• Verlamd door angst

    Meciar en KlausVandaag hebben de zogenaamde bemiddelaars (Ridder de Donnea, Lambertz en Langendries) hun rapport aan de koning voorgesteld en een klein beetje toegelicht op een persconferentie in de Senaat.

     

    Het enige wat ik kan vaststellen is dat er geen millimeter vooruitgang wordt geboekt en dat de bemiddelaars verlamd zijn van angst. Angst voor het einde van België dat steeds dichterbij komt. De drie heren hoeden zich voor een woord te veel of een verkeerd woord en voor het uitlekken van hun nota. Zo zei de Donnea dat er maar één versie van hun rapport bestaat en dat is in handen van de koning. Kwestie van elke mogelijke discussie onmogelijk te maken. Want als er dan inhoudelijke kritiek komt kunnen ze nog steeds zeggen dat het over een foute versie gaat.

     

    En het woordgebruik dan. Ze hebben het constant over de gefedereerde entiteiten en inter-institutionele dialoog. Ze lanceren dus een nieuw begrip om te verdoezelen dat ze eigenlijk geen enkele beslissing willen nemen over wie er nu moet gaan onderhandelen; de twee gemeenschappen (zoals Vlaamse politici willen) of de gemeenschappen en het Brussels Gewest (zoals de Franstalige willen). En zo vermijden ze weer een splijtzwam.

     

    ’t Is best leuk discussiepunten vermijden, maar als je zelfs de knoop niet wil doorhakken over wie er over een staatshervorming moet onderhandelen kom je dus geen stap vooruit. Verlamd door angst voor nieuwe twistpunten kiezen de heren bemiddellaars voor de totale “standstill”. Coburg speelt het spelletje mooi mee en tilt, met instemming van Leterme en dus van de regering, de hele problematiek over de zomer. En weer komt er een nieuwe “deadline”, de gesprekken over een staatshervorming moeten gestart zijn voor het begin van het nieuwe politieke jaar. Maar elke “deadline” is al verschoven geweest. Met deze zal het niet anders vergaan.

     

    Het bewijst één zaak. Het federale model heeft echt wel volledig afgedaan. Laten we opzoek gaan naar een boom om onder te zitten zoals Klaus en Meciar dat in de tijd hebben gedaan. Laten we nu eindelijk de boedelscheiding regelen. Doe je mee, Bart? Of is het betreuren van het ontbreken van “spijkerharde garanties” voldoende?

  • Illegale gijzelnemers

    kraanbezettersIllegalen op kranen, het is weer eens iets anders. Verschillende illegale vreemdelingen combineren nu hun hongerstaking met het bezetten van kranen op werven. Intussen kijkt de overheid, die toch voor de openbare orde moet instaan, gewoon toe en schuiven ze de hete aardappel naar elkaar toe. Maar die overheid moet wel eens beginnen nadenken over de gevolgen van hun lauwe reactie op dergelijke acties. De vereniging CAS die de illegalen ondersteund (nog steeds een misdrijf in dit land trouwens, maar daar wordt uiteraard niets aan gedaan.) heeft al laten weten dat dit nog maar een begin is en dat ze de acties willen uitbreiden over heel Vlaanderen.

     

    En wat met de bouwondernemingen? Die kunnen niet verder werken en lopen het risico op een te late oplevering van de werken, met alle boetes vandien. Wie gaat die boetes dan betalen? Die illegalen? Ik denk het niet. Een kei kan je tenslotte niet stropen. De illegalen gijzelen met hun acties een hele hoop werknemers die in de bouw hun boterham moeten verdienen. Maar ze gijzelen wat mij betreft evenzeer de samenleving. In deze rechtstaat zijn er nog steeds wetten en regels die moeten nageleefd worden. Wie dat niet doet wordt gestraft. Dat is de kern van een rechtstaat. Maar heel wat vertegenwoordigers van deze rechtstaat lijden aan het Stockholmsyndroom. In plaats van illegale daden te straffen, willen ze illegalen belonen, ondermeer met arbeidsvergunningen (niet waar, meneer Cerexhe) of met tijdelijke verblijfsvergunningen. Over de ondermijning van de rechtstaat gesproken.

