• Welk deel van het woord “ja” verstaan ze bij de VRT niet?

    senaatDinsdagnamiddag werd ik gebeld door een journalist van de ‘redactie.be’, de website van de nieuwsdienst van onze openbare omroep. Blijkbaar heeft de man het moeilijk met zijn kennis van het Nederlands.

     

    Hij had gezien dat ik als Vlaams volksvertegenwoordiger deelneem aan de federale verkiezingen op de 15de plaats van de Vlaams Belang-lijst voor de Senaat. De man ik kwestie vroeg me of – als ik zou verkozen zijn – mijn zetel zou opnemen. Ik vertelde hem dat het niet eenvoudig zou zijn van op die plaats verkozen te worden, maar dat als het toch zou gebeuren ik wel degelijk naar de Senaat zou gaan. Met andere woorden, ik antwoordde “ja” op zijn concrete vraag.

     

    En als ik dan vandaag de site redactie.be lees, dan vraag ik mij af wel deel van het woord “ja” de man niet heeft verstaan. Want daar word ik vermeld als schijnkandidaat. Blijkbaar is er iets grondig fout met de kennis van het Nederlands (en het woord “ja”) bij de VRT-journalisten. Zou ik over die kennis van het Nederlands bij de VRT-medewerkers eens een vraag stellen aan minister Lieten? lol

     

    P.S.: Ik merk met het plaatsen van de link dat de titel van het stuk op de site is veranderd. De titel “Vlaams Belang kent het meeste schijnkandidaten” is verdwenen. Ook het aantal van 10 is gedaald naar 8. Met mij erbij mogen dat er 7 worden.

  • Halal konijn?

    cemal cavdarliDit worden wat kandidaten betreft opmerkelijke verkiezingen. Sommige Vlaamse partijen, zoals het Vlaams Belang, haalt al zijn kandidaten uit de eigen stal. Een combinatie van kwaliteit en ervaring. Maar nog steeds hebben heel wat partijen weer alles gedaan om vooral ‘bekende koppen’ op hun lijsten te zetten. De media bestempelen die BV’s als ‘witte konijnen’.

     

    En er zijn wel wat van die konijnen te ontdekken. We wisten al van Sigfried Bracke bij de N-VA en Rik Torfs bij de CD&V. Maar nu heeft ook LDD een konijn binnen. Het voormalige SP.a-kamerlid en Gentse imam Cemal Cavdarli. Cavdarli is maar om één zaak destijds in de Kamer opgevallen. En dat was toen hij er maanden afwezig was omdat hij, met zijn dubbele nationaliteit, zijn legerdienst was gaan doen… in Turkije. Aan welke nationaliteit zou hij dan het loyaalste zijn, denkt u?

     

    Ook Jürgen Verstrepen is blijkbaar niet echt opgetogen over de komst van de imam op de Gentse Kamerlijst. Hij zette vanochtend op Facebook: “Jurgen Verstrepen blijft erbij dat scheiding kerk&staat heilig is voor mij. Er is geen plaats meer voor actieve religie in de parlementen en politiek.”

     

    Maar wat ik me afvraag, … zou de kranten het morgen hebben over een wit of een halal konijn?

  • Weg met de kiesvereniging, leve de politieke partij (met ideologie)!

    campagne_vlamingeneerstAls ik de jongste berichten, ondermeer en zelfs vooral, over lijstvorming volg, kan ik niets anders dan concluderen dat de meeste partijen niets meer zijn dan kiesverenigingen. Elke beslissing wordt genomen in het kader van het aantal potentiële stemmen het kan opleveren. Op een dergelijke manier is beleid onmogelijk.

     

    Waar is de tijd dat ideologie nog belangrijk was? Naar aanleiding van zijn memoires en ook naar aanleiding van de publicatie van extracten van zijn dagboek, betreurde Leo Tindemans het gebrek aan ideologie in de politiek. En stelde hij dat zonder ideologie beleid onmogelijk was. En hij heeft gelijk.

