De wereld volgens Garp en Wim Wienen

De komst van minister Annemie Turtelboom wordt overal positief onthaald. Ook de media put zich uit in superlatieven. Wel, voor mij is ze ook welkom. Het lijkt me een lieve madam. En dat ze op ATV niet zo veel te vertellen wist over Jan Van Rijswijck, wil ik haar ook vergeven.(Altijd bereid trouwens om haar niet alleen over Jan maar indien nodig ook over Theodoor een en ander te vertellen.) Maar de politiek relevante vraag is natuurlijk wat ze politiek voor Antwerpen wil verwezenlijken.

Het enige wat ik in de media lees, is hoe ze de Open VLD van de electorale ondergang moet redden. Of over hoe belangrijk het is dat er nu twee federale ministers in Antwerpen zullen wonen. Of over het feit dat er Open VLD nu eindelijk een echt boegbeeld heeft, een straffe madam. Zij zelf verklaart aan de pers hoe belangrijk dat ze de grote Vlaamse steden wel vindt en dat Antwerpen met 8% van de Vlaamse bevolking zeer belangrijk is. Op strategische vragen zoals, gaat de VLD met Janssens in zee of komt er een kartel met de N-VA antwoordt ze voorlopig niet. Eén krant vraagt zich af wat er nu moet gebeuren met de huidige zetelende VLD-ers, want de plaatsen zijn duur.

Allemaal best leuk, maar nergens hoor ik hoe de VLD het beleid voor Antwerpen ziet. Of wat de inhoudelijke prioriteiten voor de liberalen in 2012 zijn. Hoe moet het probleem van de criminaliteit aangepakt worden? Wat met de toenemende islamisering van onze stad? Quid het mobiliteitsprobleem? Daarover horen we of lezen we geen letter. Neen, enkel over de persoon, over de electorale kracht van haar partij, enkel over strategieën bij een nakende coalitievorming.

Ik hoop uit de grond van mijn hart dat er na het nieuws over de stadslijst van Janssens mét mystiek huwelijk, over het al dan niet lijsttrekkerschap van Bart De Wever en de komst van Turtelboom er ook nog even tijd en plaats gemaakt wordt voor een inhoudelijk politiek debat.

Inhoud in de politiek: is het nog mogelijk anno 2012?

Vandaag heeft Vlaams Belang zijn lijsttrekkers voor de districtsraadsverkiezingen voorgesteld. Ik heb de eer in Hoboken de lijst te trekken. Ik ben er van doordrongen dat dit een zware verantwoordelijkheid is. Maar ik ga de verkiezingen met alle vertrouwen tegemoet.

Want bij deze verkiezingen kan de rol van het Vlaams Belang niet overschat worden. Meer dan ooit zal het Vlaams Belang het verschil betekenen tussen meer van hetzelfde of échte verandering. Het Vlaams Belang zal een beslissende rol spelen tussen de verlening van inmiddels reeds meer dan 70 jaar socialisme of ander en beter. Een niet nader te noemen partij moet dus durven kiezen: verandering met het Vlaams Belang of het duivelspact met de socialisten.

En ook in Hoboken moet men durven kiezen. Meer islamisering in ons district (met onder andere een islamitisch centrum in de Kapelstraat) of het terugdringen van de radicale islam. Durven kiezen voor meer kwaliteitsvolle winkels of de verdere leegloop van het winkelhart van Hoboken. Meer criminaliteit of een veilig Hoboken. U ziet het: Vlaams Belang kan en zal het verschil maken, ook in het Zuiderdistrict.

Ook voor een andere reden zie ik de verkiezingen met alle vertrouwen tegemoet. Vlaams Belang Hoboken beschikt over gedreven mandatarissen, gedreven bestuursleden en de beste militanten van het Westelijk halfrond. Een ploeg om U tegen te zeggen. Ik ben dan ook zeer trots en dankbaar dat ik dit jaar hun lijsttrekker mag zijn.

Het Vlaams Belang is klaar voor deze belangrijke verkiezingscampagne. Wie beweert dat het Vlaams Belang uitgeteld is, neemt zijn wensen voor werkelijkheid. Vlaams Belang geeft de strijd voor het eigen volk eerst nooit op. Wij trekken deze belangrijke campagne in met de woorden van Winston Churchill in onze gedachten: “Never give in--never, never, never, never, in nothing great or small, large or petty, never give in except to convictions of honour and good sense. Never yield to force; never yield to the apparently overwhelming might of the enemy.”

Dat de VRT een probleem heeft met haar huidige huisvesting is reeds lang geweten. Om die reden werden er ook verschillende pistes bestudeerd om aan de huisvestingsproblematiek iets te doen. Drie pistes werden onderzocht: renovatie van het bestaande gebouw, nieuwbouw ter plaatse en een mogelijke verhuis, waarbij ook de pistes van een verhuis buiten Brussel werden bekeken.

Het begint er stilaan op te lijken dat men opteert voor een verhuis buiten Brussel. Zo liet de Mechelse burgemeester Bart Somers op de nieuwjaarsreceptie van zijn stad duidelijk weten dat de VRT in Mechelen meer dan welkom is. Ook vanuit Vilvoorde werd intussen duidelijk gemaakt dat ook zij staan te springen om de VRT te huisvesten.

Dat de renovatie van het huidige gebouw een veel te hoog prijskaartje heeft, raakt intussen ook steeds meer duidelijk. Maar er blijven dan nog steeds andere opties om de VRT in Brussel te houden. Nieuwbouw op de huidige site of een mogelijke verhuis naar sites binnen de Brusselse grenzen.

In het Vlaams regeerakkoord benadrukt de Vlaamse regering het belang van Brussel als haar hoofdstad. De tekst van het regeerakkoord begint met de zin: “Vlaanderen laat Brussel niet los”. Of verder: “Daarom wil de Vlaamse regering haar band met Brussel, haar hoofdstad, verder versterken.” De Vlaamse regering gaat er in haar regeerakkoord prat op Brussel en de Brusselaars als een volwaardig onderdeel van de Vlaamse Gemeenschap te beschouwen.

De verhuis uit Brussel van de openbare omroep van diezelfde Vlaamse Gemeenschap staat dan ook haaks op het Brusselbeleid van de Vlaamse regering zoals destijds neergeschreven in het regeerakkoord. Brussel is de Vlaamse hoofdstad en de aanwezigheid van de openbare omroep daar heeft meer dan een symbolische waarde. Het toestaan van de verhuis van de VRT uit Brussel zou niet alleen een fout signaal van de Vlaamse regering zijn, maar ook een foute keuze.

Patrick Janssens en Bart De Wever hebben alleszins één ding gemeen. Dat De Wever een groot liefhebber van de Romeinen en Latijn is, was al langer bekend. Bij Janssens is dat minder bekend. Maar bij Janssens is het vooral één aspect van de oude Romeinen dat hij hoog in het vaandel voert, nl. het Brood en Spelen.

Gisteren sloot ‘De Winter van Antwerpen’ af met de traditionele gratis nieuwjaarsreceptie op de Grote Markt. Daar konden naar verluidt enkele duizenden mensen zich te goed doen aan gratis drank en eten en kreeg elke aanwezige ook een geschenk, een muts of een baret, uiteraard met de stralende A. Wat de kostprijs van dit alles is, kon de aanwezigen niet deren. Kortom, iedereen gelukkig met het bestuur van A. Maar is dat wel zo?

Het zijn immers niet de 10.000 aanwezigen die dit feest betalen. Maar wel alle 500.000 Antwerpenaren die getroffen worden door tientallen taksen en belastingen die onze stad rijk is. Daarom interesseert die kostprijs van die Winterevenementen mij wel. Ik zal dit dan ook opvragen bij de burgemeester. En dan gaat het niet over een verzuurde vraag van een oppositielid die de festiviteiten van het college niet gunt. Maar ik ben nogal een ‘quid pro quo’-persoon. Van mij mag het college en Janssens gerust feestjes geven als de stad behoorlijk bestuurd wordt én als er daar budgettaire marges voor zijn. Maar dat is niet het geval. De begroting moet ondermeer door de zware tekorten van het OCMW en de economische crisis binnenkort herbeken worden.

En heeft Antwerpen reden tot vieren? Er heerst in Antwerpen een schrijnende armoede bij een groot deel van de bevolking. De stad krijgt evenmin de criminaliteit onder controle. De drugsoverlast in ’t stad is enorm. Of wat te denken van de recente brandstichting in Hoboken en de terreur van bepaalde groepen vreemdelingen tegen mensen van het eigen volk om ze uit bepaalde wijken weg te pesten. Ook van een inhaalbeweging in het onderhoud en het herstel van de straten en pleinen, merk ik weinig. En zo kan ik mij hele blog vullen met problemen die een dringende aanpak vergen.

Dergelijke dure feesten (het nieuwjaarsvuurwerk alleen al kostte meer dan 30.000 euro) zijn op zijn minst ongepast. Ze dienen enkel om bepaalde groepen mild en zelfs tevreden te stemmen over het huidige bestuur. Kortom, het is een soort langgerekte verkiezingscampagne die Janssens en co nu al bijna zes jaar voeren. En daarvoor betalen de Antwerpenaren geen belastingen. De Antwerpenaar betaalt belastingen voor een veilige stad, een propere stad, een stad met goed aangelegde en veilige straten,… Kortom, geen vals gevoel van welbehagen, maar een degelijk en deugdelijk bestuur. Daar gaat het om.