     

    Een woordvoerster van CAS stelde dat deze acties de enige manier zijn om aan een verblijfsvergunning te komen. Ook een fraaie gedachtegang. Je moet dus een misdrijf plegen om aan een verblijfsvergunning te geraken. En ik die dacht dat zoiets op een wettelijke basis diende te gebeuren. Naïef, hé.

     

    Als de overheid wil dat de bevolking in dit land nog respect heeft voor de wet, moet ze ingrijpen, de illegalen van de kranen halen en ze – als ze uitgeprocedeerd zijn – het land uitwijzen. Dat is wat de wet voorschrijft. Is dat nu zo moeilijk? Door een dergelijke lakse houding, zullen steeds meer illegalen hun toevlucht zoeken tot ongeoorloofde middelen om toch maar hun gram te halen. Om dan nog niet te spreken van het aanzuigeffect voor andere illegalen om naar hier te komen, want zij krijgen het signaal dat hier toch alles kan en mag. De overheid moet eens duchtig nadenken wat de gevolgen zijn van ‘de illegalen uit de kraan te kijken’. Of was het de kat uit de boom? ’t Is een verwarrende samenleving waarin dit alles kan.

  • Leve de outsiders

    sastreAls jonge gast was ik een grote fan van de Tour de France. Toen had ik de luxe om elke etappe te bekijken. Eens je werkt, is dat moeilijker. Gelukkig was ik de afgelopen week thuis, zodat ik toch enkele etappes kon meepikken.

     

    De afgelopen jaren was het vaak een saaie Tour. Enkele jaren geleden was het al van bij het begin duidelijk dat Armstrong zou winnen. Geen tegenstand. En de afgelopen jaren, nu ook nog, werd de Tour ontsiert door dopingschandalen. Wetende dat een Tourwinnaar wordt geschrapt wegens valspelen,... Een mens zou al voor minder niet langer naar de koers kijken.

     

    Maar ik moet zeggen dat ik dit jaar genoten heb. Het was alleszins spannend. Op een gegeven moment zag het er naar uit dat de topfavoriet, Cadel Evans, het geel zou behouden tot in de lichtstad, maar l’ Alpe d’Huez stak daar een stokje voor. Een ijzersterke Carlos Sastre bewees daar een maat te groot te zijn voor de topfavoriet. Maar ook na die etappe bleef het spannend. Volgens de kenners zou Evans in de laatste tijdrit Sastre naar huis rijden. Quod non. Sastre, de outsider, bleef meer dan overeind.

     

    Sastre in het geel in Parijs. Ik vind het altijd geestig als de outsider wint. En de man is echt een buitenbeentje in het peloton. Geen kannibaal, geen patron of leider. Neen, eerder een minzame jongen die zich uit de naad werkt. Het moet voor deze 36-jarige ook schitterend zijn om te winnen. Hij komt immers uit een rennersgeneratie die af te rekenen had met de veelvraat Lance Armstrong. Waarschijnlijk had hij gedacht nooit nog in het geel in Parijs aan te komen. Kortom, hard werk wordt beloond. Dat maakt sport en dus ook het wielrennen mooi.

     

    Ook de massasprint op de Champs Elysee was mooi. Er zit duidelijk wat kracht in de Limburgse benen van Steegmans. Na de sprintoverwinningen van Cavendish werd Steegmans ook al uitgekreten door de kenners. Hij had geen panache, hij kende de stiel niet, hij was geen Boonen, hij was een overroepen renner,… Niemand van de kenners had hem nog verwacht, maar dan op pure kracht al vroeg op kop in enkele meters drie fietslengten pakken op de zogenaamde spurtbommen en nog met een kleine fietslengte overschot over de meet komen. Wel zoiets maakt het wielrennen mooi. Ook in de koers moet elke wedstrijd gereden worden. Kortom, ’t was best een aangename Tour dit jaar.

  • La motion pure et simple

    GAAllez, De regering Leterme I, of is het de regering Leterme één en een half, heeft de interpellaties in de Kamer overleefd. ’t Was ook niet moeilijk. De meerderheidspartijen hadden op voorhand afgesproken dat er geen vertrouwenstemming zou gevraagd worden.

