• Elsschots Pensioen

    Elsschot stad.jpgHet parlementaire reces is de uitgelezen periode om wat bij te lezen. En ik ben daar dan ook onmiddellijk mee begonnen. Als eerste boek heb ik een eerder dun boek gekozen, maar wel één van m.i. de grootste schrijver die Vlaanderen gekend heeft. Ik koos voor het boek ‘Pensioen’ van Willem Elsschot.

     

    Ik moet tot mijn scha en schande bekennen dat dit werk een van de weinige van Elsschot is dat ik nog niet had gelezen. Het boek handelt over een vrouw op leeftijd, wiens zoon tijdens de oorlog sterft tijdens zijn gevangenschap in Duitsland. Uiteindelijk krijgt ze het pensioen voor haar zoon dat eigenlijk zijn onwettige zoon toekomt. Als die zoon dan zelf wil trouwen komt dit aan het licht en wordt de vrouw veroordeeld alles terug te betalen. Dit is uiteraard maar een zeer korte schets van de roman, want er gebeurt zoveel meer. Maar dat moet u dan maar lezen.

     

    Verschillende mensen die ik intussen over dit boek heb gesproken, geven toe dat ze het ofwel niet ofwel slechts vaag kennen. (Dit betekent dat ik mijn goede vriend en collega in de gemeenteraad, Bob Hulstaert niet heb gesproken, want hij is een ware Elsschotkenner.) Nochtans was dit werk een van de grotere successen van Elsschot tijdens zijn leven. Het verkocht zeer goed, maar kon ook op heel veel bijval rekenen van de recensenten. En na het lezen van ‘Pensioen’ kan ik dat ook goed begrijpen.

     

    Ten eerste is er Elsschots gekende prachtige stijl, maar dit werk is veel scherper, zelfs soms hard, geschreven. Het bulkt van de ironie en zelfs van cynisme. Helemaal anders dus als bv. Tsjip. Kortom, voor een Elsschotliefhebber met een gezonde dosis cynisme, is dit echt een boek om duimen en vingers af te likken. Ik heb er alleszins mateloos van genoten.

  • Het WK 2010 volgens Garp en Wim Wienen

    WC.jpgZondag 11 juli 2010 eindigde het WK voetbal in Zuid-Afrika. Het is nu wachten op 2014 in Brazilië. Was dit het meest boeiende WK? Niet echt. Maar heeft elk WK niet zijn hoogte- en laagtepunten?

     

    De groepsfase van dit tornooi was maar matig te noemen. Vooral grootheden als Spanje, Engeland, Frankrijk, Italië, hadden het moeilijk. Die laatste twee mochten het tornooi dan ook met het schaamrood op de wangen al na die eerste ronde verlaten. Mijn persoonlijke lichtpunt was Chili. Aanvallend voetballen en zonder complexen. Alleen, … Het bracht niet altijd het gewenste resultaat. Chili mocht dan ook na een 3-0 nederlaag in de 8ste finale terug richting Zuid-Amerika.

     

    En nu ik het toch over Brazilië heb,… Wat een ontgoocheling. De sambavoetballers van weleer (denk maar aan het WK 1982) zijn resultaatvoetballers geworden. Wat zeg ik, Brazilië is verworden tot een counterploegje. Terecht er uit tegen Nederland in de kwartfinales.

     

    Mijn andere grote lichtpunt was Duistland. Hoe on-Duits kan een Duitse ploeg eigenlijk spelen? Dit was totaalvoetbal. Verdedigend ijzersterk (tot en met de halve finale incasseerden ze maar 2 doelpunten), een dirigerend middenveld (met een ongelofelijk sterke Schweinsteiger) en een spitante aanvalslijn (Mueller: 20 jaar oud!) waar quasi continu twee vrije spelers liepen. Wervelend. En de resultaten mochten er zijn. De Engelsen kregen in de achtste finale 4 doelpunten rond hun oren en zelfs de doelman van het Argentinië van Maradonna en Messi mocht zich in de kwartfinale vier keer omdraaien om de bal uit zijn netten te vissen. Maar ook zo’n sterke ploeg kan eens een off-day hebben. Maar waarom niet in de eerste ronde en wel in de halve finale waar ze verloren van Spanje met 1-0. De Wereldkampioen 2010 ging dus niet naar de finale. Een slechte zaak voor het voetbal. Maar Spanje zou dat nog goedmaken.

