen van 2012 op één lijst gaan fungeren, heeft op zijn minst het voordeel van de duidelijkheid. Hoewel, ik het woord stadslijst niet zo graag gebruik. Het lijkt er dan op alsof die club alle stromingen binnen de Antwerpse bevolking vertegenwoordigt. En wie in Antwerpen woont, weet dat dit allesbehalve strookt met de realiteit.

Maar kom, de duidelijkheid dus. Janssens maakt het met het opslorpen van de CD&V de kiezer in 2012 weer iets makkelijker. Idealiter zou ook nog de Open VLD zich bij het initiatief moeten aansluiten. Want dan heeft de kiezer een echte keuze. Een keuze voor het voortzetten van het huidige beleid door een stem op de lijst van de burgemeester. Of een keuze voor échte verandering in Antwerpen door een stem uit te brengen op het Vlaams Belang.

Quid N-VA, zal u zeggen? Wel ook daar schept Janssens nu duidelijkheid. Bart De Wever (als hij dan al de lijst zou trekken) kan nu niet meer wachten tot 14 oktober 2012 om de keuze van zijn partij bekend te maken. Immers, zelfs in Antwerpen, zal het de N-VA niet gegeven zijn een absolute meerderheid in de wacht te slepen. Dus moet Bart eerlijk zijn met de kiezer en vooraf zeggen of de N-VA gaat voor een voortzetting van het beleid door te kiezen voor een coalitie met de socialisten en de pseudo-socialisten van Janssens. Of de N-VA moet stellen dat ze gaat voor échte verandering en opteert voor een coalitie met de mede-nationalisten van het Vlaams Belang. Veel opties zijn er immers bij een verkiezing met drie niet.

Dus ik dank Janssens alvast voor die duidelijkheid. Intussen dwalen mijn gedachten af naar Dr. Martin Luther King… I have a dream.

Opvallend, maar het lijkt er op dat de Vlaamse regering in het algemeen en de minister van Onderwijs, Pascal Smet in het bijzonder geen mening heeft over het toenemend geweld op leerkrachten. Bij het begin van het schooljaar konden we het bericht lezen dat meer dan 30.000 leerkrachten bij Ethias een bijkomende verzekering hadden afgesloten tegen geweld op hun persoon.

Ik achtte het dan ook nuttig om minister Smet hierover enkele vragen te stellen. Vragen zoals waar geweldplegingen tegen leerkrachten zich vooral voordoen, zowel geografisch als qua net als qua onderwijstype, en vooral wat er aan moest gebeuren.

In zijn antwoord kwam Smet niet verder dan te stellen dat de bijkomende verzekering tegen gewelddaden overbodig is. De leerkrachten zijn volgens hem voor zulke zaken gedekt door de verzekering die de scholen dienen af te sluiten in het kader van CAO IX. Over hoeveel gewelddaden tegen leerkrachten, waar het geweld het meest voorkomt en wat er aan dient gedaan worden, stelt Smet dat hij geen cijfers terzake heeft of geeft hij geen antwoord.

Pijnlijk, maar de Vlaamse regering is niet geïnteresseerd in het feit dat er een toename is van geweldplegingen op leerkrachten. De Vlaamse regering laat terzake de leerkrachten aan hun lot over.

Wie had het ooit kunnen denken? Bart De Wever kan een bijdrage leveren aan mijn mentale gezondheid. Met veel plezier heb ik zijn column “zorg voor onderwijs: van alle tijden” in De Standaard van vandaag gelezen. En ik ben het in grote lijnen met de inhoud eens. Het komt er in zijn column eigenlijk op neer dat onderwijs, dat opvoeding onmogelijk is zonder het aanwenden van gezag. Daarmee gaat hij regelrecht in tegen minister Smet die enkel geïnteresseerd blijkt in het aanpassen van het onderwijs aan de kinderen. En om een en ander kracht bij te zetten citeert hij Bint, uit de gelijknamige roman van Borderwijk. (Dank voor de lectuurtip, Bart.) Daarin zegt schooldirecteur Bint: “Ik eis van de leraar dat hij zich niet inleeft in het kind, dat hij niet daalt. Ik eis van het kind dat het zich inleeft in de leraar, dat het klimt.” Nu, Bart gaat niet zo ver om dat volledig te onderschrijven (ik ook niet trouwens). Hij stelt wel dat de waarheid waarschijnlijk in het midden ligt, maar dat de bijsturing eerder in de richting van Bint moet dan in de richting van Smet. Inderdaad.