     

    Waarom eigenlijk niet? Na de stevige interpellaties van de oppositie zou het niet meer dan gepast zijn dat er over het voortbestaan van de regering zou worden gestemd. Wat is een interpellatie anders dan het beleid van de regering en zelfs de regering ‘as such’ in vraag te stellen? Voor normale mensen zou het dan logisch lijken dat na dergelijke interpellaties er gestemd wordt om te zien of  het vertrouwen in de regering overeind is gebleven.  Quod non.

     

    Immers, na het debacle van het zogenaamde ontslag van Leterme, de daaropvolgende straffe uitspraken vanwege het Kartel, wilden ze het CD&V/N-VA niet aandoen dat ze het vertrouwen aan een regering zou moeten geven die zonder enige garanties, zonder enig zicht op een staatshervorming door de koning verplicht wordt, over te gaan tot de orde van de dag. Maar wat dan te doen met het tegengestelde? De moties van wantrouwen die door de oppositie werden ingediend. Dergelijke moties wegstemmen ligt ook te gevoelig, want dat betekent impliciet opnieuw dat de regering het volle vertrouwen krijgt. En dat ligt dus, zoals ik al zei, te gevoelig.

     

    Dan maar de noodrem. In art. 134 van het reglement van de Kamer staat de bepaling over de “eenvoudige motie” in het parlement beter bekend als “la motion pure et simple”. Deze motie strekt er toe over te gaan tot de orde van de dag en heeft voorrang op andere moties (dus ook moties van wantrouwen). M.a.w. eens de eenvoudige motie goedgekeurd vervallen de andere moties. En zo gebeurde, het kartel moest niet het expliciet het vertrouwen geven en het probleem van de moties van wantrouwen was van de baan.

     

    Mooi of elegant is echter anders. Wist je trouwens dat zo’n ‘Motion pure et simple’ in het Vlaams Parlement zelfs niet bestaat? Waarom zou dat ook? Ofwel heeft de regering het vertrouwen ofwel niet. Dergelijke psychologische tussenoplossingen strekken er nu enkel maar toe het federale parlement te sluiten tot de storm is gaan liggen. Men stelt dus een einde aan de democratische controle door het parlement op de regering.

     

    Zo zie je maar, er is weinig verschil tussen de Tjeven van vroeger en de Tjeven (met N-VA) van nu. Of zoals mijn goede vriend Gerolf het zei in zijn repliek gisteren: “Chassez le naturel, il revient au galop!” Maar de vraag is of de kiezer daarmee tevreden is. Zou die zich stilaan niet bedrogen beginnen  voelen?

  • Spiritualisme in Laken

    der-untergangVandaag is het 21 juli. De zogenaamde nationale feestdag. Kwestie dat ministers vandaag weer geen fouten maken: de datum van 21 juli is de herdenking dat koning Leopold I de eed aflegde in 1831 en trouw zweerde aan de grondwet. (die overigens door hem en zijn nakomelingen meermaals werd verkracht, maar soit)

     

    Even traditioneel als het Te Deum op de 21ste is de toespraak van de koning op de 20ste juli. Ik ben een trouwe kijker. Ook gisteren weer. Maar als ik Albert gisteren bezig zag, kan ik niet anders concluderen dan dat de arme man van geen hout pijlen meer weet te maken. De verscheurdheid in dit land is zo diep dat hij niet te veel op de institutionele problemen wil focussen. De koning is zelfs zo radeloos dat hij zich tot het spiritualisme wendt in een ijdele poging om zijn koninkrijk te redden. Als een volleerd medium probeert hij met zijn overleden broer Boudewijn de Laatste in contact te komen en Boudewijn zaliger via hem te laten spreken. Pathetisch eigenlijk dat je als koning vaststelt dat je geen gezag hebt en dat je je overleden broers hulp moet roepen om enig soelaas te bieden. Als je dat schouwspel gisteren hebt bekeken, kan je enkel maar concluderen dat België eindelijk aan de rand van de afgrond staat. Mag ik het duwtje geven?