Al maanden probeert men in de media naar aanleiding van de gemeenteraadsverkiezingen van 2012 de burgers duidelijk te maken dat er in Antwerpen een strijd zal losbarsten tussen Patrick Janssens, met zijn stadslijst en Bart De Wever met de N-VA. Een valse voorstelling vanwege de media. Want het is niets meer dan een schijngevecht. Wat gaat De Wever doen? Het beleid van de afgelopen zes jaar afbranden? Een beleid dat hij nota bene trouw vanuit de meerderheid heeft gesteund. Niet dus, maar de media dist het u graag op.

Toen het duidelijk werd dat bij de Antwerpse verkiezingen het Vlaams Belang de rol van scheidsrechter zou spelen – N-VA zal immers moeten kiezen voor een coalitie met ons of voor nog eens zes jaar Jansssens – was dit voor de media weer geen goed verhaal. Dus moest er opnieuw een andere perceptie gecreëerd worden. In ‘Het Laatste Nieuws’ krijgt nu de VLD met Turtelboom de rol van scheidsrechter toebedeeld. Zij zal volgens de krant bepalen wie er begin 2013 de nieuwe burgemeester van Antwerpen wordt. ‘Gazet van Antwerpen’ is wat genuanceerder en kent ook Almaci van Groen een rol van betekenis toe.

En dat alles met slechts één doel, de rol van het Vlaams Belang in ’t stad minimaliseren. De valse perceptie die ze hiermee creëren staat echter mijlenver van de realiteit. Stel, de N-VA lost in Antwerpen de verwachtingen in en haalt 35%. Dat is goed voor een goede 20 zetels. Voor een meerderheid van slechts één zetel heeft De Wever er dan nog 8 nodig. Voor dat aantal moet je toch als snel rond de 15% scoren. Gaan VLD of Groen dat halen? En daarbij,… gaat N-VA het aandurven Antwerpen zes jaar te besturen met slecht één zetel op overschot? Tuurlijk niet, dat is politieke zelfmoord.

Eindconclusie: net als in het voetbal is in Antwerpen in oktober 2012 slechts één scheidsrechter, het Vlaams Belang. In het beste geval mogen VLD en Groen met een vlag zwaaien om aan te geven of de bal al dan niet het speelveld heeft verlaten.

1. Sint Jozef bereidde die wondere nacht
van 't zuiverste strooisel een beddeke zacht
daarop heeft Maria met schamele vlijt
haar schreiende Kindje te slapen geleid.

Refr: Susa Nina, 't Hemelse hof in een arme stal
en engelen wieken naar 't aardse dal
en vullen de sferen met feestgeschal
Susa Nina, voor de koning van 't heelal.

2. De herders ontwaakten in 't schitterend licht
aan hen werd de troostende boodschap gericht
een boodschap van vrede vanuit 't paradijs
aan alle de goeden van wille zij peis!

3. Drie koningen kwamen naar 't Kind van heel ver,
zij volgden het licht van een stralende ster.
Zij hebben des Godsmens, den Koning aanschouwd,
En offerden wierook en myrrhe en goud.

4. Nog steeds brengt het Kindje zijn boodschap van
vree
voor alle goedwilligen onder ons mee
een boodschap van vrede, van heldere kracht
een boodschap van licht in de donkere nacht.

Vandaag konden we allen in de krant lezen dat de SP.a van Hoboken niet goed weet hoe ze de districtsraadsverkiezingen van 2012 moet aanpakken. Districtsvoorzitter Johan Felix is van mening dat ze moeten gaan voor een Open Lijst. Een lijst à la Janssens waarbij ze de CD&V meenemen en – liefst ook nog – de Open VLD. Dirk Wiesé, voorzitter van de SP.a afdeling Hoboken is dan weer van mening dat de SP.a in het voormalige rode bastion best alleen opkomt. Beslissing: januari 2012.

Een beetje verduidelijking voor de lezer. De ‘Open Lijst’-voorstanders hebben schrik van een zware verkiezingsnederlaag. Daarom vindt Johan Felix het beter om met vereende krachten de strijd aan te gaan. Tweede reden voor de ‘Open Lijst’ is een gezond realisme. Felix heeft de afgelopen vijf jaar een college geleid waar hij niets aan had. SP.a-schepen Razzok is meer afwezig dan aanwezig geweest, andere leden hebben weinig meerwaarde getoond.

Maar, er was één uitzondering. Kristof Waterschoot bleek geen dommerik. Ook geen goede schepen, maar in het land der blinden is al snel eenoog koning. Dus wil Felix zijn Schepen Waterschoot aan boord houden. Maar hoe kan de CD&V overleven in de Hobokense verkiezingsstrijd? Wel, volgens de heer Felix alleen op een gezamenlijke lijst. Kortom, Wat politiek personeel betreft is het bij de SP.a armoe troef.

En wat met voorzitter Wiesé? Wel, die wil een aparte SP.a lijst. Waarom? Klassiek,… dan kan je meer mandaten onder uw eigen mensen verdelen. Divide et impera.

Maar één ding is duidelijk. De schrik bij de SP.a en in het verlengde bij de CD&V en Open VLD voor de verkiezingen van 2012 zit er dik in. En wat het Vlaams Belang betreft is die angst meer dan terecht.

Ook in de krant het artikel gelezen over de vernieuwde stadswinkel? Er wordt in het artikel verwezen naar het uitgebreide aanbod. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het er moeilijk mee heb. Is het een taak van een overheid om een kledinglijn, met mutsen, sjaals, jassen, enz. te ontwikkelen. Heeft een Antwerpenaar niet liever dat zijn straat er net bij ligt dan dat hij een kogelpen kan kopen met een Oostblok-geïnspireerde A op? Maar enfin, da’s een politieke discussie die ik tot in den treure voer op ’t Schoon Verdiep en ook zal blijven voeren.

Maar minder politiek is de volgende vaststelling. In het aanbod van de nieuwe stadswinkel vind je supportersattributen voor de voetbalclubs R. Antwerp F.C. en Beerschot A.C. en voor de basketbalclub Antwerp Giants. Waar zijn de sjaals van de derde grootste en sinds jaren de sympathiekste voetbalclub van ’t Stad? Waar zijn de prachtige geel-zwarte kleuren van mijn geliefde Berchem Sport?

Is Berchem Sport voor de stad onbelangrijk? Ze kennen hun geschiedenis daar niet, zeker? Berchem was niet alleen in het verleden een leverancier van schitterende voetballers die uitblonken in de nationale ploeg (Marcel Dries, Ludo Coeck,…), maar is dat recenter ook nog (Eric Van meir, Dembele,…). Was Berchem geen belangrijk deel van de terziele gegane “Entente Anversoise”, was Berchem Sport na de oorlog niet een paar keer vice-kampioen van België? Als er dan toch een stadswinkel moet zijn waar sjaals van voetbalclubs worden aangeboden, dan hoort Berchem Sport daar zeker thuis. En als we dan toch bezig zijn,… waar zijn de sjaals van Precura Antwerpen uit het volleybal? Waar zijn de sjaals voor Sasja uit het handbal,…

Kortom, we dulden geen discriminatie in de stadswinkel! Leve Berchem Sport, leve lang onze zwart-gelen...

Dat in Antwerpen de SP.A en de CD&V voor de verkiezingen van 2012 op één lijst gaan fungeren, heeft op zijn minst het voordeel van de duidelijkheid. Hoewel, ik het woord stadslijst niet zo graag gebruik. Het lijkt er dan op alsof die club alle stromingen binnen de Antwerpse bevolking vertegenwoordigt. En wie in Antwerpen woont, weet dat dit allesbehalve strookt met de realiteit.

Maar kom, de duidelijkheid dus. Janssens maakt het met het opslorpen van de CD&V de kiezer in 2012 weer iets makkelijker. Idealiter zou ook nog de Open VLD zich bij het initiatief moeten aansluiten. Want dan heeft de kiezer een echte keuze. Een keuze voor het voortzetten van het huidige beleid door een stem op de lijst van de burgemeester. Of een keuze voor échte verandering in Antwerpen door een stem uit te brengen op het Vlaams Belang.

Quid N-VA, zal u zeggen? Wel ook daar schept Janssens nu duidelijkheid. Bart De Wever (als hij dan al de lijst zou trekken) kan nu niet meer wachten tot 14 oktober 2012 om de keuze van zijn partij bekend te maken. Immers, zelfs in Antwerpen, zal het de N-VA niet gegeven zijn een absolute meerderheid in de wacht te slepen. Dus moet Bart eerlijk zijn met de kiezer en vooraf zeggen of de N-VA gaat voor een voortzetting van het beleid door te kiezen voor een coalitie met de socialisten en de pseudo-socialisten van Janssens. Of de N-VA moet stellen dat ze gaat voor échte verandering en opteert voor een coalitie met de mede-nationalisten van het Vlaams Belang. Veel opties zijn er immers bij een verkiezing met drie niet.

Dus ik dank Janssens alvast voor die duidelijkheid. Intussen dwalen mijn gedachten af naar Dr. Martin Luther King… I have a dream.