Hoe kan Bart nu een bijdrage leveren in mijn mentale gezondheid? Wel, door dergelijke zaken ook eens een keer in de commissie Onderwijs van het Vlaams Parlement te komen vertellen. Want zulke zaken hoor je daar niet. Ook niet uit de monden van de vertegenwoordigers van de N-VA. De onderwijscommissie, en ik kan wat vergelijken, moet zowat het meest politiek-correcte clubje van het hele parlement zijn, waar Orwelliaanse newspeak standaardtaal is. Buiten de politiek-correcte lijntjes kleuren wordt er op gekreun en gezucht onthaald waarbij een volgende spreker onmiddellijk laat weten dat ze niet eens WIL reageren op de “buiten-de-lijntjes-kleurder”. Schitterende debatten zijn het daar.

Hoewel, Bart hoeft het niet eens zelf te komen doen. Ik weet en respecteer dat hij een drukbezet man is. Maar dat hij dan op zijn minst zijn N-VAers in die commissie diets maakt dergelijke meningen wel degelijk te uiten in plaats van mee te lopen in de wedstrijd voor de titel van “meest politiek-correcte commissielid”. Waarvoor mijn dank.

Op 26 september a.s. komt er een nieuwe website online, nl. www.zewerkenvoorjou.be. Op de site gaan drie ex-onderzoekers van de UA nagaan welke parlementsleden hun job naar behoren vervullen en welke er met de pet naar gooien. Toen ik het pas las, was ik laaiend enthousiast. Iedereen die me kent of die me wat volgt, weet dat ik van dat soort onderzoeken helemaal geen schrik moet hebben. Van mij mocht dit al twee jaar geleden ingevoerd worden. Ik hou wel van wat gezonde competitie.

Na een nachtje slapen en een reflectiemoment, ben ik nog steeds pro – iets is beter dan niets – maar ben ik toch minder enthousiast. En dit om twee zaken: hoe is dit meetapparaat samengesteld en wat zullen de reacties van de parlementsleden zijn?

Laten we met het eerste beginnen. Dat ligt me als socioloog na aan het hart. Ik vraag me af of er genoeg wegingsfactoren zijn opgenomen. Ik geef een voorbeeld. De onderzoekers gaan ook de aanwezigheden in commissie opvolgen. Maar geen enkel parlementslid is hetzelfde. Zo zijn er parlementsleden die vast lid zijn van één commissie. Die kunnen met de vingers in de neus hun 100% aanwezigheid halen. Maar wat doe je met leden die door omstandigheden of door de grootte van hun fractie genoodzaakt zijn vast lid te zijn van vier commissies. Voor de laatste categorie is het quasi onmogelijk om 100% aanwezigheid te halen. Zo worden eigenlijk de hardere werkers gestraft. Houdt het onderzoek daar rekening mee?

Ze gaan ook het aantal gestelde vragen monitoren. Heel goed, maar geen enkele vraag is dezelfde. Er zijn vragen waar je echt het beleid mee doet bijsturen, er zijn vragen die zelfs mijn 10-jarige zoon zou kunnen stellen. (Niet dat het gene slimme is, dat is hij zeker wel, maar ik hoop dat u begrijpt wat ik bedoel.) Wordt ook dat in rekening gebracht in het onderzoek? En zo kan ik nog wel wat voorbeelden aanhalen die moeilijk zijn om in een dergelijk onderzoek op te nemen. Het perfecte onderzoek bestaat immers niet.