     

    En aan ideologische ondergrond, aan visie, ontbreekt het vandaag de dag. Je ziet dat als bij een lijstvorming een partij als de N-VA een lijsttrekker aanduidt die openlijk stelt: “Ik krijg het niet warm van een Vlaamse Leeuw’. Waarmee hij duidelijk bedoelde dat hij niet echt achter de ideologie van het Vlaams-nationalisme staat. Maar ook de CD&V is in dat bedje ziek. Als hij in het programma ‘De Zevende Dag’ werd gevraagd waarom hij bij de CD&V was terecht gekomen en niet bij de SP.a, probeerde Rik Torfs dat te vergoelijken met de zin: ‘Ik denk niet dat ik bij een superideologische partij ben terecht gekomen.

     

    Een ideologie is nochtans essentieel om een waardevolle invulling aan een samenleving te geven. Je neemt dan beslissingen, je hakt knopen door in functie van die ideologie. Zo kan je werkelijk een beleid voeren, want als je je keuzes enkel laat afhangen van een mogelijke stem die ja al dan niet kan winnen, wordt je geslingerd van hier tot naar nergens. De partijen zijn vandaag de dag niets meer dan kiesverenigingen, waar de plaatsing van kandidaat X of Y, belangrijker is dan het programma, dan de visie op de samenleving.

     

    Gelukkig zit ik in een partij waar men duidelijk het programma, de visie op de samenleving en de ideologie primeert. Geen witte konijnen, geen tv-sterren of would-be-tv-sterren, maar stuk voor stuk ideologisch geschoolde kandidaten die weten waarheen met Vlaanderen. Kandidaten die gaan voor Vlamingen Eerst.

  • Quo vadis N-VA?

    BDW-lookalikeAls we de peilingen en de commentaren in de kranten mogen geloven, stevenen De Wever en co af of een eclatante verkiezingsoverwinning. Maar de vraag is – als dat gebeurt – wat hij met zijn vrachtwagen vol stemmen gaat doen. Op dit moment lijkt geen enkele journalist die vraag te stellen. Ze is nochtans cruciaal.

     

    Het afgelopen jaar heeft Bart De Wever, als voorzitter van de N-VA enkele opmerkelijke beslissingen genomen. Terwijl iedereen Jan Peumans, na de verkiezingen al als Vlaams minister zag, toverde Bart plotseling VOKA-man Philippe Muyters op een ministerszetel. Muyters die nu niet echt een Vlaams-nationaal, zelfs geen Vlaamsvoelend, profiel heeft. Maar echt veel vragen werden er daar toen niet bij gesteld.

     

    Deze week raakte dan bekend dat VRT-Wetstraatjournalist Siegfried Bracke de N-VA-kamerlijst in Oost-Vlaanderen zal trekken. Sigi heeft ook geen Vlaams profiel. En dat is een eufemisme. Sigi heeft in zijn VRT-dagen geen enkele kans onbenut gelaten om alles wat nog maar een zweem van Vlaams-nationalisme had, tot op de grond af te branden. Ook UNIZO-topman Karel Van Eetvelt zou op de N-VA-lijst prijken.

     

    En dan is dat toch allemaal te veel om toeval te zijn. De Wever is immers een verstandig man en blijkbaar geen slecht tacticus.  Je kan hier maar één conclusie uit trekken. De Wever wil helemaal niet de stekker uit België trekken. Hij wil terug aan de Belgische onderhandelingstafel zitten. Terug een rondje op de carrousel. En vermits hij zelf niet goed bij de Franstaligen ligt, heeft hij ervoor gezorgd dat hij dit keer op voor de Franstaligen aanvaardbare onderhandelaars (Muyters, Bracke, Van Eetvelt) kan rekenen. Onderhandelaars die niet dat “Vlaams-nationale stigma” hebben. De Wever wil dus gewoon terug in de federale regering.

     

    Plots worden Brackes woorden op de persconferentie kristalhelder. Hij zei er dat hij naar de N-VA kwam in de traditie van wijlen Hugo Schiltz. We gaan weer naar een rondje ‘Geven en toegeven’. Maar zoals het er nu naar uitziet, gaan heel wat kiezers dat pas vaststellen na de verkiezingen. Er zullen weer heel wat kiezers op de blaren zitten.