• Vlaamse jobs voor Vlaamse arbeiders

    Actie OpelVandaag hebben we onder het motto “Vlaamse jobs voor Vlaamse arbeiders: Opel in Vlaamse handen” actie gevoerd voor de gebouwen van Opel in Antwerpen. Dit ter ondersteuning van de arbeiders in de auto-industrie. In deze tijden van crisis is vanzelfsprekend dat wij met het Vlaams Belang actie doen om de arbeiders in Vlaanderen een hart onder de riem te steken.

    Het Vlaams Belang is immers de sociale volkspartij bij uitstek en neemt het op voor de belangen van de Vlaamse arbeiders. Dit duidelijk in tegenstelling met de liberale partijen Open-VLD  en  LDD, die bv. overheidssteun aan de auto-industrie niet zien zitten. Nochtans zou het verdwijnen van de auto-industrie een massa Vlaamse jobs kosten. Wij blijven dan ook – in tegenstelling tot LDD en Open-VLD- geloven in de toekomst van de auto-industrie in Vlaanderen”.

    Bovendien wordt nogmaals aangetoond dat een onafhankelijk Vlaanderen beter in staat zou zijn om de crisis die vandaag heerst aan te pakken. Een onafhankelijk Vlaanderen heeft bv. de middelen om de loonkost en de vennootschapsbelasting te verminderen wat de Vlaamse bedrijven meteen heel wat meer concurrentieel maakt. Maar Vlaanderen heeft die bevoegdheid niet. Bovendien is een federaal coherent economisch beleid niet meer mogelijk. De Vlaamse en Waalse economieën verschillen hiervoor te veel en hebben nood aan totaal verschillende maatregelen. Een Belgisch economisch beleid heeft geen zin.

    Diegenen die zeggen dat het bij de verkiezingen niet over communautaire thema’s mag gaan, maar dat de verkiezingen enkel moeten handelen over de aanpak van de economische crisis dwalen. Het aanpakken van de communautaire thema’s, het gaan voor een onafhankelijk Vlaanderen zal zorgen voor een meer efficiënte aanpak van de economische crisis dan de chaos die we nu kennen in het Belgische carcan. Jawel, ook de economische crisis, of al zeker de impact ervan in Vlaanderen, heeft alles te maken met de communautaire chaos.

  • Schaf het CGKR af!

    CGKRIn het Koninklijk Atheneum van Laken kwam een 82-jarige man die tijdens de Tweede Wereldoorlog in een Duits concentratiekamp zat, zijn verhaal over die trieste periode doen. Tijdens zijn verhaal werd hij onderbroken door de islamleraar van het atheneum. De islamleraar maakte de leerlingen kond dat het hele verhaal overdreven was en plaatste vraagtekens bij het aantal Joden dat in concentratiekampen gruwelijk aan zijn einde is gekomen.

     

    Normaal is het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding er in zo’n situatie als de kippen bij om klacht in te dienen en de persoon in kwestie te vervolgen. Immers, als een Vlaams Belanger nog maar zou durven stellen dat het aandeel van vreemdelingen in de gevangenissen van dit land hoger ligt dan hun aandeel in de samenleving (wat eigenlijk wel zo is) heeft die het zitten. Dan kan die Vlaams Belanger zich in een rechtzaal komen verantwoorden. De islamleraar niet. Het CGKR OVERWEEGT een klacht. Overweegt? Zou men bij het CGKR twee maten en twee gewichten hanteren? Directeur De Witte van het CGKR stelt zelfs dat het probleem zichzelf zal oplossen. Blijkbaar is er voor het CGKR duidelijk een verschil in behandeling van moslims en Vlaams Belangers.

     

    Hiermee bewijst het CGKR overduidelijk dat het géén centrum voor racismebestrijding is, maar een politiek vehikel, onder de vleugels van de Eerste Minister, om de politieke oppositie in dit land te bestrijden. Niets meer en niets minder. In naam van de democratie, schaf dat Centrum gewoon af.

  • De voetbalwet geldt voor iedereen

    KamaJe kan het eens of oneens zijn met de strenge voetbalwet in dit land, maar ze geldt voor iedereen. Ook voor Kamagurka. Kama rende na de match van zijn geliefde KV Oostende tegen Leuven het veld op samen met de voorzitter van Oostende. Nu is hij verbaasd dat hij een stadionverbod riskeert.

     

    Is dat nu zo moeilijk om je te gedragen op het voetbal? Het voetbal in dit land haalt misschien niet meer het Europese topniveau, maar het is wel aan een ‘hausse’ bezig. Het hooliganisme is stilaan gebannen en er komt opnieuw meer volk kijken. Ook vaders en moeders met kinderen. Het gaat dus de goede richting uit.

     

    Maar men mag niet vergeten dat de strenge voetbalwet er wel mee voor gezorgd heeft dat het terug aangenaam is rond het veld. Dat de wet er voor gezorgd heeft dat er in de meeste stadions niet eens meer hekken staan om het publiek op de tribunes te houden. Is het dan te veel gevraagd dat mensen met een voorbeeldfunctie zoals Kama het goede voorbeeld geven? Misschien ontloopt de man zijn straf wel omdat hij een BV is. Maar wat dan met een andere gewone supporter die Kama’s gedrag kopieert? Die zal wel een stadionverbod aan zijn been hebben.