     

    En dan de Nederlanders. Eigenlijk ben ik al sinds 1978 fan van Oranje. Toen speelden ze de finale met mannen als Rensenbrink, de gebroeders Van de Kerkhof, Neeskens, Haan,… En ik ben wel wat fan gebleven. Maar als ik eerlijk ben, Oranje heeft niet zijn mooiste voetbal gebracht. Toch niet hetgeen we gezien hadden in de voorrondes. Ok, in de groepsfase misten ze Arjen Robben. Maar mag bij zo’n ploeg alles afhangen van één speler? Ook in de achtste en kwartfinale vond ik nog steeds dat ze te weinig hun troeven uitspeelden, nl. te weinig over de flanken. Maar het was wel de meest regelmatige ploeg van het tornooi. Dat heeft alles te danken aan de ijzersterke organisatie, opgelegd door Van Marwijk. Tot aan de finale heeft Oranje geen enkele wedstrijd verloren. En dat terwijl de andere finalist, Spanje, in zijn eerste wedstrijd zijn meerdere moest erkennen in… Zwitserland. Begrijpe wie kan.

     

    Maar daar waar Spanje elke wedstrijd beter ging voetballen, was dat niet het geval met Nederland. Oranje speelde nog een beresterke wedstrijd tegen Brazilië in de kwartfinales (hun beste wedstrijd m.i.), maar tegen Uruguay vond ik het al weer wat minder.

     

    En dan de finale. Onbegrijpelijk. De gedoodverfde favoriet slaagde er in 120 minuten niet in hun eigen spel te ontwikkelen. Neen, integendeel. Ze speelden als het ware met de rem op. Met momenten leek het er zelfs op dat het een schoppartij zou worden. Denk maar aan de grove fouten van Van Bommel en De Jong. Die laatste verdiende voor zijn aanslag donkerrood. Dat Oranje er in Argentinië in 1978 er een harde partij van maakten was nog te begrijpen, als je kijkt naar hun spelers van toen en hun capaciteiten. Maar nu beschikt Oranje over stuk voor stuk klassevoetballers. Het was dus voor niets nodig. En als je dan ook nog open kansen mist, meneer Robben, dan kan je geen wereldkampioen worden. Spanje probeerde tenminste te voetballen en slaagde daar ook heel vaak in. Dus ja, Spanje is zeker geen onterechte wereldkampioen.

     

     

  • Tsjeven blijven tsjeven

    mosselWat een belachelijke communicatie bij de CD&V over het ‘ontslag’ van Muyters en Bourgeois. Beide heren nemen ontslag als Vlaams minister om dinsdag hun eed als federaal parlementslid te kunnen afleggen. Woensdag aanstaande leggen beide heren dan weer opnieuw hun eed af als Vlaams Minister.

     

    De CD&V is blijkbaar geschokt door zoveel politieke zelfbediening. Hun fractieleider, Ludwig Caluwé, laat weten dat ze bij de eedaflegging afwezig zullen blijven. Sterk, hé? Wat hij er niet bij vertelt, is dan een minister door een meerderheid in het parlement moet worden voorgedragen. Dus als de CD&V-fractie die voordracht niet ondertekend, kunnen beide N-VA-ers deze belachelijke carrousel niet eens op het getouw zetten.

     

    Maar wat dacht u? In goede CVP-traditie is het weer veel blaten en weinig wol. Woensdag symbolisch wegblijven bij de eedaflegging, maar allemaal wel braafjes de voordrachtsakte voor Bourgeois en Muyters tekenen. Wat een hypocrisie. Tja, tsjeven blijven tsjeven.