Opvallend, maar het lijkt er op dat de Vlaamse regering in het algemeen en de minister van Onderwijs, Pascal Smet in het bijzonder geen mening heeft over het toenemend geweld op leerkrachten. Bij het begin van het schooljaar konden we het bericht lezen dat meer dan 30.000 leerkrachten bij Ethias een bijkomende verzekering hadden afgesloten tegen geweld op hun persoon.

Ik achtte het dan ook nuttig om minister Smet hierover enkele vragen te stellen. Vragen zoals waar geweldplegingen tegen leerkrachten zich vooral voordoen, zowel geografisch als qua net als qua onderwijstype, en vooral wat er aan moest gebeuren.

In zijn antwoord kwam Smet niet verder dan te stellen dat de bijkomende verzekering tegen gewelddaden overbodig is. De leerkrachten zijn volgens hem voor zulke zaken gedekt door de verzekering die de scholen dienen af te sluiten in het kader van CAO IX. Over hoeveel gewelddaden tegen leerkrachten, waar het geweld het meest voorkomt en wat er aan dient gedaan worden, stelt Smet dat hij geen cijfers terzake heeft of geeft hij geen antwoord.

Pijnlijk, maar de Vlaamse regering is niet geïnteresseerd in het feit dat er een toename is van geweldplegingen op leerkrachten. De Vlaamse regering laat terzake de leerkrachten aan hun lot over.

Wie had het ooit kunnen denken? Bart De Wever kan een bijdrage leveren aan mijn mentale gezondheid. Met veel plezier heb ik zijn column “zorg voor onderwijs: van alle tijden” in De Standaard van vandaag gelezen. En ik ben het in grote lijnen met de inhoud eens. Het komt er in zijn column eigenlijk op neer dat onderwijs, dat opvoeding onmogelijk is zonder het aanwenden van gezag. Daarmee gaat hij regelrecht in tegen minister Smet die enkel geïnteresseerd blijkt in het aanpassen van het onderwijs aan de kinderen. En om een en ander kracht bij te zetten citeert hij Bint, uit de gelijknamige roman van Borderwijk. (Dank voor de lectuurtip, Bart.) Daarin zegt schooldirecteur Bint: “Ik eis van de leraar dat hij zich niet inleeft in het kind, dat hij niet daalt. Ik eis van het kind dat het zich inleeft in de leraar, dat het klimt.” Nu, Bart gaat niet zo ver om dat volledig te onderschrijven (ik ook niet trouwens). Hij stelt wel dat de waarheid waarschijnlijk in het midden ligt, maar dat de bijsturing eerder in de richting van Bint moet dan in de richting van Smet. Inderdaad.

Hoe kan Bart nu een bijdrage leveren in mijn mentale gezondheid? Wel, door dergelijke zaken ook eens een keer in de commissie Onderwijs van het Vlaams Parlement te komen vertellen. Want zulke zaken hoor je daar niet. Ook niet uit de monden van de vertegenwoordigers van de N-VA. De onderwijscommissie, en ik kan wat vergelijken, moet zowat het meest politiek-correcte clubje van het hele parlement zijn, waar Orwelliaanse newspeak standaardtaal is. Buiten de politiek-correcte lijntjes kleuren wordt er op gekreun en gezucht onthaald waarbij een volgende spreker onmiddellijk laat weten dat ze niet eens WIL reageren op de “buiten-de-lijntjes-kleurder”. Schitterende debatten zijn het daar.

Hoewel, Bart hoeft het niet eens zelf te komen doen. Ik weet en respecteer dat hij een drukbezet man is. Maar dat hij dan op zijn minst zijn N-VAers in die commissie diets maakt dergelijke meningen wel degelijk te uiten in plaats van mee te lopen in de wedstrijd voor de titel van “meest politiek-correcte commissielid”. Waarvoor mijn dank.

Op 26 september a.s. komt er een nieuwe website online, nl. www.zewerkenvoorjou.be. Op de site gaan drie ex-onderzoekers van de UA nagaan welke parlementsleden hun job naar behoren vervullen en welke er met de pet naar gooien. Toen ik het pas las, was ik laaiend enthousiast. Iedereen die me kent of die me wat volgt, weet dat ik van dat soort onderzoeken helemaal geen schrik moet hebben. Van mij mocht dit al twee jaar geleden ingevoerd worden. Ik hou wel van wat gezonde competitie.

Na een nachtje slapen en een reflectiemoment, ben ik nog steeds pro – iets is beter dan niets – maar ben ik toch minder enthousiast. En dit om twee zaken: hoe is dit meetapparaat samengesteld en wat zullen de reacties van de parlementsleden zijn?

Laten we met het eerste beginnen. Dat ligt me als socioloog na aan het hart. Ik vraag me af of er genoeg wegingsfactoren zijn opgenomen. Ik geef een voorbeeld. De onderzoekers gaan ook de aanwezigheden in commissie opvolgen. Maar geen enkel parlementslid is hetzelfde. Zo zijn er parlementsleden die vast lid zijn van één commissie. Die kunnen met de vingers in de neus hun 100% aanwezigheid halen. Maar wat doe je met leden die door omstandigheden of door de grootte van hun fractie genoodzaakt zijn vast lid te zijn van vier commissies. Voor de laatste categorie is het quasi onmogelijk om 100% aanwezigheid te halen. Zo worden eigenlijk de hardere werkers gestraft. Houdt het onderzoek daar rekening mee?

Ze gaan ook het aantal gestelde vragen monitoren. Heel goed, maar geen enkele vraag is dezelfde. Er zijn vragen waar je echt het beleid mee doet bijsturen, er zijn vragen die zelfs mijn 10-jarige zoon zou kunnen stellen. (Niet dat het gene slimme is, dat is hij zeker wel, maar ik hoop dat u begrijpt wat ik bedoel.) Wordt ook dat in rekening gebracht in het onderzoek? En zo kan ik nog wel wat voorbeelden aanhalen die moeilijk zijn om in een dergelijk onderzoek op te nemen. Het perfecte onderzoek bestaat immers niet.

Maar het laatste voorbeeld laat me naadloos aansluiten bij mijn tweede opmerking: wat gaat het effect zijn in het parlement zelf? Ik kan me er iets bij voorstellen. Sinds elke legislatuur een paar kranten het “rapport van de parlementsleden” brengen, is er een ware “streepkescultuur” ontstaan. Elke vraag, elk initiatief, hoe weinigzeggend, hoe inhoudsloos ook, zal het aantal opkrikken. Nu al is het quasi een sport geworden om een schriftelijke vraag zo op te stellen dat je ze aan alle ministers kan indienen. Resultaat: met één klein initiatief 9 “streepkes”. Ik denk dat de lancering van deze website zeker zal leiden tot meer werk voor de medewerkers. Die zullen uit elke krant een X-aantal vragen of initiatieven moeten distilleren. Interessant of niet, voldragen of niet, … “streepkes” halen wordt de boodschap. En als dat gebeurt, schiet dit mooie initiatief zijn doel volledig voorbij. Meer nog, dan haalt dit onderzoek het niveau van het parlement naar omlaag.

Maar soit, zoals ik al zei, ik blijf het initiatief eerder genegen al zal het model al snel op wat tekortkomingen stoten en negatieve gevolgen genereren. Maar iets is beter dan niets om de kiezer eindelijk eens te informeren over wat we daar nu allemaal uitsteken.

Over de Paus is in de media reeds veel geschreven. Bij de start van zijn pontificaat stelden heel wat journalisten dat er een nieuwe wind door de Katholieke Kerk zou waaien. Dat de Kerk een modernisering zou ondergaan. Vandaag is, volgens vaak diezelfde journalisten,  Benedictus XVI een oerconservatieve Paus die zo goed als totaal wereldvreemd is. Een beetje contradictoir als je het mij vraagt. Wat is het nu? Een goede manier om dat te weten te komen is de Paus er zelf over te bevragen. Maar omdat audiënties van een paar uur met de Paus voor deze nederige dienaar enigszins moeilijk liggen, heb ik het moeten stellen met het boek “Licht van de wereld”.

Het boek “Licht van de Wereld” is eigenlijk een langgerekt vraaggesprek dat Peter Seewald van Paus Benedictus XVI  heeft afgenomen in de zomer van 2010. En daaruit kunnen we alvast één belangrijke conclusie trekken. De Paus is geenszins wereldvreemd. In het interview gaat hij zeer uitgebreid in op de pedofilieschandalen in de Kerk, heeft hij het over milieuaangelegenheden, de bankencrisis, over de uitwassen van een radicale islam, over het toenemende relativisme en individualisme in onze samenleving, over de belangrijke rol die jongeren in onze gemeenschap hebben te spelen,... Uit zijn antwoorden leidt je af dat hij zeer goed weet wat er in de wereld gebeurt. Schrappen maar die wereldvreemdheid van de Paus.

Is de paus oerconservatief? Dat is al een iets moeilijkere vraag. Benedictus vertrekt bij het ontwikkelen van een standpunt over allerhande actuele zaken vanuit zijn geloof in God, vanuit de leer en het leven van Christus, vanuit het Evangelie. Is dat oerconservatief? Ik denk van niet. Het zou immers maar erg zijn als het hoofd van de Katholieke Kerk zijn standpunten niet zou linken aan zijn geloof, niet? En is de Bijbel oubollig, is Jezus Christus voorbijgestreefd? Ook dat is niet het geval lijkt me als we kijken naar het nog steeds immens grote aantal gelovigen.