Maar het laatste voorbeeld laat me naadloos aansluiten bij mijn tweede opmerking: wat gaat het effect zijn in het parlement zelf? Ik kan me er iets bij voorstellen. Sinds elke legislatuur een paar kranten het “rapport van de parlementsleden” brengen, is er een ware “streepkescultuur” ontstaan. Elke vraag, elk initiatief, hoe weinigzeggend, hoe inhoudsloos ook, zal het aantal opkrikken. Nu al is het quasi een sport geworden om een schriftelijke vraag zo op te stellen dat je ze aan alle ministers kan indienen. Resultaat: met één klein initiatief 9 “streepkes”. Ik denk dat de lancering van deze website zeker zal leiden tot meer werk voor de medewerkers. Die zullen uit elke krant een X-aantal vragen of initiatieven moeten distilleren. Interessant of niet, voldragen of niet, … “streepkes” halen wordt de boodschap. En als dat gebeurt, schiet dit mooie initiatief zijn doel volledig voorbij. Meer nog, dan haalt dit onderzoek het niveau van het parlement naar omlaag.

Maar soit, zoals ik al zei, ik blijf het initiatief eerder genegen al zal het model al snel op wat tekortkomingen stoten en negatieve gevolgen genereren. Maar iets is beter dan niets om de kiezer eindelijk eens te informeren over wat we daar nu allemaal uitsteken.

Over de Paus is in de media reeds veel geschreven. Bij de start van zijn pontificaat stelden heel wat journalisten dat er een nieuwe wind door de Katholieke Kerk zou waaien. Dat de Kerk een modernisering zou ondergaan. Vandaag is, volgens vaak diezelfde journalisten,  Benedictus XVI een oerconservatieve Paus die zo goed als totaal wereldvreemd is. Een beetje contradictoir als je het mij vraagt. Wat is het nu? Een goede manier om dat te weten te komen is de Paus er zelf over te bevragen. Maar omdat audiënties van een paar uur met de Paus voor deze nederige dienaar enigszins moeilijk liggen, heb ik het moeten stellen met het boek “Licht van de wereld”.

Het boek “Licht van de Wereld” is eigenlijk een langgerekt vraaggesprek dat Peter Seewald van Paus Benedictus XVI  heeft afgenomen in de zomer van 2010. En daaruit kunnen we alvast één belangrijke conclusie trekken. De Paus is geenszins wereldvreemd. In het interview gaat hij zeer uitgebreid in op de pedofilieschandalen in de Kerk, heeft hij het over milieuaangelegenheden, de bankencrisis, over de uitwassen van een radicale islam, over het toenemende relativisme en individualisme in onze samenleving, over de belangrijke rol die jongeren in onze gemeenschap hebben te spelen,... Uit zijn antwoorden leidt je af dat hij zeer goed weet wat er in de wereld gebeurt. Schrappen maar die wereldvreemdheid van de Paus.

Is de paus oerconservatief? Dat is al een iets moeilijkere vraag. Benedictus vertrekt bij het ontwikkelen van een standpunt over allerhande actuele zaken vanuit zijn geloof in God, vanuit de leer en het leven van Christus, vanuit het Evangelie. Is dat oerconservatief? Ik denk van niet. Het zou immers maar erg zijn als het hoofd van de Katholieke Kerk zijn standpunten niet zou linken aan zijn geloof, niet? En is de Bijbel oubollig, is Jezus Christus voorbijgestreefd? Ook dat is niet het geval lijkt me als we kijken naar het nog steeds immens grote aantal gelovigen.

Is de Paus dan zeer behoudsgezind, zeer conservatief wat zijn eigen (geloofs)gemeenschap betreft? Of beter wat zijn eigen instelling, de Katholieke Kerk betreft? Ook dat kan je moeilijk stellen als je in het boek de passages leest over de oecumene, over de samenwerking met de Russisch orthodoxe kerk, over samenwerking met protestantse gemeenschappen. Benedictus durft het als paus ook aan om sommige wetmatigheden van zijn Kerk in vraag te stellen. Getuigt het van oerconservatisme dat hij het Tweede Vaticaans Concilie niet volledig over boord gooit en daar voorlopig aan vasthoudt? Of getuigt dit nu net van de wijze voorzichtigheid van de Paus? Is dit geen voorbeeld van een verantwoordelijk man die over voor zijn Kerk zulke belangrijke zaken niet over één nacht ijs gaat en niet meteen toegeeft aan de waan van de dag? Ik laat het met plezier over aan de lezer om hierover te oordelen.