     

    Is dit nu een pleidooi voor een strenge straf voor Kama? Niet echt, ik wens het niemand met een echt supportershart toe dat hij verstoken blijft van de wedstrijden van zijn of haar ploeg. Maar geef het goede voorbeeld, aub. Zo heb ik ooit enkele jaren geleden op GBA de burgemeester van Antwerpen ook eens het veld zien opgaan. Waarschijnlijk is daar nooit PV van opgemaakt. Maar je kan niet verwachten dat supporters zich gedragen als bepaalde ‘rolemodels’ (Janssens als Burgemeester en Kama als bestuurslid en sponsor van zijn club) dat ook niet doen.

  • Roger Raveel

    RaveelDe beschermde Lokettenzaal van het Vlaams Parlement wordt zeer vaak gebruikt voor exposities allerhande. Regelmatig staan er gedrochten opgesteld, maar evenzeer komen er boeiende tentoonstellingen naar deze prachtige zaal.

     

    Zo heb ik wekenlang genoten toen ik het voorrecht had quasi dagelijks langs de werken van Panamarenko te lopen. Moderne kunst kan me niet altijd bekoren (vooral conceptuele kunst niet. Daarin deel ik de mening van Rik Poot), maar Panamarenko zeker wel. Voordeel is ook dat het maar een tentoonstelling is en het Vlaams Parlement de kunst niet voor honderdduizenden euro’s aankoopt zoals het kunstwerk van Arne Quinzen dat hier voor de deur is neergepoot. Spuuglelijk vind ik het trouwens, maar zoals de Fransen zeggen: Les goûts et le couleurs,…

     

    Nu kijk ik weer uit naar de tentoonstelling die op 12 maart a.s. wordt geopend. Voor enkele weken zal het werk van Roger Raveel te zien zijn. En ik heb altijd veel respect gehad voor Raveel. Raveels schilderwerk kan je immers niet in een hokje plaatsen. Zijn werk is zeer divers en is eigenlijk altijd fris. De man is intussen op weg naar de negentig, maar je kan onmogelijk zijn werk beschouwen als ‘oubollig’, of ‘passé’. Zijn werk is vaak abstract maar evenzeer duidelijk in zijn diepgang. Het meest hou ik van het meer figuratieve werk van Raveel. En de manier waarop hij kleuren gebruikt is naar mijn mening fantastisch.

     

    Kortom ik ga de komende weken genieten.

  • Vlaamse diplomatie is nodig

    stiefmoeder karel_de_guchtHeeft er iemand eind vorige week het incident Peeters-De Gucht gevolgd? Vorige uitte Minister-president Kris Peeters kritiek op de Belgische diplomatie in de Verenigde Staten. In het kader van het GM-dossier stelde de Vlaamse Minister-president dat er duidelijk wat schortte aan de informatiedoorstroming vanuit de diplomatie naar de Vlaamse regering. Hij stelde vast dat door de gebrekkige informatie hij achter de feiten diende aan te hollen. Peeters overwoog zelfs een extra Vlaamse diplomaat richting VS te sturen.

     

    Amper één dag later trok Peeters, na kritiek van zijn federale collega De Gucht, zijn staart weer in. Peeters liet weten dat hij geen Vlaamse Diplomaat naar New York zal sturen. De federale stiefmoeder De Gucht stelt dat een eigen Vlaams buitenlands beleid geen zin. Ook de kritiek van De Gucht op het pas geopende Flanders House in New York moet hierin gekaderd worden. Peeters van zijn kant lijkt zich nu bij deze opmerkingen van stiefmoeder De Gucht neer te leggen

     

    Ik vind de houding van de Vlaamse Minister-president onbegrijpelijk. De essentie van het probleem is vooral dat de Belgische diplomaten de neiging hebben om het volledige buitenlands beleid als een exclusief federale aangelegenheid te beschouwen, en dat ze Vlaanderen zien als een ondergeschikt in plaats van een nevengeschikt niveau. Nochtans, en dat zal niemand ontkennen, heeft Vlaanderen wel degelijk belangen te verdedigen in het buitenland. Het dossier GM is daar een pijnlijk voorbeeld van.

     

    Ook in dit dossier blijkt dat de Belgische federatie een handicap vormt voor de Vlamingen: ze dragen wel, als belastingbetalers, bij aan de instandhouding en uitbouw van de federale diplomatie, maar de Vlaamse Regering kan wel niet rekenen op deze diplomatie en mag van de federale stiefmoeder geen even efficiënt parallel netwerk uit te bouwen.

     

    De huidige situatie toont aan dat er wel degelijk nood is aan een eigen Vlaamse diplomatie. Vlaanderen heeft intussen al jaren bevoegdheden inzake buitenlandse aangelegenheden. Het wordt dan ook tijd dat Vlaanderen ten volle gebruik begint te maken van deze bevoegdheden. En eindelijk een koers vaart zonder rekening te houden met welke stiefmoeders dan ook.