Is de Paus dan zeer behoudsgezind, zeer conservatief wat zijn eigen (geloofs)gemeenschap betreft? Of beter wat zijn eigen instelling, de Katholieke Kerk betreft? Ook dat kan je moeilijk stellen als je in het boek de passages leest over de oecumene, over de samenwerking met de Russisch orthodoxe kerk, over samenwerking met protestantse gemeenschappen. Benedictus durft het als paus ook aan om sommige wetmatigheden van zijn Kerk in vraag te stellen. Getuigt het van oerconservatisme dat hij het Tweede Vaticaans Concilie niet volledig over boord gooit en daar voorlopig aan vasthoudt? Of getuigt dit nu net van de wijze voorzichtigheid van de Paus? Is dit geen voorbeeld van een verantwoordelijk man die over voor zijn Kerk zulke belangrijke zaken niet over één nacht ijs gaat en niet meteen toegeeft aan de waan van de dag? Ik laat het met plezier over aan de lezer om hierover te oordelen.

En misschien tot slot en niet onbelangrijk voor iemand  die graag boeken leest,… is dit een boek dat enkel interessant is voor Kristenen, of zelfs enkel voor Katholieken? Wel, ja en neen. Sommige stukken gaan effectief over de Kerk, over hoe de Paus hervormingen in die Kerk ziet, e.d.m. Ik kan dus goed aannemen dat iemand die geen uitstaans heeft met de Rooms-Katholieke Kerk daar niet warm of koud van wordt. Maar aan de andere kant kan ik het boek wel aan niet-Kristenen aanraden voor de stukken over milieu, over de economie, over het leven van de hedendaagse mens in het algemeen. Ook mensen – dat is in vandaag de dag – die meer geïnteresseerd zijn in ‘Human interest’, nl wie is die man die nu toevallig Paus is geworden, kan plezier hebben aan dit boek.

Zelfs als je abstractie maakt van het vertrekpunt van de Paus, nl. God, geeft de man immers enkele vlijmscherpe analyses over wat er in onze samenleving fout loopt. En hij breit er ook soms oplossingen aan die ook voor een niet-confessionele samenleving meer dan nodig zijn.

Wat immers met het toenemende individualisme? Vrijheid wordt vandaag de dag al te veel geïnterpreteerd als ‘handelen naar eigen goeddunken’. Moeten we die mensen geen vrijheid aanleren die verantwoordelijk is? En wat te doen met het relativisme? Mensen willen enkel nog maar zien wat goed is in deze wereld en sluiten de ogen voor het kwaad (hoeft zelfs niet in Bijbelse betekenis te worden geïnterpreteerd). Hoe kan je op zo’n manier in de wereld het roer omgooien, hoe kan op zo’n manier veranderen? Met andere woorden heeft het ethische potentieel gelijke tred kunnen houden met de toename van kennis en macht?

Kortom, en vergeef me dit langere stuk, in het boek zit heel wat lekkers voor wie zich en deze samenleving eens een spiegel wil voorhouden. Een verfrissend stukje lectuur ook als je het er niet mee eens bent. Dat ben ik ook met bepaalde stellingen van de man niet. Maar sta me toch toe met een citaat van Benedictus XVI af te sluiten: “In naam van de tolerantie wordt de tolerantie afgeschaft – Dat is de echte bedreiging waar we voor staan .”  Ik kan me daar iets bij voorstellen. Jullie ook?

Blijkbaar is het voor de stad Antwerpen (financieel) onmogelijk om de laatste nog bestaande Congoboot Charlesville naar Antwerpen te krijgen. Volgens onze goede vriend Ludo Van Campenhout past het schip ook niet in het project rond de Red Star Line. Nochtans is er een actiegroep die zich reeds twintig jaar inspant om dit schip naar Antwerpen te halen. En terecht.

De Charlesville is immers een belangrijk deel van ons industrieel erfgoed. Het schip, meer dan 150 meter lang, werd in Vlaanderen op de - inmiddels ook ter ziele gegane - scheepswerf in Hoboken gebouwd. De Charelsville was tientallen jaren een belangrijk schip in de verbinding tussen Matadi en Antwerpen. Op die manier speelde het schip uiteraard ook een rol in onze welvaart. Intussen is het schip gedegradeerd tot jeugdherberg in de Duitse havenstad Rostock.

Misschien stellen sommige de vraag: “Wat bezielt Wienen nu om voor het behoud van iets te ijveren dat symbool staat voor het oude Belgique à papa en symbool staat voor de onderdrukking van de plaatselijke Congolese bevolking?” Wel,  ik zie het anders. Ten eerste ben ik geen beeldenstormer. België verdwijnt voor mij liever vandaag dan morgen. Maar betekent dit dat we daarom 180 jaar geschiedenis – met al zijn facetten in architectuur, kunst, erfgoed,… - moeten doen verdwijnen? Maar er is voor mij een belangrijkere reden. Het schip is gebouwd in Hoboken en is een voorbeeld van onze rijke scheepsbouw in Vlaanderen. Het is een product van Vlaamse handen. Dus voor mij het bewaren waard.

Het schip zou in Vlaanderen een pronkstuk kunnen zijn van ons rijk industrieel erfgoed. Voor mij persoonlijk hoeft het schip niet in Antwerpen-centrum te liggen. Het zou evenzeer een plaats kunnen krijgen in Hoboken. Aangemeerd in de buurt waar de scheepswerf was waar het schip het levenslicht zag. Op die manier zou men evenzeer in het project kunnen verwerken dat er in Hoboken een zeer belangrijke scheepswerf was. Vandaar dat ik vandaag een schriftelijke vraag aan de Vlaamse regering heb gesteld om op zijn minst te onderzoeken of een dergelijk project mogelijk is.

De bekende Ierse auteur, Roddy Doyle, heeft duidelijk iets met trilogieën. Enorm genoten, heb ik van zijn zogenaamde Barrytown-trilogie (The Commitments, The Van en The Snapper), vooral dan van ‘The Commitments. (Jimmy zit voor eeuwig in mijn geheugen) Recent heb ik de jongste trilogie, nl. die over Henry Smart uitgelezen.

De inhoud in een notendop: In ‘A star called Henry/De ster Henry Smart’ ontmoeten we Henry Smart die in de armoede in Dublin begin vorige eeuw zijn vader op een gewelddadige manier verliest, er alleen met zijn broertje op uitrekt en ook zijn broertje aan door armoede veroorzaakte ziekte moet afgeven. Hij komt dan terecht in het Ierse verzet bij de Paasopstand van 1916 en zal van af dan in dat kader in opdracht moordaanslagen plegen. Hij zal ook zijn vader wreken. Het boek eindigt met de vlucht van Smart voor zijn eigen opdrachtgevers.

In ‘Oh, play that thing/De man achter Louis’ zoekt Henry zijn weg in Amerika en wordt een soort rechterhand van Louis ‘Satchmo’ Armstrong, nog voor die beroemd is. In Amerika vindt Smart ook zijn vrouw en dochter terug. En met zijn vrouw en kinderen trekken ze door de States als een soort ‘Bonnie en Clyde’. Bij het op een trein springen, verliest Henry niet alleen zijn been, maar ook zijn gezin. Uiteindelijk wordt Henry opgevangen door de filmregisseur Ford.

En tot slot in ‘The death republic/De dode republiek’ zet Henry Smart na vele jaren terug voet op Ierse bodem. Ford wil immers het leven van Henry verfilmen. Uiteindelijk wordt Smart conciërge op een school en komt op bejaarde leeftijd opnieuw in aanraking met de vernieuwde generatie van Ierse vrijheidstrijders. Hij merkt dat er niet veel veranderd is. Aanslagen en tegenaanslagen. De nieuwe generatie behandelt hem als een soort trofee, de moedige oud-strijder van 1916.

Er gaan stemmen op dat Doyle zich in de trilogie laatdunkend uitlaat over de Ierse vrijheidsstrijd en diegenen die deze strijd gestreden hebben. Ik ben het daar maar deels mee eens. Ten eerste is het een roman en geen biografie. Ten tweede, men moet daar ook eerlijk over zijn, kwamen de strijders van 1916 uit alle lagen van de bevolking en streden vaak met heel veel verschillende idealen of persoonlijke doelstellingen. En net dat komt zo goed uit de verf in de drie boeken. Ieder had wel zijn eigen redenen.

Als geen ander slaagt Roddy Doyle er opnieuw in verschillende karakters te bedenken die met hun beide benen bij wijze van spreke in de Ierse turf staan, die zo door en door menselijk zijn. Ook situaties zijn vaak zeer herkenbaar. Zoals het personage dat pocht er in het GPO bij te zijn geweest, terwijl Smart de persoon in kwestie nog nooit heeft gezien. Ook emotionele scènes, zoals Smart bij het sterfbed van zijn, in ‘A star called Henry’, rivaal Ivan.

Het is prachtig hoe Doyle diepmenselijke zaken verweeft met humor, fictieve situaties met maatschappijkritiek, enz. De drie boeken nemen je mee op de reis die Smart aflegt en gaandeweg word je vanzelf de vriend van Henry.

