Woorden en daden: een wereld van verschil

geen woorden maar daden.jpgErgernis, ergernis. Verkiezingscampagnes van traditionele partijen zullen blijkbaar nooit veranderen. Waarom moeten hun standpunten altijd diametraal staan op wat ze ervoor hebben gedaan en wat ze erna zullen doen?

Het begon al zondag. In het VTM-nieuws zag ik Bart De Wever in een speech op zijn congres stellen dat er met de N-VA geen sprake is van het afschaffen van ASO en dat er dus niets in huis zal komen van de hervorming van het secundair onderwijs. Vijf jaar aan een stuk hebben Vera Celis, Goedele Vermeire en Kris Van Dick het rapport Monard en dus later het Masterplan hervorming secundair onderwijs vurig verdedigd in het Vlaams Parlement. Ik zie Kris nog altijd op de tribune van de plenaire zaal staan waar hij “de matrix” en zelfs de brede eerste graad verdedigde. Vraag journalist: “De N-VA is dan van mening veranderd?” Antwoord De Wever: “Neen, dat is altijd ons standpunt geweest.” Lap, daar vloog mijn televisie het raam uit.

Vandaag debat in het volwassenenonderwijs. Nahima Lanjri: “CD&V is altijd tegen het hoofddoekenverbod in Antwerpen geweest.” Lap, daar zakte mijn broek tot aan mijn enkels. (Geen fraai zicht). Wie zat er met Janssens in een coalitie toen het hoofddoekenverbod werd ingevoerd? Het was verdomme Marc Van Peel die het diende uit te voeren. En,… deze coalitie, dan? Heeft de CD&V dit punt bepleit toen ze met De Wever in zee ging?

En zo gaat dat maar door. Na 20 jaar zou ik het al gewoon moeten zijn, maar het went niet. Ik denk dat het nooit zal wennen. Ik maak me kwaad over zoveel oneerlijkheid, over het liegen en bedriegen,… Is er nu écht nog maar één partij die vóór, tijdens en na de verkiezingscampagne hetzelfde zegt?

(OK, afbeelding bij artikel is misschien wat vergezocht)

De commentaren zijn gesloten.