• Edele Brabant

    SteenDat vind ik nog eens een goed voorstel, se. Francis Van den Eynde en Rita De Bont hebben in de Kamer een voorstel van grondwetsherziening ingediend om de provincie Antwerpen zijn oorspronkelijke naam terug te geven. Nu ja, oorspronkelijke naam,… het zal Midden-Brabant heten.

     

    Terecht. Noord-Brabant (Nederland), Midden-Brabant en Vlaams- en Waals-Brabant zijn één geheel. Van 825 tot de achttiende eeuw was de provincie Antwerpen een deel van het hertogdom Brabant. Als deel van Brabant kende onze metropool ook zijn grootste bloei. Ik heb me trouwens altijd Brabander gevoeld. Ik kan genieten van heel wat zaken in Brussel (van heel wat niet, maar dat heeft eerder te maken met het vernielen van de rijke Brusselse geschiedenis en identiteit) en ook in Breda overvalt me steeds een soort thuisgevoel.

     

    Kortom, ik vind het altijd een meerwaarde dat er nog mensen zijn die het respect voor onze geschiedenis in daden omzetten. Trouwens, het is niet voor niets dat op het ‘Steen’ de Brabantse vlag wappert. Brabant, heimatland.

  • Sportief-cultureel erfgoed en 100 jaar KBS

    luyckx_eeuwsportinantwerpenMensen, ik heb het afgelopen weekend enorm genoten van de tentoonstelling “100 jaar Berchem Sport”. Indrukwekkend wat daar allemaal te zien is. Affiches van de jaren ’10-20 van de vorige eeuw. Voetbalschoenen van monumenten van diezelfde periode, shirts van spelers als Marcel Dries, Ludo Coeck, Eddy Crockaerts,…, de oprichtingsakte van Berchem Sport,… Echt een dikke pluim aan Karl Böher die de tentoonstelling heeft samengesteld.

     

    Kortom, ik was enorm onder de indruk. Uiteraard heb ik genoten van de periode 1977-1995, toen ik zelf quasi wekelijks de prestaties van KBS op de voet volgde. Met veel heimwee denk ik nog steeds terug aan spelers als Tony Goossens, Jan Corremans (was in een van zijn laatste seizoenen), Danny Koeckelcoren, Rik Van Mechelen, Roger Leirs, Stan Van den Buys, Eddy Crockaerts, Walter Cornelis, Luc Dreesen, Jos Van Pelt,… Ach, leve lang onze zwart-gelen.

     

    Maar als ik die tentoonstelling aanschouwde, heel die geschiedenis aanschouwde, bekroop mij het gevoel dat dit niet verloren mag gaan voor het nageslacht. En niet enkel wat KBS betreft, maar ook wat sport in het algemeen betreft. Antwerpen heeft een uitzonderlijke sporttraditie. Als we alleen al maar denken aan de Olympische Spelen, of aan de geschiedenis van het Sportpaleis,… Mensen toch, indrukwekkend. Automatisch denk ik aan een man waar ik veel respect voor heb, nl. Karel Luyckx, die ooit het boek, “Een eeuw Sport in Antwerpen” heeft geschreven. Daar staat voor een groot stuk onze sportgeschiedenis in. Ik ben dan ook van oordeel dat als de stad een museum als het MAS uit de grond stampt uit respect voor het cultureel en industrieel erfgoed van Antwerpen, er ook aandacht moet zijn voor het sportief-cultureel erfgoed van Antwerpen.

     

    Het bewaren van dat erfgoed mag niet enkel de zaak zijn van vrijwilligers als Karl Böher, waarvoor ik nu een immens respect heb, maar ook van de overheid. Ook het sportief erfgoed heeft zijn plaats in de geschiedenis van Antwerpen. Vandaar dat ik ook aan het stadsbestuur zal vragen om daar de nodige aandacht aan te besteden.

  • Facebook en De Morgenfantasie

    facebookVandaag heb ik nog eens de twijfelachtige eer om in de De Morgen te staan. Dit keer als ‘Facebookfriend’ van een iemand van de vereniging “Blood and Honour” dan nog wel. Cochez heeft blijkbaar weer niet goed gekeken. Dat gebeurt hem wel eens meer. Voor de zoveelste keer slaat Tommeke de bal mis. Hij mag me eens vertellen hoe hij bij zijn stelling komt. Hoe zeggen de Fransen dat nu weer: “Mentez, mentez, il en restera toujours quelque chose?”