Tot slot geef ik nog één raad mee. Lees aub de boeken alle drie en in de juiste volgorde. In het tweede en derde deel komen er immers verwijzingen naar ‘A star called Henry’. En als je ze niet na elkaar leest, weet je niet echt wat bepaalde citaten daar staan te doen en zou je de ‘pointe’ wel eens kunnen missen. Vermits je ze alle drie moet lezen, wil ik ook nog zeggen dat je je niet mag laten afschrikken door de hoeveelheid. Het gaat tenslotte over in totaal meer dan 1200 bladzijden. Maar je zal zien, je gaat daar zeer vlot door. Ik heb er alleszins met volle teugen van genoten en wens jullie hetzelfde.

Als je de media vandaag leest, zou een mens haast denken dat op de Vlaamse nieuwsredacties de champagnekurken knalden, toen men vernam dat Anders Behring Breivik een rechtse moslimhater was. Het was voor die redacties immers het sein om die gek te linken aan rechtse partijen in Europa, waaronder de mijne. De afgelopen dagen heb ik mezelf kunnen overtuigen er niets over te schrijven. Maar de ergernis heeft het alweer gewonnen van de rede.

Naar aanleiding van het Noorse drama kopt De Standaard vandaag: “Rechts populisten in het defensief.” Dit komt dicht bij de ‘Selffulfilling prophecy”. De media doen niet anders dan vertellen dat het door dat soort ideologieën is dat het bloedbad mogelijk was en het zijn de media die die partijen steeds weer bevragen over een mogelijke link. Om dan te schrijven de rechtse partijen in Europa defensief verklaren dat ze er niets mee te maken hebben. Zo kan ik ook artikels schrijven.

In het verlengde daarvan gaat de prijs voor de meest creatieve schrijver van vandaag naar Bart Brinckman. Ondanks het feit dat zijn commentaarstuk voor een deel een van de meest genuanceerde van de jongste dagen is, wringt hij de intellectuele waarde van zijn artikel de nek om met de zin: “Voorlopig lijken Dewinter en co niet in staat toe te geven dat hun denkbeelden Breivik een mentale infrastructuur hebben bezorgd waaruit zijn verziekte geest een dramatische conclusie kon trekken. De “mentale infrastructuur”. Hoe verzint hij het?

Een collega van Brinckman, maakt het nog bonter als hij de zakmesjesgadget van het Vlaams Belang nog eens bovenhaalt en onrechtstreeks suggereert dat de mesjes aanzetten tot gewelddaden. Het is duidelijk: le ridicule ne tue pas. Ten eerste is het lemmet van die mesjes niet eens 2cm. lang. De geweldenaars mogen me gerust aanvallen. Met die twee cm. raak je niet eens door mijn speklaag. Ten tweede de journalist vergeet ook dat we met die gadget niet alleen aanzetten tot geweld, maar ook tot alcoholisme. In de gadget zit ook een kurkentrekker. Niet enkel de kogels komen blijkbaar van rechts, ook de wijnkurken. Te ver gezocht, zegt u? Eén van de grote verkiezingsoverwinningen van het toenmalige Vlaams Blok ontlokte één van onze kopstukken de uitspraak: “We moeten de PS van Vlaanderen worden.” Als dat niet aanzetten tot alcoholisme is, weet ik het niet meer.

Is dit een stuk om het drama van Noorwegen in het belachelijke te trekken? Wie dat denkt heeft het heel slecht verstaan. Ik leef mee met de Noren, zoals elk weldenkend en normaal mens doet. Ook het feit dat het leeuwendeel van de slachtoffers zo jong zijn, maakt het quasi onmogelijk een woord te vinden dat sterk genoeg is om dit drama nog maar te beschrijven. Eén van de slachtoffers is 14, da’s amper twee jaar ouder dan mijn eigen dochter. Maak het maar mee als mama en papa.

Dit misschien stuk, en het misschien wat cynische slot of titel, gaat enkel over mijn hoop dat de schrijverlaars in Vlaanderen ook doordrongen zijn van het dramatische aspect en het feit niets steeds – met de nodige intellectuele oneerlijkheid – aangrijpen om te gebruiken voor binnenlandse politieke aangelegenheden.

Girlpower. Zoveel is duidelijk als we naar de nieuwe beheersovereenkomst van de VRT kijken. Sandra De Preter (CEO VRT) en Vlaams minister Ingrid Lieten hebben alles binnengehaald wat ze maar wilden. Waar waren de CD&V- en N-VA-ministers toen deze beheersovereenkomst op de Vlaamse regering werd besproken? Even gaan plassen?

Zo lijkt het wel. Alle desiderata zijn gehaald. Na de zware besparingsronde wilde de VRT meer geld. En ondanks de besparingen en de extra belastingen die elke Vlaming voelt, wordt de basisdotatie verhoogd met 18 miljoen euro. Daarbovenop mogen ze nog eens 6,5 miljoen extra sponsoring uit de markt halen. Kwestie van de commerciële omroepen (die reclame als enige bron van inkomsten hebben) extra pijn te doen. Door dit toe te staan bewijst Lieten dat ze geen minister van Media is, maar louter en alleen minister van de VRT. En waar zit de CD&V? Vergis ik me nu, maar ik heb de mediaspecialist van die partij horen verklaren dat de dotatie in de buurt van de huidige dotatie moest liggen. Dit is behoorlijk hoger. De VRT kan nu jaarlijks op meer dan 21 miljoen extra middelen rekenen. De ‘tering naar de nering zetten’ bij de VRT was dus maar van zeer korte duur.

De VRT mag ook een derde net starten om Canvas en Ketnet te ontdubbelen. Hallo, CD&V en N-VA? Schreven jullie niet in een resolutie dat dit enkel kon na een onderzoek naar de haalbaarheid, wenselijkheid en betaalbaarheid van zo’n derde net? Waar zijn de objectieve bewijzen dat het haalbaal en betaalbaar is? Flink laten rollen door de SP.a, zeg ik dan. En zo’n derde net is trouwens overbodige luxe. Kijk maar eens naar de +zenders van de VRT. Daar zie je het overgrote deel van de tijd de tekst “Geen uitzending”. Wat gaan ze dan op het derde net brengen? De VRT zegt het zelf… herhalingen van de laatavonduitzendingen van Canvas. Is daarvoor een derde net nodig? Neen, het enige doel is de commerciële zenders de duivel aandoen en hun marktaandeel veiligstellen. Concurrentie aan andere omroepen aandoen, is m.i. niet de taak van een openbare omroep.

Ook de streefcijfers voor voor allochtonen zowel op als achter het VRT-beeldscherm vallen slecht bij mijn fractie. Dergelijke cijfers leiden altijd tot discriminatie. Of men het nu positieve discriminatie noemt of iets anders. Discriminatie blijft discriminatie en de Vlaming is de dupe van dit ostracisme.

Daar waar het Vlaams Belang altijd gepleit heeft voor het focussen op de kerntaken, gaat nu de Vlaamse regering diezelfde kerntaken van de VRT uitbreiden. Zo mag de VRT onder het credo ‘vrijheid-blijheid’ zich vol smijten op het internet. De geschreven media zullen het graag horen.

Kortom, voor het Vlaams Belang is dit de beheersovereenkomst van de schande. Er wordt in niets rekening gehouden met de standpunten van het Vlaams Parlement (waarom al dat werk dat we gestoken hebben in hoorzittingen, resoluties…?), de markt wordt zwaar verstoord (zo jaag je de Vlaamse omroepen in buitenlandse handen), de belastingbetaler mag opdraaien voor een duurdere VRT,… Dit is duidelijk niet de beheersovereenkomst van de Vlaamse meerderheid. Dit is de beheersovereenkomst van de SP.a. Wie nog twijfelde wie er op het Martelarenplein en op de Reyerslaan baas is, weet het nu wel.

Het politieke reces is een uitgelezen (flauwe woordspeling) moment om wat bij te lezen. Gedurende het politieke jaar is daar immers niet steeds de tijd voor en stapelen de aangekochte boeken zich op. Mijn eerste recesboek heb ik alweer achter de kiezen. Welk? Elsschot, leven en werken van Alfons De Ridder van Vic van de Reijt.

Wat mij betreft een zeer waardevolle biografie over een van de grootste schrijvers van de Nederlanden. Het is immers niet de zoveelste biografie in rij. De auteur heeft de ondertitel “Leven en werken van Alfons De Ridder” zeer bewust gekozen. van de Reijt combineert in de biografie immers drie belangrijke aspecten van De Ridder. De Ridder als reclameman, als ‘Pater Familias’ en als Elsschot. De biograaf heeft dan ook het zakelijk archief van De Ridder uitgebreid bekeken.

En vermits de hij zeer chronologisch tewerk gaat, worden de drie aspecten zeer mooi in elkaar verweven. Prachtig is het om te zien hoe de familieman de zakenman beïnvloedt, hoe de zakenman met de auteur omgaat en hoe de schrijver de familieman (bv. Pensioen) en zakenman (bv. Lijmen) in zijn boeken tot zijn recht laat komen. Enzovoort.

Evenzeer fascinerend is hoe vaak toeval er alsnog voor gezorgd heeft dat De Ridder een schitterende literaire carrière heeft kunnen neerzetten en hoe één gedicht eigenlijk een einde heeft gemaakt aan al dat moois. Wat dat betreft roept het herinneringen op aan de Antwerpse volksgroep De Strangers. Of hoe er in dit land eigenlijk weinig veranderd.

