Aartsmoeilijk, maar voor wie?

16.jpgMet dit ene woord gaf N-VA-voorzitter Bart De Wever aan dat de federale regeringsvorming geen ‘walk in the park’ zal worden. En eigenlijk ook dat er geen vanzelfsprekendheden zijn. Voor wie wordt het moeilijk. Voor de onderhandelende partijen of voor Bart De Wever, ergo de N-VA, zelf? Het is maar een hoogst persoonlijke analyse, maar wat denken jullie van het volgende…?

Het probleem begint al op 25 mei jongstleden. Vergeet niet dat Bart De Wever ‘ne slimme’ is. Die avond beseft  hij dat zijn partij de verkiezingen verloren heeft. De N-VA was voor geen enkele regering ‘incontournable’ geworden. Op verkiezingsavond weet hij onmiddellijk dat het moeilijk, eigenlijk onmogelijk, zal worden op federaal vlak voor “verandering” te zorgen. Ook Elio Di Rupo heeft het ook door en verklaart: “er zitten eindelijk minder separatisten in de Kamer.” Bart weet meteen waar hij staat.

Maar hoe leg je zoiets uit aan de kiezer? Met het resultaat dat de N-VA op 25 mei haalde, kan De Wever moeilijk aan de publieke opinie laten weten dat hij verloren heeft. Hij kan met het behaalde resultaat moeilijk tegen de kiezer zeggen dat het onvoldoende is, dat er de komende vijf jaar niets zal veranderen en dat ze de volgende keer nog massaler voor de N-VA moesten stemmen als men een echte ommekeer wilt. Recente politieke geschiedenis heeft immers bewezen dat zoiets niet onmiddellijk leidt tot succes.

En het wordt alleen maar erger. In Wallonië klinken PS en CDH zich aan elkaar vast voor de vorming van de Waalse Gewestregering, de Franse Gemeenschapsregering en de Brusselse Gewestregering. Een sterke poging van het duo Di Rupo-Magnette om de poort naar de federale regering open te breken. Bart beseft dat hij moet handelen. Als er nu één zaak is die de N-VA heeft duidelijk gemaakt in de verkiezingscampagne, is dat een regering met de PS onaanvaardbaar is.

De Wever handelt en schakelt met een hoge snelheid over naar plan B. Een Vlaamse regering met N-VA en CD&V en federaal in de oppositie. En in het begin lukt dat ook. De Wever ontdoet zich van zijn informateurschap en de CD&V hapt toe om een Vlaamse regering te vormen. Hij heeft wel een kleinigheid over het hoofd gekeken. Kris Peeters zat niet op de laatste rij toen ze de breintjes hebben uitgedeeld. Als uittredend Minister-President weet die drommels goed wat er de jongste vijf jaar is gebeurd. N-VA zat weliswaar in de Vlaamse regering, maar de partij heeft zich vijf jaar aan een stuk in de publieke opinie kunnen profileren als dé oppositiepartij. De helft van Vlaanderen wist niet eens meer dat de N-VA wel degelijk in de regering zat. En met resultaat. Geen ezel zijnde, denkt Peeters in zichzelf: “Dit lapt De Wever mij geen tweede keer.”

De druk wordt opgevoerd en na een korte pauze komt er een Vlaamse regering met N-VA, CD&V en Open-VLD, maar vooral met het engagement van de drie partijen om als een soort ‘driepoot’ naar de federale regeringsonderhandelingen te gaan. (want zou dat niet de reden van de rel geweest zijn tussen CD&V en N-VA op het einde van de onderhandelingen?) Zo kort voor de landing van een Vlaamse regering beseft Bart dat hij even geen kant meer op kan. Hij weet zeer goed dat hij in dit stadium de Vlaamse onderhandelingen niet meer kan opblazen zonder dat dit electorale consequenties heeft.

De gevolgen zijn niet leuk. De Wever weet dat hij naar federale onderhandelingen moet waar hij, aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid, niets kan binnenhalen voor zijn partij. Wat gaat de kiezer daar van zeggen?

Dit risico wil De Wever niet lopen. “Run, Forrest, run,” is de enige mogelijkheid. Bart moet zich zo snel mogelijk uit de voeten maken. Maar ook dat kan niet zonder een verklaring aan de kiezer. Dus, moet hij het pad naar de exit beginnen effenen. “Hallo, Dirk Van den Bogaert. Heb je geen interesse in een kort interviewke over de federale regeringsvorming nu iedereen eerst nog twee weken vakantie neemt?” De journalist hapt toe en daar is het “aartsmoeilijk”-interview.

En hier zijn we nu beland. Zal het lukken? Dat is vooralsnog koffiedik kijken. Het wordt dus aartsmoeilijk. Aartsmoeilijk om een federale regering te vormen die rekening houdt met de belangen van Vlaanderen als ze hun besparingen doorvoeren, aartsmoeilijk voor Kris Peeters om de N-VA aan de ‘driepoot’ vast te houden, aartsmoeilijk voor Bart De Wever om zijn vlucht re realiseren zonder kleerscheuren tegenover het electoraat.

De commentaren zijn gesloten.