     

    En nog één klein puntje dat me is bijgebleven uit de toespraak van de koning: zijn bekommernis om de armen. Ge moet gvd (pardon) maar durven. Iedereen in dit land kampt met een enorm verlies aan koopkracht. Hierdoor kunnen steeds meer mensen de eindjes niet langer aan elkaar knopen. Eén familie in dit land heeft enige tijd geleden zijn koopkracht laten veiligstellen. Inderdaad, de familie Van België mocht enkele weken geleden rekenen op een flinke dotatieverhoging. Als je dan nog ietwat schaamtegevoel hebt, moet je je mond houden over de armoede, brave Albert!

  • De fluwelen scheiding en Klaus’ mening over België

    boek_projectvlaamsestaatOp 21 april 1998 stelden Gerolf Annemans, Karim Van Overmeire en Luk Van Nieuwenhuysen hun boek ‘Project Vlaamse Staat’ voor. In het hoofdstuk ‘Het ontbinden van de Unie’ wordt er uitgebreid ingegaan op de ‘Fluwelen Scheiding’ van Tsjechoslovakije in 1992. Met dit boek werd voor een eerste keer een visie gegeven op hoe een splitsing van de Belgische Federatie kan verlopen. Gerolf herhaalde die oefening nog wat concreter met zijn meest recente boek ‘Operatie Onafhankelijkheid’ (ook een aanrader trouwens voor mensen die denken dat we enkel onrealistische ideeën hebben. Beide boeken bewijzen het tegendeel).

     

    Maar om terug te komen op 1992 en voornoemd boek. Er werd uitgebreid met ons gelachen. We waren dromers. Daarom wil ik even de mening meegeven van de huidige president van de Tsjechische Republiek, Vaclav Klaus. Hij was de man die als toenmalig minister-president van Tsjechië samen met zijn ambtsgenoot Meciar van Slovakije zorgde voor de ‘Fluwelen Scheiding’ van Tsjechoslovakije in 1992.

     

    Klaus geeft ons op de site van Knack volgende goede raad: “Maar ik zie de diepe verdeeldheid, als het al geen diepe loopgraven zijn, binnen de Belgische maatschappij. Mijn aanbeveling zou zo luiden: volg vlug ons voorbeeld: of...of.” Klaus heeft gelijk. Lees ook het middenstuk van het interview. Dat is dan weer belangrijk voor mijn goede vriend Bart uit Berchem.

  • Verbazing

    KamerIntussen volg ik het politieke gebeuren in dit land toch al enige tijd. Eerst als hobby, later vanuit mijn professionele bezigheden. En ik moet zeggen, men slaagt er steeds in me te verbazen.

     

    Als we eerlijk zijn, en vooral als men bij onze politieke tegenstrevers eerlijk is, kunnen we niet anders dan vaststellen dat de politieke crisis nu meer dan een jaar bezig is. De intermezzo’s van een regering Verhofstadt III en Leterme I zijn immers niet van die aard dat we kunnen zeggen dat er een échte regering in het zadel zit. Het is dus wel degelijk een regimecrisis. Een vooraanstaand CVP’er – ik dacht dat het PW Segers was, maar dat moet ik even terug opzoeken in de memoires van Wilfried Martens – zei ooit dat België niet aan zijn eind zal komen door een revolutie, maar louter door het feit dat er geen federale, Belgische regering meer kan gevormd worden. Ik weet niet wat jullie ervan denken, maar ik ben van mening dat we stilaan dit punt hebben bereikt en ik ben er niet rouwig om.

     

    Een tweede verbazing die zich na het ontslag van Leterme I en de daaropvolgende gebeurtenissen van mij meester maakt, is dat men de interpretatie van de wetten en de grondwet van dit land zo breed neemt, zo ver uitrekt, dat ze eigenlijk de grondwet en de wetten gewoonweg met de voeten treden. Meer zelfs, ze leggen de basis van een parlementaire democratie naast zich neer. Immers, vanaf vandaag mag Leterme I gewoon verder werken alsof er niets aan de hand is. De koning stuurt weer wat bemiddelaars in het veld en de kous is af. Dat het parlement – die de taak heeft de regering te controleren en ter orde te roepen – in deze belangrijke en zwaarwichtige crisis buitenspel wordt gezet, lijkt de heren en dames van de meerderheid en de man van Belvedère niet te deren. Het parlement is dicht, de regering kan niet ondervraagd worden en moet geen verantwoording afleggen aan de natie, in casu, de volksvertegenwoordiging. Het komt me wat despotisch over. Het is dan ook terecht dat Gerolf Annemans blijft eisen dat de Kamer bijeen wordt geroepen.