Maar de biografie is alleszins een boek dat elke Elsschot-liefhebber moet gelezen hebben. Ook al zullen de grootste aanbidders van Elsschot, zeker in de Vlaamse Beweging, het niet volledig met me eens zullen zijn. Immers de kleine kantjes van De Ridder komen, ondermeer door het doorwaden van zijn zakelijk archief, zeer uitdrukkelijk aan bod. Het boek belicht immers de mens De Ridder. En een mens is maar een mens. Kortom, van de Reijt legt op een magistrale wijze het spanningsveld tussen “Boorman” en “Laarmans” in De Ridder bloot.

Het lijkt me dan ook best dat deze biografie samen gelezen wordt met andere werken over Willem Elsschot. Maar als je een genuanceerd beeld wil hebben, lijkt me dit werk in het geheel van al wat er al is verschenen onontbeerlijk. 

Vic van de Reijt – Elsschot, Leven en werken van Alfons De Ridder, Athenaeum-Polak&Van Gennep, Amsterdam 2011

Bart De Wever heeft terecht de nota Di Rupo afgeschoten. Een meer dan logische beslissing. De nota zorgt er voor dat de Vlaming nog meer moet betalen aan het Zuiden van het land dan nu al het geval is. In ruil wordt de tweetaligheid in Brussel afgeschaft en maakt Di Rupo van Brussel een volledig Franstalige stad. Als klap op de vuurpijl krijgen de inwoners van de zes faciliteitengemeenten inschrijvingsrecht in Brussel. Met andere woorden de uitbreiding van Brussel zou de facto een feit worden.

Maar zoals ik al zei. Bart De Wever blijft met koudwatervrees zitten. Nog steeds is hij bereid deel te nemen aan een Belgische regering. Nochtans heeft het afgelopen jaar (en ook de voorgaande jaren) voldoende aangetoond dat er geen federale regering meer mogelijk is. Bart moet zijn koudwatervrees overwinnen en kiezen voor de enige juiste oplossing, de ordelijke opdeling van België. Hij moet kiezen voor wat er in het N-VA-programma staat, nl. de onafhankelijke Vlaamse republiek.

En is er geen mooiere dag om die keuze te maken dan 11 juli? Want het is duidelijk dat België geen toekomst meer heeft. België is een stuk van ons verleden. Waarom nemen we in het Vlaams Parlement niet zelf het heft in handen. Om de woorden van Gaston Geens te parafraseren: “Wat we zelf doen, doen we beter.” Het Vlaams Parlement moet de Vlaamse toekomst in eigen handen nemen en een soevereiniteitsverklaring opstellen. Dan is de splitsing een feit en kunnen de Franstaligen niets anders meer dan te onderhandelen over de effectieve boedelscheiding. Laten we hopen dat Bart De Wever (en ook de N-VA) na een eerste logische beslissing ook dat enige logische besluit maakt. Vlaanderen onafhankelijk. Op naar een Vlaams Republikeins Front.

Bart De Wever (en ook de N-VA) heeft vandaag de nota Di Rupo verworpen. Hoewel,… hij heeft de nota afgebrand, en in niet mis te verstane woorden. Moeten we nu applaudisseren? Hij houdt het been stijf. Maar wat schieten we ermee op. Bart verweet ons, het Vlaams Belang dat we aan de zijlijn stonden te roepen en daarmee niets verwezenlijkten. De Wever zet zichzelf (en ook de N-VA) nu voor de derde keer uit eigen beweging aan de zijlijn.

Is dit fout? Neen. Maar als we iets willen verwezenlijken, moeten we er wel iets mee doen. Namelijk consequent en zeer duidelijk kiezen voor het onafhankelijk Vlaanderen. Kiezen voor de opdeling van België. Het boek van mijn goede vriend Gerolf Annemans kan hiervoor als leidraad kiezen. Maar dat is net het probleem. De Wever (en ook de N-VA) maakt ook nu die klik niet. Want wees nu eerlijk, verkiezingen lossen niets op. Nu is het toch overduidelijk dat Robert Houbens woorden aan het uitkomen zijn. Houben zei immers dat Vlaanderen niet onafhankelijk zou worden door een of andere stoere verklaring, maar door het feit dat er geen federale regering meer gevormd zou kunnen worden.

In plaats van die kans te benutten, kiest Bart De Wever (en ook de N-VA) ervoor om –naar het voorbeeld van De Kreuners - (hopelijk voorlopig) met zichzelf te dansen. Soms leuk maar na een tijd gaat het vervelen en wordt het potsierlijk.

Afgelopen vrijdag ben ik nog eens naar de Vlaamse Opera geweest. De verwachtingen waren hoog gespannen, want er stond een klassieker op het programma: Aida van Verdi. Resultaat: het zal weer een tijdje duren eer ik nog eens een voorstelling zal bijwonen.

Ik heb nochtans begrip voor het feit dat niet alle opera’s kunnen uitgevoerd worden zoals ze destijds zijn geschreven en dat een en ander een fris kleedje aangepast mag worden. ‘De Schelde van Peter Benoit kan qua kostenplaatje ook niet meer uitgevoerd worden zoals oorspronkelijk geschreven. Ik begrijp dat ze afgelopen vrijdag geen levende olifant op het toneel hebben gezet. Maar Ramadès ten strijde laten trekken met een kleine pluchen olifant??? Een beetje belachelijk, me dunkt. En wat te vertellen van het decor? Een witte kooi met één rode sofa. Dat was het dan. Het koor zat verstopt achter de witte kooi. Eén keer krijgen we het koor te zien als de witte wand openschuift. Het koor in zwarte banken die als een politburo bij een 1 mei-stoet in Moskou alles aanschouwen. Potsierlijk. En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.

Of hoe een regisseur en een decorbouwer een hele sfeer naar de knoppen kunnen helpen. En eigenlijk had ik het moeten weten. “Zo hoort het tegenwoordig in de moderne opera”, wordt me dan meegedeeld. Zo heb ik ooit Turandot van Puccini moeten aanschouwen met als decor een reusachtige zwarte keukenstoel en iedereen gekleed in een beige impermeabel. En dan te weten dat bij die opera zo’n prachtige kostuums hoorden. Of Il Trovatore. Het decor… een reusachtig hoofd van een babypop…

Kortom, ik kan het best hebben dat men wat praktische zaken verandert om een opera te kunnen uitvoeren, maar op de duur is niets meer heilig. Op den duur is er geen respect meer voor de componist/schrijver van het kunstwerk. De volgende stap is dat ze de teksten en muziek nog gaan aanpassen. Wie weet gaat men nog een stevige beat onder de aria ‘Celeste Aida’ steken.

Noem me traditioneel, conservatief,… eender wat,  maar van het Antwerps stadhuis, hét eerste voorbeeld van Lage Landen-renaissance, ga je toch ook niet afbreken om er een functioneel gebouw van te maken in de vorm van een A. (Hoewel, ik wil Janssens niet op ideeën brengen.) Dus geef mij maar de ‘old school’ opera’s.

Het was me wat, die woensdagnacht in het Vlaams Parlement. Ik schrijf dit stuk nadat ik inmiddels ook de meeste commentaren op de gebeurtenissen heb gelezen. Waarover gaat het? CD&V (en deel) en SP.a keurden een nieuw kiesdecreet goed waarmee het aantal provincieraadsleden wordt gereduceerd en waaruit het invoeren van een kiesdrempel op verzoek van het Vlaams Belang is verdwenen. Het Vlaams Belang leverde in ruil de nodige tweederde meerderheid.

De commentaren achteraf waren opvallend. Het Cordon Sanitaire was geschonden, de N-VA speelde onder één hoedje met de fascisten, het was een slecht decreet op voorhand,…

Wat ik quasi nergens lees of hoor, is het volgende. Het Vlaams Belang heeft wel degelijk nut en is een volwassen partij. Want, de VLD wilde de tweederde niet leveren. Wij wel, op voorwaarde dat de kiesdrempel uit het decreet ging. Daar werd voor gezorgd, dus hield ook het Vlaams Belang woord. Dat nieuwe partijen niet met een kiesdrempel worden geconfronteerd is dus een verwezenlijking van het Vlaams Belang (NUT). En we zijn een partij die zijn woord houdt. Een gemaakte afspraak is een gemaakte afspraak (VOLWASSEN)

Twee, er is een enorme verdeeldheid in de Vlaamse regering en er is een diepe verdeeldheid binnen de CD&V. Het was woensdagnacht duidelijk dat de N-VA het stilaan gehad heeft met de oekazes van de SP.a. De kiesdrempel was enkel een verzoek van de SP.a. Toen die drempel dankzij het Vlaams Belang eruit ging, werd er geopperd dat de meerderheid tegen het eigen decreet van minister Bourgeois moest stemmen. Dat was er voor Bart De Wever teveel aan. Ik heb hem nog nooit zo zien hameren op het feit dat er gestemd moest worden. Wat ook de gevolgen voor de meerderheid zouden zijn... Als men moe is, is men blijkbaar eerlijker. De N-VA is de SP.a in de Vlaamse regering kotsbeu en zou ze liever inruilen voor een ander.