En misschien tot slot en niet onbelangrijk voor iemand  die graag boeken leest,… is dit een boek dat enkel interessant is voor Kristenen, of zelfs enkel voor Katholieken? Wel, ja en neen. Sommige stukken gaan effectief over de Kerk, over hoe de Paus hervormingen in die Kerk ziet, e.d.m. Ik kan dus goed aannemen dat iemand die geen uitstaans heeft met de Rooms-Katholieke Kerk daar niet warm of koud van wordt. Maar aan de andere kant kan ik het boek wel aan niet-Kristenen aanraden voor de stukken over milieu, over de economie, over het leven van de hedendaagse mens in het algemeen. Ook mensen – dat is in vandaag de dag – die meer geïnteresseerd zijn in ‘Human interest’, nl wie is die man die nu toevallig Paus is geworden, kan plezier hebben aan dit boek.

Zelfs als je abstractie maakt van het vertrekpunt van de Paus, nl. God, geeft de man immers enkele vlijmscherpe analyses over wat er in onze samenleving fout loopt. En hij breit er ook soms oplossingen aan die ook voor een niet-confessionele samenleving meer dan nodig zijn.

Wat immers met het toenemende individualisme? Vrijheid wordt vandaag de dag al te veel geïnterpreteerd als ‘handelen naar eigen goeddunken’. Moeten we die mensen geen vrijheid aanleren die verantwoordelijk is? En wat te doen met het relativisme? Mensen willen enkel nog maar zien wat goed is in deze wereld en sluiten de ogen voor het kwaad (hoeft zelfs niet in Bijbelse betekenis te worden geïnterpreteerd). Hoe kan je op zo’n manier in de wereld het roer omgooien, hoe kan op zo’n manier veranderen? Met andere woorden heeft het ethische potentieel gelijke tred kunnen houden met de toename van kennis en macht?

Kortom, en vergeef me dit langere stuk, in het boek zit heel wat lekkers voor wie zich en deze samenleving eens een spiegel wil voorhouden. Een verfrissend stukje lectuur ook als je het er niet mee eens bent. Dat ben ik ook met bepaalde stellingen van de man niet. Maar sta me toch toe met een citaat van Benedictus XVI af te sluiten: “In naam van de tolerantie wordt de tolerantie afgeschaft – Dat is de echte bedreiging waar we voor staan .”  Ik kan me daar iets bij voorstellen. Jullie ook?

Blijkbaar is het voor de stad Antwerpen (financieel) onmogelijk om de laatste nog bestaande Congoboot Charlesville naar Antwerpen te krijgen. Volgens onze goede vriend Ludo Van Campenhout past het schip ook niet in het project rond de Red Star Line. Nochtans is er een actiegroep die zich reeds twintig jaar inspant om dit schip naar Antwerpen te halen. En terecht.

De Charlesville is immers een belangrijk deel van ons industrieel erfgoed. Het schip, meer dan 150 meter lang, werd in Vlaanderen op de - inmiddels ook ter ziele gegane - scheepswerf in Hoboken gebouwd. De Charelsville was tientallen jaren een belangrijk schip in de verbinding tussen Matadi en Antwerpen. Op die manier speelde het schip uiteraard ook een rol in onze welvaart. Intussen is het schip gedegradeerd tot jeugdherberg in de Duitse havenstad Rostock.

Misschien stellen sommige de vraag: “Wat bezielt Wienen nu om voor het behoud van iets te ijveren dat symbool staat voor het oude Belgique à papa en symbool staat voor de onderdrukking van de plaatselijke Congolese bevolking?” Wel,  ik zie het anders. Ten eerste ben ik geen beeldenstormer. België verdwijnt voor mij liever vandaag dan morgen. Maar betekent dit dat we daarom 180 jaar geschiedenis – met al zijn facetten in architectuur, kunst, erfgoed,… - moeten doen verdwijnen? Maar er is voor mij een belangrijkere reden. Het schip is gebouwd in Hoboken en is een voorbeeld van onze rijke scheepsbouw in Vlaanderen. Het is een product van Vlaamse handen. Dus voor mij het bewaren waard.