     

    In dit kader geef ik ook Filip Dewinter gelijk in zijn ijver om het Vlaams Parlement uit vakantie te roepen. Het wordt immers steeds meer duidelijk dat Vlaams Minister-president Kris Peeters een niet onbelangrijke rol zal spelen in de komende communautaire onderhandelingen. Zou het dan niet gepast zijn dat die daarvoor eerst een uitdrukkelijk mandaat krijgt van het Vlaams Parlement? Van de vertegenwoordiging van het Vlaamse volk? En dat mandaat moet trouwens beperkt zijn, nl. niets meer of minder dan de resoluties van het Vlaams Parlement van maart 1999. Maar ook het Vlaams Parlement blijft gesloten. Ook de Vlaamse parlementsleden kunnen hun grondwettelijke rechten, hun basisrechten in een parlementaire democratie, niet uitoefenen omdat de meerderheid de deuren van het parlement strak gesloten houden. Ik stel me dus vragen – en dat is niet de eerste keer - bij wat de meerderheid in Vlaanderen verstaat onder het begrip democratie.

     

    Tot slot nog een laatste verbazing bij de recente gebeurtenissen. En dan heb ik het over de houding van de CD&V. De koning stuurt nu enkele oude krokodillen als Ridder De Donnea (Brussel), Minister van Staat Langhendries (Wallonië) en de minister-president van de Duitstalige gemeenschap Lambertz het veld in om de zaak te deblokkeren. Bij CD&V zijn ze hiermee tevreden en stellen ze dat de koning daarmee tegemoet komt aan hun mening dat de bal nu in het kamp van de Franstaligen ligt. Wel, ofwel zijn ze bij de christen-democraten naiëf (wat ik niet kan geloven), dom (wat me ook onwaarschijnlijk lijkt) of van kwade wil en zijn ze hun bocht al aan het voorbereiden.

     

    Wat de koning en het Franstalig establishment met deze zet duidelijk maken, is dat ook Brussel als volwaardig gewest aan de onderhandelingen zal deelnemen. En dat ook de Duitstalige gemeenschap – die steeds de kaart van de Franstaligen  trekt – moet betrokken worden. In dit scenario komt de Vlaanderen bij onderhandelingen van gemeenschap tot gemeenschap in een minderheidspositie van één tegen twee of zelfs één tegen drie. En dat vindt de CD&V een goede zaak. Rare jongens, die CD&V-ers.  

     

    Ik van mijn kant blijf het eens met Leterme toen hij bij zijn recent ontslag liet weten dat het federaal overlegmodel zijn limieten heeft bereikt. Van mij mag zelfs het woordje overleg verdwijnen. Het is gewoon het federaal model dat zijn limieten heeft bereikt. Waarom dan niet verstandig zijn en de stekker uit het Belgische stopcontact trekken. Eens Vlaanderen zijn eigen koers vaart, zal men effectief iets kunnen doen aan het koopkrachtverlies van de mensen, aan het feit dat de sociale zekerheid in dit land op het faillissement afstevent, aan de toenemende criminaliteit, aan het gebrek aan impulsen voor de Vlaamse economie, … de lijst is gewoon schier eindeloos.

     

    En vergeet niet, als er nu een regering komt die het wel uithoudt, is dat maar een voorlopige oplossing. De crisis duurt nu meer dan een jaar. Na een volgende verkiezing van het federale parlement zal het misschien twee jaar of meer duren eer er een regering is. Het is gewoon uitstel van executie. Hoe lang gaat men het doodzieke lichaam van België blijven reanimeren? Het staat nu al vol brandwonden van de defibrillator.