Blijft er nog de verdeeldheid in de CD&V. Daar weten ze het niet zo goed. De meesten hebben de traditie om te blijven regeren ook al hangt de regeringsploeg met haken en ogen aan elkaar. ‘Zich kapot regeren’ is die club niet vreemd. Voor anderen was het verzoek om tegen het eigen decreet te stemmen ook een brug te ver. Sommigen wilden de kiesdrempel, anderen niet. Bij koorddansen is evenwicht cruciaal. Een verkeerde beweging en ge tottert naar beneden. Dat was het geval bij de CD&V die nacht.

Hoe moet het nu verder? Spijtig genoeg zit er veel waarheid in het spreekwoord: “De soep wordt niet zo heet gegeten als ze wordt opgediend.” Intussen is iedereen uitgerust en afgekoeld en zal deze regering nog wel wat voortdoen. Een heel slechte zaak voor Vlaanderen. Deze ploeg heeft nood aan verse zuurstof. Maar het is tijdelijk. Op dus naar het volgende incident.

UPDATE: Bekijk ook http://www.youtube.com/watch?v=OrwvmSZkwps 

Een oud decreet van 1977 bepaalt dat straatnamen, namen van pleinen en lanen door een gemeente enkel kunnen gegeven worden aan natuurlijke personen wanneer ze overleden zijn. Eén paragraaf verder maakt het decreet daar een uitzondering op. Leden van de Koninklijke familie kunnen ook bij leven een straat naar zich genoemd krijgen.

Mijns inziens is dat een discriminatie tussen de gewone mensen en mensen die door het lot deel uit maken van de familie Van België. En vermits ik tegen discriminatie ben, vond ik het nuttig een Voorstel van Decreet in te dienen om deze grove discriminatie uit de wereld te helpen.

Groot was mijn verbazing dat dit voorstel in de commissie Binnenlands Bestuur met enthousiasme werd weggestemd door de heren Willy Segers en Lieven Dehantschutter. Beiden zijn lid van de partij N-VA waarvan ik dacht dat ze op republikeinse leest geschoeid was. Zitten er dan royalisten in de N-VA? Of is deze partij het intussen gewoon geworden van slaafs de meerderheid te volgen in plaats van haar Vlaams-nationale overtuiging te volgen? Erg eigenlijk als je weet dat zelfs Groen en Open VLD niet tegen het voorstel hebben gestemd.

In een onderzoek van Graydon viel het me op dat de stad Antwerpen de laatste maanden een achterstand heeft opgelopen inzake het tijdig betalen van facturen aan leveranciers. Waar Antwerpen het de laatste jaren niet slecht deed ten overstaan van de centrumsteden, tuimelt de stad nu achteruit naar de staart van het peloton.

In antwoord op mijn schriftelijke vraag, kon Schepen Bungeneers niets anders dan dit beamen. Op 1 december 2010 waren er 6.487 facturen in omloop voor een totaal bedrag van 25.611.642 Euro. Hiervan werden 5.698 facturen (87%) voor een bedrag van 22.880.093 Euro (90%) tijdig betaald. Voor 789 facturen (12%) die een bedrag van 2.731.549 Euro (11%) vertegenwoordigen werd de vervaldag overschreden.

Maar voor 2011 zijn er intussen 18.341 facturen in omloop voor een bedrag van 144.906.962 Euro. Van al deze facturen zijn er intussen 56% betaald voor een bedrag van 96.124.194 Euro (66,34%); Slechts 4.455 facturen, 24% dus werden tijdig betaald. Weliswaar voor een bedrag van 65.944.027 euro (45%). 31% van de facturen werd te laat betaald en dit voor een bedrag van 30.180.167 euro (21%). Van de 44% nog openstaande facturen is voor 18% (3.274 facturen) de vervaldatum inmiddels overschreden.

De stad boert in het correct betalen van zijn factureren in vergelijking met vorig jaar enorm achteruit. De Schepen wijdt dit aan het invoeren van een nieuw boekhoudsysteem SAP. Maar de invoering van dit systeem was al lang bekend. Men kon zich daar perfect op voorbereiden. Hoe komt het dan dat er alsnog zo’n immense betaalachterstand wordt opgebouwd? En waarom heeft de Schepen gewacht met ingrijpen? Was hij dan niet op de hoogte dat er zich een probleem stelde? Of werd hij niet op de hoogte gehouden door zijn administratie? Als dat laatste het geval is, zit Schepen Bungeneers met een serieus probleem.

Over wanbeleid van de Vlaamse regering gesproken. Toen de VRT destijds werd omgevormd tot een nv van publiek recht, was het ook de bedoeling dat de statutaire medewerkers uitdoven en het personeelsbestand op termijn zou bestaan uit contractuelen. Dat is ook de reden dat de VRT twee pensioenfondsen heeft. Eén voor de contractuelen en één voor de statutairen.

Met het pensioenfonds contractuelen is er geen probleem. Maar dat van de statutairen is een ramp. En het is de Vlaamse regering die voor dat laatste fonds ook verantwoordelijk is. Door slecht bestuur, ondermeer door slechte beleggingen, zou de dekkingsgraad van het fonds statutairen slechts tussen de 31% en 42% bedragen. Op korte termijn is er geen probleem met de uitbetaling van de pensioenen, maar dat kan dus snel veranderen als er niets wordt gedaan. Het te financieren bedrag om tot een dekking van 100% te komen bedraagt om en bij de 500 miljoen euro. Voor wie nog graag in Belgische frank rekent, is dat meer dan 20 miljard.

Helemaal te gek is het dan dat de bevoegde minister op mijn interpellatie terzake niet eens kan of wil antwoorden. Kortom, ze staat er bij en kijkt er naar. Ik ga mijn goede collega Carl Decaluwé van de CD&V nog moeten geloven. Lieten is de slechtste minister op media ooit en het ontbreekt haar totaal aan visie. Verantwoordelijkheid opnemen? Niks daarvan.

Ik heb dan maar een motie ingediend om de regering aan te zetten onmiddellijk een structurele oplossing uit te werken en middelen te voorzien in de komende begrotingen. Alleen moet ik ze nu nog gestemd krijgen… Hallo Carl, hallo Bart en Bart, hallo Jürgen, hallo Wilfried? Zijn jullie ook bekommerd om het pensioen van de VRT-medewerkers?

De kogel is door de kerk. De Vijver (het moederbedrijf van het productiehuis Woestijnvis) heeft met de hulp van Sanoma de Vlaamse SBS-zenders VT4 en VijfTV overgenomen. Er zijn heel wat positieve aspecten aan die overname. Ten eerste komen de twee televisiezenders in Vlaamse handen. En dan nog in handen van een bedrijf dat ervaring heeft met het maken van kwaliteitsvolle Vlaamse programma’s.

Ik denk dus dat de Vlaamse televisiekijker geen schrik moet hebben dat er veel buitenlandse pulp op de zenders zal worden gebracht, wat het risico bij een overname door een buitenlandse groep was. En bij VT4 en VijfTV hadden ze intussen ook al door dat ze met een Vlaamse programmatie veel beter scoorden. De Vlaamse televisiekijker kan er enkel gelukkig om zijn.

Ook voor de productiehuizen kan het een voordeel zijn. De concurrentie tussen de omroepen zal immers verhogen want met de overname is quasi zeker afgelopen met het ‘kleine broertje’ VT4 en VijfTV, waar men in televisieland al eens smalend over deed. De dynamiek die er zal ontstaan zal de bestellingen bij de productiehuizen hopelijk de hoogte injagen. En het komt ook de concurrentie tussen de grote mediagroepen ten goede. Immers, na in het verleden de trein gemist te hebben, is nu ook Corelio in de televisiewereld actief.

Blijft de vraag: Quid VRT? CEO Sandra De Preter was een van de eersten om Wouter Vandenhaute te feliciteren met de acquisitie, maar ik vermoed dat ze aan de Reyerslaan niet echt een vreugdedansje hebben gemaakt. De VRT-hofleverancier wordt nu een geduchte concurrent voor de openbare omroep. Het zal bij de VRT zeker knagen dat Vandenhaute en co goed hun boterham bij de VRT hebben verdiend en zo zijn geworden tot wat ze nu zijn. Dit is voor alle duidelijkheid geen verwijt aan Woestijvis die door hun creatief en kwaliteitsvol werk hebben afgeleverd, maar je kan je wel vragen stellen bij de mensen die indertijd voor de VRT het exclusiviteitscontract hebben onderhandeld en bereid waren diep in de belastingsbuidel te tasten.

Intussen heeft de VRT aangekondigd verschillende scenario’s klaar te hebben om met deze nieuwe situatie om te gaan. En daar ben ik heel nieuwsgierig naar. Is het immers de bedoeling van de VRT om de concurrentie vol aan te gaan? Voor mij kan dat nooit de bedoeling zijn. Dat past ook niet in de openbare opdracht van de VRT. Ik dacht dat er in de mediacommissie een breed draagvlak was voor een VRT die zich onderscheidt van de andere zenders en dus meerwaarde heeft in plaats van een loutere concurrent te zijn.

Ook de reactie van minister Lieten op de overname stemt met terzake niet gerust. Ze stelde dat de VRT creatief moet inspelen op het gewijzigde medialandschap. Maar wat betekent dat? Lieten stelde ook – toen men opwierp dat de VRT niet over print beschikt in tegenstelling tot De Vijver – dat de VRT vol diende in te zetten op haar digitale platformen. Wat bedoelt ze daar concreet mee? Moet de VRT de concurrentie met kranten- en weekbladensites aangaan? En zo ook die businessmodellen in de vernieling rijden? De uitgevers zullen lachen. Voor mij kan ook dat geenszins de bedoeling van een openbare omroep zijn.