Het schip zou in Vlaanderen een pronkstuk kunnen zijn van ons rijk industrieel erfgoed. Voor mij persoonlijk hoeft het schip niet in Antwerpen-centrum te liggen. Het zou evenzeer een plaats kunnen krijgen in Hoboken. Aangemeerd in de buurt waar de scheepswerf was waar het schip het levenslicht zag. Op die manier zou men evenzeer in het project kunnen verwerken dat er in Hoboken een zeer belangrijke scheepswerf was. Vandaar dat ik vandaag een schriftelijke vraag aan de Vlaamse regering heb gesteld om op zijn minst te onderzoeken of een dergelijk project mogelijk is.

De bekende Ierse auteur, Roddy Doyle, heeft duidelijk iets met trilogieën. Enorm genoten, heb ik van zijn zogenaamde Barrytown-trilogie (The Commitments, The Van en The Snapper), vooral dan van ‘The Commitments. (Jimmy zit voor eeuwig in mijn geheugen) Recent heb ik de jongste trilogie, nl. die over Henry Smart uitgelezen.

De inhoud in een notendop: In ‘A star called Henry/De ster Henry Smart’ ontmoeten we Henry Smart die in de armoede in Dublin begin vorige eeuw zijn vader op een gewelddadige manier verliest, er alleen met zijn broertje op uitrekt en ook zijn broertje aan door armoede veroorzaakte ziekte moet afgeven. Hij komt dan terecht in het Ierse verzet bij de Paasopstand van 1916 en zal van af dan in dat kader in opdracht moordaanslagen plegen. Hij zal ook zijn vader wreken. Het boek eindigt met de vlucht van Smart voor zijn eigen opdrachtgevers.

In ‘Oh, play that thing/De man achter Louis’ zoekt Henry zijn weg in Amerika en wordt een soort rechterhand van Louis ‘Satchmo’ Armstrong, nog voor die beroemd is. In Amerika vindt Smart ook zijn vrouw en dochter terug. En met zijn vrouw en kinderen trekken ze door de States als een soort ‘Bonnie en Clyde’. Bij het op een trein springen, verliest Henry niet alleen zijn been, maar ook zijn gezin. Uiteindelijk wordt Henry opgevangen door de filmregisseur Ford.

En tot slot in ‘The death republic/De dode republiek’ zet Henry Smart na vele jaren terug voet op Ierse bodem. Ford wil immers het leven van Henry verfilmen. Uiteindelijk wordt Smart conciërge op een school en komt op bejaarde leeftijd opnieuw in aanraking met de vernieuwde generatie van Ierse vrijheidstrijders. Hij merkt dat er niet veel veranderd is. Aanslagen en tegenaanslagen. De nieuwe generatie behandelt hem als een soort trofee, de moedige oud-strijder van 1916.

Er gaan stemmen op dat Doyle zich in de trilogie laatdunkend uitlaat over de Ierse vrijheidsstrijd en diegenen die deze strijd gestreden hebben. Ik ben het daar maar deels mee eens. Ten eerste is het een roman en geen biografie. Ten tweede, men moet daar ook eerlijk over zijn, kwamen de strijders van 1916 uit alle lagen van de bevolking en streden vaak met heel veel verschillende idealen of persoonlijke doelstellingen. En net dat komt zo goed uit de verf in de drie boeken. Ieder had wel zijn eigen redenen.

Als geen ander slaagt Roddy Doyle er opnieuw in verschillende karakters te bedenken die met hun beide benen bij wijze van spreke in de Ierse turf staan, die zo door en door menselijk zijn. Ook situaties zijn vaak zeer herkenbaar. Zoals het personage dat pocht er in het GPO bij te zijn geweest, terwijl Smart de persoon in kwestie nog nooit heeft gezien. Ook emotionele scènes, zoals Smart bij het sterfbed van zijn, in ‘A star called Henry’, rivaal Ivan.

Het is prachtig hoe Doyle diepmenselijke zaken verweeft met humor, fictieve situaties met maatschappijkritiek, enz. De drie boeken nemen je mee op de reis die Smart aflegt en gaandeweg word je vanzelf de vriend van Henry.