     

    Maar het is pijnlijke berichtgeving. Zeg nu zelf, wie zou in godsnaam graag bestempeld worden als ‘vriend’ van Wim Wienen?;-) Zoiets wil ik echt niemand aandoen. Vandaar mijn schuchtere poging om de betrokken persoon een plezier te doen met dit hier even recht te zetten.

     

    Laten we er anders een spelletje van maken. Al wie kan aantonen dat deze bewuste man in mijn “Facebookvriendenlijst” staat of ooit heeft gestaan, mag op mijn kosten in café ‘Den Engel’ enkele bollen blonde Koninck drinken… Of iets anders, natuurlijk.

  • Lakse Ludo en het Antwerpse voetbalstadion

    BeerschotstadionDie Ludo Van Campenhout toch. ’t Is ne lepe vogel. Vandaag staat in De Standaard en Het Nieuwsblad een artikel over de mogelijkheid dat de Europese Commissie zich wel eens vragen zou kunnen stellen over de investering van 25 miljoen euro in het nieuw te bouwen voetbalstadion. Van Campenhout probeert zijn eigen laksheid te verbergen door te insinueren dat Vlaams Belang niet wil dat het stadsbestuur investeert in deze nieuwe infrastructuur.

     

    Van Campenhout zegt letterlijk in De Standaard van vandaag: Als Vlaams Belang er nu voor gaat pleiten dat we onze Antwerpse clubs en de sport in het algemeen niet langer steunen, moet die partij dat maar eens duidelijk zeggen”. Belachelijk gewoon.

     

    Waarover gaat het, beste lezer? Ongeveer zes jaar geleden, ik wil de juiste datum kwijt zijn, veroordeelde de Europese Commissie de stad Alkmaar omdat ze voor de lokale voetbalclub AZ’67 steun had verleend (inbreng gronden voor 1 symbolische euro) voor de bouw van een voetbalstadion. De Commissie beschouwt professionele voetbalclubs als bedrijven. En overheidssteun aan bedrijven is volgens de Europese regelgeving verboden.

     

    Hoe pak je dan zoiets aan? Wel, er zijn, volgens mijn beperkte kennis van het Europees recht, twee mogelijkheden. Ofwel zet je een juridische constructie op waarmee je kan aantonen dat de stad een duidelijke economische return krijgt. Dan is de stad gewoon een investeerder en is er geen sprake van overheidssteun. Ofwel toon je aan de Europese Commissie aan dat het voetbalstadion er komt voor het algemeen nut van de Antwerpenaren. Ook die laatste optie is m.i. mogelijk, maar risicovol. Het is dan immers de Commissie die zal beslissen of het stadion werkelijk het algemeen belang dient.

     

    Hoe weet ik dat? In Gent is nu de eerste steen gelegd voor het nieuwe Arteveldestadion. De stad Gent brengt daar onder meer de gronden voor in. Ook daar heb ik destijds (in 2002, ik was toen nog Gents gemeenteraadslid) via een mondelinge vraag de toenmalige schepenen Termont en Wijnakker gewezen op de mogelijke problemen die zouden kunnen opgeworpen worden door de Europese Commissie. En daar had men er blijkbaar wel oren naar. Toenmalig schepen Termont heeft toen met de steun van een bekwaam advocaat (ik geloof dat hij Meester Deevers heette) een hele waterdichte constructie opgezet via het AG Stadsontwikkelingsbedrijf. Ook daar (ik was er lid van de raad van bestuur) ben ik het dossier van het Arteveldestadion blijven opvolgen tot ik ontslag nam uit de gemeenteraad om terug naar mijn enige echte heimat te verhuizen.

