• Weg met het EU-juk

     

    zaal.JPGGisteren stelde Vlaams Belang zijn verkiezingscampagne voor onder de welluidende slogan: ‘Uw stok achter de deur’. Bij die voorstelling stelde voorzitter Annemans: “De verkiezingen van 25 mei gaan over de vraag of de Vlamingen over hun eigen centen, grenzen en toekomst zullen kunnen beslissen dan wel of deze zal worden bepaald in de ivoren torens van de EU en de door Franstaligen overvleugelde cenakels van de Wetstraat.”

    Dat hij overschot van gelijk heeft, bleek amper enkele uren later. In de commissie Media van het Vlaams Parlement voerden verschillende parlementsleden, waaronder ikzelf, een debat met de minister over de gevolgen van een mogelijke overname door Telenet van aandelen van De Vijver (de eigenaar van de zenders Vier en Vijf).

    Ik bespaar u het lange debat, de geïnteresseerden kunnen het hier lezen. Maar belangrijk om weten is dat de Europese Unie in de weg staat om een eigen televisiebeleid te voeren. Minister Lieten somde verschillende pistes op om de eigen Vlaamse wetgeving eventueel aan te passen in het belang van de kijker. Elke voorstel werd alfsloten met de mededeling dat we het eerst moesten aftoetsen met de Europese richtlijnen, moesten aftoetsen met de Europese Commissie of zelfs toelating moesten vragen aan de Europese Commissie. Om uw eigen regelgeving aan te passen, hé. Zelfbeschikking ammehoela.

    Televisie hoort nochtans thuis onder het luik cultuur. Iets waar subsidiariteit over dient te bestaan als we de oude geest van het Europees verdrag volgen. Vandaag is in de EU niets minder waar. Het economische prevaleert duidelijk in Europa, de ongebreidelde vrije markt is voor hen het belangrijkst en niet de wensen van de lidstaten, laat staan de wens van de bevolking van een lidstaat. Ook de zogenaamde ‘cultuurparagraaf’ in het Europees Verdrag zal hier geen soelaas brengen.

    Wel, van dit Europa moeten we af. Vlaanderen moet de mogelijkheid hebben een eigen mediabeleid te voeren (een eigen beleid tout court trouwens). En dat wordt nu door de EU verhinderd. Dus denk op 25 mei a.s. zeer goed waarvoor u stemt. Wat mij betreft: Leve Europa, weg met de Europese Unie.

  • De School van De Wever? Ieder zijn school!

    WWNSV1994.jpg“Ik ben geen nostalgicus.” Met die woorden probeerde Bart De Wever onder de reeks ‘De School van De Wever’ uit te komen. Waarom eigenlijk? Als Humo dacht De Wever met deze reeks te compromitteren komen ze mijns insziens van een behoorlijk kale reis thuis. De reeks zorgt er wel voor dat ik door de “mists of time” terug in mijn studententijd beland. Op enkele details na, is het naar Humo-normen redelijk waarheidsgetrouw.

    Dat Koen Kennis een afkeer had van de ‘proleten’, zoals Mouton mijn studentenvereniging beschrijft, klopt alleszins. Koen had een weinig respectvolle houding tegenover de Nationalistische Studentenvereniging (NSV), wat hij bv. op studentenzangfeesten duidelijk liet blijken. Maar om nu te stellen dat er geen leden van het KVHV sympathie voor NSV hadden is ook wel enigszins overroepen. Ik herinner mij immers altijd delegaties van het KVHV- op de jaarlijkse NSV-betogingen, niet in het minst op de Leuvense betoging van 1992. We waren blijkbaar ook niet zo’n proleten als ik vandaag vaststel dat oud-NSV’ers in verschillende fracties van het Vlaams parlement voorkomen. Ook dat Vlaams Blokkers ver te zoeken waren in het KVHV, zoals de journalist schrijft, is wat die periode betreft ook een beetje bij zijn haar getrokken. Zelfs als het over de redactie van hoofdredacteur De Wever zelf gaat.

    Maar belangrijker is te focussen op wat de tijd van toen vandaag in de politiek teweeg brengt. De Wever is altijd – een detail niet te na gesproken - trouw gebleven aan zijn houding tegenover het Vlaams Blok/Belang. Hij laat dat duidelijk blijken als hij zegt: “nog liever ging ik ten onder dan te proberen van die partij iets te maken.” Het strookt met eerdere uitspraken toen Bart stelde dat hij in Antwerpen de nek van het Vlaams Belang-beest wilde overbijten. Ieder zijn prioriteiten zeg ik altijd maar.

    Belangrijker is eigenlijk het eerste deel van de reeks. Hier toont de journalist, misschien ongewild, eigenlijk aan dat het KVHV in die tijd een zeer liberale club was. Dat zorgde er trouwens voor dat lidmaatschap van de ‘cavia’s’ voor mij nooit een optie was en ik met heel veel overtuiging de kleuren van de NSV heb gedragen. Het was immers de tijd van de VLD van Guy Verhofstadt en de Burgermanifesten. Heel veel mensen hebben zich toen laten verleiden. Sommige hebben daar later nog heel veel spijt van. En de invulling van dat liberalisme heeft heel wat van die jongens en meisjes getekend voor hun leven. Ook al kon men tegen de persoon van Verhofstadt zijn, wat ik geloof als Bart dat zegt, dan las men toch met heel veel bewondering de werken van Hayek. Waar in die periode en in die kringen echt mee gedweept werd.

    En je kan moeilijk ontkennen dat hiervan niets is blijven hangen bij de vriendenclub van toen die nu de dienst bij de N-VA uitmaakt. Een blik op de congresteksten voor het congres van dit weekend zeggen genoeg. Een ultra sociale partij zal je de N-VA niet kunnen noemen. Neen, die partij verdedigt een liberale visie op de economie en de samenleving. Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat er verschillende VLD’ers aan de deur van de N-VA-herberg staan te kloppen en meestal ook nog worden binnengelaten ook.

    Kortom, Bart doet zijn overtuiging gestand. Hij kiest ook vandaag nog, ondanks het feit dat de armoede het grootst is sinds WOII, voor het liberaal Vlaams-nationalisme. Wat mij betreft, is dat het belangrijkste wat we uit de reeks moeten onthouden. En net als toen sta ik weer aan de andere kant. De kant van het sociale Vlaams-Nationalisme. Some things never change…