Kortom, is het de bedoeling van Lieten om de krijtlijnen waarbinnen de VRT dient te opereren te verleggen en het speelveld uit te breiden. Ik ben daar geen voorstander van. De VRT moet zich focussen op zijn kerntaken en het onderscheid met de anderen maken.

Het is misschien een rare titel op slechts enkele weken voor Pasen. Maar afgelopen week heeft aangetoond dat werkbezoeken wel degelijk nuttig zijn om wat nieuwe inzichten op te doen. Afgelopen donderdag en vrijdag was de commissie Media van het Vlaams Parlement te gast bij respectievelijk de BBC en bij de voorzitter van de Mediacommissie van het Britse Lagerhuis, Mr. Whittingdale.

Na wat we daar te horen hebben gekregen, kan je niet anders dan vaststellen dat we in Vlaanderen te veel eieren leggen onder onze openbare omroep, VRT. Als je hier in de parlementaire commissie een kritische vraag wil stellen over de VRT, moet je bij wijze van spreken, eerst je geloofsbelijdenis – “Ik ben voorstander van een sterke openbare omroep.” – afleggen om neerbliksemen te vermijden. In Groot-Brittannië bestaat die schroom niet. Daar is de missie van een openbare omroep duidelijk omschreven. Eén van de missies van de BBC is ten dienste staan van de natie. Elke vraag van de vertegenwoordigers van de natie wordt daar dus als terecht beschouwd. Daar zijn geen verontschuldigingen nodig zoals ik te vaak hoor wanneer leden van de meerderheid de VRT kritisch bekijken. Hopelijk heeft elk lid van onze commissie vrijdagochtend goed naar John Whittingdale geluisterd. Het kan enkel het debat over de openbare omroep in het Vlaams Parlement ten goede komen.

En nog zo’n mooie. Het controleorgaan van de BBC is de BBC-Trust. En als die BBC iets nieuws wil lanceren, bv. een nieuwe technologie of een BBC News-app., moeten ze de toestemming van die Trust krijgen. En vooraleer de Trust zich uitspreekt, worden er twee studies uitgevoerd. Een studie of de nieuwe toepassing wel degelijk het publieke belang dient en een tweede (uitgevoerd door regulator Ofcom) die nagaat of de nieuwe toepassing niet markt verstorend werkt. Dan pas kan het licht op groen worden gezet.

Wat een verschil met de VRT die handelt volgens het principe ‘Vrijheid, blijheid’. In Vlaanderen lanceert de VRT nieuwe toepassingen als het er zin in heeft. Met het publieke belang wordt er geen rekening gehouden, met eventuele marktverstoring nog minder.

Kortom, een leerrijke tweedaagse. Ik ben eens nieuwsgierig of we van de leerrijke zaken iets gaan terugvinden in de nieuwe beheersovereenkomst met de VRT. Ik zal alleszins een paar suggesties doen aan de Vlaamse Regering.

Eind vorig jaar keurde de Vlaamse regering het besluit goed om de Moslim Televisie- en Radio-Omroep te erkennen in het kader van de ‘uitzendingen door derden’ op de VRT. Kortom, de Vlaamse regering werkt verder aan een islamitische zuil in Vlaanderen en maakte het dus mogelijk dat er vanaf dit jaar islamitische radio- en tv-uitzendingen te horen en te zien, zouden zijn op de openbare omroep VRT. Geluk bij een ongeluk is dat men het bij de Moslimexecutieve niet eens wordt over wat er te zien of te horen moet zijn.

En er is een nieuwe meevaller. De Moslimexecutieve is eigenlijk niet meer erkend sinds 2008. De executieve moest het dan stellen met een tijdelijke erkenning van zes maanden die gegeven werd via een KB van de minister van Justitie. En nu dreigt de minister van Justitie, Stefaan De Clerck ermee de Moslimexecutieve niet langer te erkennen.

Maar wat zijn hiervan de gevolgen voor de erkenning van de Moslim Radio en Televisie? De aanvraag voor ‘uitzendingen door derden’ bij de VRT werd gedaan door de Moslimexecutieve. Kan die erkenning van de moslim-tv nog overeind blijven nu de aanvrager niet langer erkend is? Ik heb dan ook vandaag die vraag aan de Vlaamse minister van Media ingediend. In de commissie zal ik dan ook een stevig pleidooi houden om de erkenning van de Moslim Televisie- en Radio-Omroep onmiddellijk in te trekken.

Op de laatste dag van het jaar bulken de kranten van jaaroverzichten in alle maten en gewichten. Zo ook de Antwerpse kranten. En als ik de Harold Robbinsen en de Jackie Collinsen (lees: broodschrijvers) van het Antwerpse journaille mag geloven was het een fantastisch 2010.

Dat het OCMW van Antwerpen eind 2010 op een zucht van het bankroet staat, wegens onder meer de toename van vreemde steuntrekkers (ongeveer 63% van de steuntrekkers is niet hier geboren), heb ik niet onmiddellijk gelezen. Nochtans is het OCMW van cruciaal belang voor de zwakkere Antwerpenaren, de senioren en de armen. Maar dat moesten we ons in 2010 niet zo zeer aantrekken, want kijk,… Daar varen de ‘kathedralen van de zee’ de Schelde op voor de “Tall Ships Race”. Wat een mooi evenement, met honderdduizenden bezoekers, was dat.

Heel wat jonge gezinnen blijven onze stad verlaten. De ‘witte vlucht’ wordt het door sommigen genoemd, want het inwonersaantal van mijn geliefde Antwerpen groeit enkel aan door vreemde inwijking, met alle samenlevingsproblemen van dien. Maar geen erg, want Patrick Janssens en zijn ploeg zijn er in geslaagd om de ‘Ronde van Frankrijk’ door Antwerpen te laten rijden. Op een prachtige zonnige dag kon een massa volk in welgeteld 4 seconden het ‘Tourpeleton’ zien voorbijrazen. Wat hebben we als Antwerpenaar toch geluk.

Ook criminaliteit blijft een probleem in Antwerpen. Volgens de meest recente cijfers die ik heb, worden de jongste maanden de streefnormen inzake korpsprioriteiten (woninginbraken, diefstallen met geweld, handtasroven, diefstallen gewapenderhand, diefstallen uit auto’s,…) niet gehaald. Vooral de buurt rond het De Coninckplein en in het verlengde de hele wijk 2060 sprong er in 2010 uit. Drughandel, geweld, overlast,…. De wijk 2060 is nog steeds onleefbaar. Maar wat een kniesoren zijn die inwoners van die bedreigde wijken toch. Wat hebben ze eigenlijk te klagen… Ze hadden deze zomer toch het bezoek van de ‘Duiker en de kleine reuzin’ van het straattheatergezelschap ‘Royal de Luxe’.

De werkloosheid in Antwerpen is ei zo na de hoogste van heel Vlaanderen. Ook de armoede en het aantal leefloners neemt toe. Daar moet iets aan gedaan worden, maar gelukkig is daar weer Patrick Janssens en zijn stadsbestuur. In Antwerpen is immers een inzamelactie voor het goede doel meer dan op zijn plaats. En Janssens slaagde er in om het ‘glazen huis’ van Studio Brussel naar de Groenplaats te halen. En het was een succes. In een mum van tijd werd er in het gulle Antwerpen meer dan 5 miljoen euro opgehaald voor…. Aidswezen in Afrika. De arme Antwerpenaar vaart er wel bij.

En zo kan ik nog uren doorgaan. Het maakt één zaak meer dan duidelijk. Janssens en zijn kornuiten regeren Antwerpen meer dan ooit onder het oude Romeinse adagium van ‘brood en spelen’. Janssens II is geen college, is geen stadsbestuur. Het is een evenementenbureau. Niets meer en niets minder.

Vanmorgen handelde het in het programma ‘Peeters en Pichal’ over hoe belangrijk Vlaamse fictie al dan niet is. En dit ook in het kader van de besparingen bij de VRT. Want, stelt men steeds, minder geld bij de VRT is minder geld voor de producenten van fictie van eigen bodem.

Wel, die insteek snap ik niet. Het is niet omdat de VRT moet besparen dat de Vlaamse fictie moet afgebouwd worden. De fictie die Vlaamse producenten afleveren is niet alleen zeer kwaliteitsvol, het wordt ook druk bekeken. Onze creatieve beeldsector haalt een hoog niveau. En ja, dat kost ook geld. Maar dat mag geen vrijbrief zijn om de dotatie van de VRT dan maar te gaan verhogen.

Het is immers niet door aankoop van Vlaamse fictie dat de openbare omroep in de financiële problemen is gekomen. Dat is louter te wijten aan het cowboybeleid van enkele jaren geleden. En, heel belangrijk, er zijn heel wat andere besparingen bij aan de Reyerslaan mogelijk. Bij de VRT moet men zich dringend eens terug gaan focussen op de kerntaken. En een van die kerntaken is het versterken van de Vlaamse identiteit. En hoe kan dat beter dan met de prachtige Vlaamse fictie die de Vlaamse productiehuizen leveren. Vlaamse fictie is een plicht voor een openbare omroep van de Vlaamse Gemeenschap. Besparingen of niet.