     

    Ik ben een voetballiefhebber. Ik wil dat er een nieuw stadion in Antwerpen komt zodat Antwerpen de mogelijkheid krijgt om zich terug manifest op de voetbalkaart te zetten. Ik ben ook van mening dat er voor de bouw van voetbalstadions zeker een taak voor de overheid (lokaal of Vlaams) is weggelegd. Het enige wat ik aan de Schepen vraag, is dat hij nauwgezet en secuur het dossier afwerkt en rekening houdt met mogelijke problemen. En het was maandag niet de eerste keer dat ik dat uitdrukkelijk vroeg. Ik heb dit probleem reeds opgeworpen bij de bespreking van het bestuursakkoord. Ik vind zoiets nu eenmaal mijn plicht als gemeenteraadslid. Want ik heb er nu eenmaal geen zin in dat een groot project als de bouw van het voetbalstadion in de vernieling wordt gereden door de laksheid van het college.

  • Media-ergernis

    HaiderMijn moeder zaliger zei me steeds dat als je je aan niets meer ergert, het slecht gaat. Dan word je oppervlakkig, lijd je aan desinteresse. Wel, goed nieuws. Ik erger me nog zeer regelmatig.

     

    Zo ook aan de berichtgeving de jongste dagen. Bv. over het schielijk overlijden van Jörg Haider. Heel Karinthië en een groot stuk van Oostenrijk rouwt om de dood van Haider en onze media kunnen het niet nalaten om toch nog even naar de man te schoppen. Eerst even dik in de verf zetten dat het zijn eigen stomme schuld is dat hij verongelukt is om dan over te schakelen naar de verhalen over wat een nazi Haider wel was. Als je in dit land niet manipuleerbaar bent en je huig niet hangt naar de oekazes van het establishment ben je zelfs in de dood niet veilig voor vuilspuiterij. Waarschijnlijk was dit nog maar een voorproefje van wat er in de krant zal staan als er iets met onze boegbeelden (God beware ons) zou gebeuren.

     

    En vandaag was er een stukje over het financiewezen in De Standaard van Marc Reynebeau. Hij begint zijn artikel dat hij de uitnodigingen voor de bankfeestjes in het mondaine Monaco heeft afgeslagen. Het doet hem immers te veel denken aan de “scènes op de achterplecht van de Titanic” en dan komt het: “Was ik een minder fijnbesnaard mens geweest, dan had de in eenieder van ons sluimerende Bart De Wever me doen zeggen: die feestjes doen me te fel denken aan de drankgelagen in de Reichskanzlei net voor het Rode Leger in 1945 Berlijn veroverde.

     

    Het is niet aan mij om Bart te verdedigen, ik vermoed dat hij daar mans genoeg voor is, maar Reynebeau moet mij toch eens komen vertellen wat de meerwaarde van die zinsnede voor zijn column is. Ik zie het niet. Behalve dat het establishment (en ja, Marc, wees gerust, ook jij doet alles om ermee op een goed blaadje te staan) elke kans te baat neemt om elke rechtsnationale politicus in het hoekje van het nationaal-socialisme te duwen. Bart is een generatiegenoot van me. Mij moet toch eens iemand komen vertellen wat wij met het nationaal-socialisme te maken hebben.

     

    Ach, ik zal maar afsluiten met een positieve noot. Het feit dat rechtsnationale politici, en in de eerste plaats die van het Vlaams Belang, nog steeds afgebrand worden is, omdat men ons vreest. En niet onterecht. Het establishment weet dat we het bij het rechte eind hebben en dat de Vlaamse bevolking dat steeds meer begint in te zien. Wij hebben de ambitie om de macht bij de Brusselse salons van de “Haute finance” weg te halen en terug te geven aan wie de macht in een democratie echt toebehoort, nl. het volk. Dat is een van de ambities van elke rechtgeaarde Vlaams-nationalist. Ach, de honden blaffen, de karavaan trekt voorbij.

  • Brel en deze F...

    BrelVandaag is het dertig jaar geleden dat Jacques Brel stierf aan longkanker. Ik was toen zeven jaar. Toen kende ik Brel enkel maar van het liedje van De Strangers – voor mij nog steeds zowat de belangrijkste Vlaamse sociologen van de 20ste eeuw – “a Monsieur Jacques Brel, Chanteur comique”. Het was een aanklacht tegen het liedje “Les Flamingants” van Brel.