Tot slot geef ik nog één raad mee. Lees aub de boeken alle drie en in de juiste volgorde. In het tweede en derde deel komen er immers verwijzingen naar ‘A star called Henry’. En als je ze niet na elkaar leest, weet je niet echt wat bepaalde citaten daar staan te doen en zou je de ‘pointe’ wel eens kunnen missen. Vermits je ze alle drie moet lezen, wil ik ook nog zeggen dat je je niet mag laten afschrikken door de hoeveelheid. Het gaat tenslotte over in totaal meer dan 1200 bladzijden. Maar je zal zien, je gaat daar zeer vlot door. Ik heb er alleszins met volle teugen van genoten en wens jullie hetzelfde.

Als je de media vandaag leest, zou een mens haast denken dat op de Vlaamse nieuwsredacties de champagnekurken knalden, toen men vernam dat Anders Behring Breivik een rechtse moslimhater was. Het was voor die redacties immers het sein om die gek te linken aan rechtse partijen in Europa, waaronder de mijne. De afgelopen dagen heb ik mezelf kunnen overtuigen er niets over te schrijven. Maar de ergernis heeft het alweer gewonnen van de rede.

Naar aanleiding van het Noorse drama kopt De Standaard vandaag: “Rechts populisten in het defensief.” Dit komt dicht bij de ‘Selffulfilling prophecy”. De media doen niet anders dan vertellen dat het door dat soort ideologieën is dat het bloedbad mogelijk was en het zijn de media die die partijen steeds weer bevragen over een mogelijke link. Om dan te schrijven de rechtse partijen in Europa defensief verklaren dat ze er niets mee te maken hebben. Zo kan ik ook artikels schrijven.

In het verlengde daarvan gaat de prijs voor de meest creatieve schrijver van vandaag naar Bart Brinckman. Ondanks het feit dat zijn commentaarstuk voor een deel een van de meest genuanceerde van de jongste dagen is, wringt hij de intellectuele waarde van zijn artikel de nek om met de zin: “Voorlopig lijken Dewinter en co niet in staat toe te geven dat hun denkbeelden Breivik een mentale infrastructuur hebben bezorgd waaruit zijn verziekte geest een dramatische conclusie kon trekken. De “mentale infrastructuur”. Hoe verzint hij het?

Een collega van Brinckman, maakt het nog bonter als hij de zakmesjesgadget van het Vlaams Belang nog eens bovenhaalt en onrechtstreeks suggereert dat de mesjes aanzetten tot gewelddaden. Het is duidelijk: le ridicule ne tue pas. Ten eerste is het lemmet van die mesjes niet eens 2cm. lang. De geweldenaars mogen me gerust aanvallen. Met die twee cm. raak je niet eens door mijn speklaag. Ten tweede de journalist vergeet ook dat we met die gadget niet alleen aanzetten tot geweld, maar ook tot alcoholisme. In de gadget zit ook een kurkentrekker. Niet enkel de kogels komen blijkbaar van rechts, ook de wijnkurken. Te ver gezocht, zegt u? Eén van de grote verkiezingsoverwinningen van het toenmalige Vlaams Blok ontlokte één van onze kopstukken de uitspraak: “We moeten de PS van Vlaanderen worden.” Als dat niet aanzetten tot alcoholisme is, weet ik het niet meer.

Is dit een stuk om het drama van Noorwegen in het belachelijke te trekken? Wie dat denkt heeft het heel slecht verstaan. Ik leef mee met de Noren, zoals elk weldenkend en normaal mens doet. Ook het feit dat het leeuwendeel van de slachtoffers zo jong zijn, maakt het quasi onmogelijk een woord te vinden dat sterk genoeg is om dit drama nog maar te beschrijven. Eén van de slachtoffers is 14, da’s amper twee jaar ouder dan mijn eigen dochter. Maak het maar mee als mama en papa.

Dit misschien stuk, en het misschien wat cynische slot of titel, gaat enkel over mijn hoop dat de schrijverlaars in Vlaanderen ook doordrongen zijn van het dramatische aspect en het feit niets steeds – met de nodige intellectuele oneerlijkheid – aangrijpen om te gebruiken voor binnenlandse politieke aangelegenheden.