     

    De Strangers zijn nog altijd een groep die een onwisbare indruk en stempel op me hebben nagelaten, maar hadden ze gelijk? Ja en neen. Ja, want het liedje ‘Les F…” is onnodig grof, vernederend en stigmatiserend. Neen, omdat je het moet kaderen. Wat heeft Brel gedreven tot dat nummer? Brel had net van een bepaald segment in Vlaanderen “zijnen bak vol gekregen” over zijn liedje “Les Flamandes”. En met dat lied was eigenlijk niets mis. “Les Flamandes” kan je hoogstens inschatten als een aanklacht tegen de kneuterigheid die wel al eens bij ons de kop op stak (en soms nog steekt). Kneuterigheid die je trouwens ook in andere landen tegenkwam, Maar Brel zong over “Les Flamandes” omdat, zoals hij zich ter zake verdedigde, nu eenmaal “Un Flamand” was. Brel was nu eenmaal een gevoelsmens. Een gevoelsmens die zich gekrenkt en meer nog gekwetst voelde vanwege die hevige, soms overdreven, reacties van diegenen die hij als zijn volksgenoten beschouwde.

     

    Het is mijn moeder zaliger, nochtans hevig Flamingant, die me de liefde voor Brel heeft bijgebracht. Brel was immers geen fanatieke Franstalige met een hartsgrondige haat ten overstaan van de Vlamingen. Brel was een verfranste Brusselaar (zijn vader was een West-Vlaming) die nooit zijn liefde voor Vlaanderen onder stoelen of banken heeft gestoken. Denk maar aan zijn 8 à 9 Vlaamse liedjes – terwijl hij die taal niet volledig beheerste- en zeker aan “Mijn vlakke land.”. Kortom Brel wás niet alleen Vlaming, hij vóelde zich ook Vlaming.

     

    Ik zou hier bladzijden lang over het oeuvre van Brel kunnen schrijven – het gaat tenslotte over bijna 200 liedjes – maar voor mij is de rode draad de passie die Brel zowel in zijn liedjes als in zijn optredens kon leggen. Doorleefd, doorvoeld,… Elke tekst was een pareltje. Ik heb geen schrik om te zeggen dat voor mij Brel een van de grootste (zoniet dé) Vlaamse zanger van deze tijd was. Ik heb dan ook eerder de neiging om Brel “Les F…” te vergeven. Brel was een gevoelsmens. En als men dat prachtig vindt voor 191 liedjes, dan moet men ook maar dat 192ste liedje - dat misschien pijn doet – erbij nemen.

  • Vlaams Belang in de bres voor de “Vrije meningsuiting”

    nsv1Gisteren organiseerde de Nationalistische Studentenvereniging een tegensprekelijk debat in een aula aan de Gentse Blandijn. Uitgenodigd waren ondermeer Filip Dewinter, Jean-Marie Dedecker en Mark Demesmaecker.

    Een groupuscule van extreem-linkse jongeren hield de aula echter bezet en verhinderde met geweld dat Filip Dewinter de aula kon betreden. Het was trouwens enkel Dewinter die nog probeerde binnen te raken omdat de vrije meningsuiting voor hem heilig is. En met alle gevolgen vandien. Dewinter liet in de krant optekenen dat hij :”werd geslagen en geschopt zoals dat de laatste twintig jaar niet meer is gebeurd.” (Zie HLN)

    Kortom, gisteren werd nog eens bewezen aan welke kant de onverdraagzamen en geweldenaars zitten. Het is intriest te moeten vaststellen dat het tegensprekelijk debat en de vrije meningsuiting het onderspit moet delven tegen ordinair straatgeweld. Er is blijkbaar in het Gent van Daniel Termont nog niet veel veranderd. De rode dictatuur heerst er nog evenzeer als tevoren. Het is een democratie onwaardig.

     

    Update: Unicum. Filip Dewinter zal samen met Mark Demesmaeker en Jean-Marie Dedecker klacht indienen tegen de linkse groupuscules die het debat onmogelijk maakten. Blij te vernemen dat er nog een paar politici zijn die de vrije meningsuiting een hoger goed vinden dan het Cordon Sanitaire.