De échte uitdaging

Onafhankelijk.jpgVia Twitter bereikte mij enkele opmerkingen over mijn artikeltje ‘Aartsmoeilijk, maar voor wie?’. Het was te kritisch, zuur tegenover Bart De Wever en ik ‘vergis me van vijand’. Een antwoord hierop leek me niet echt mogelijk in 140 tekens, vandaar dit vervolgstukje.

De mensen die bezorgd zijn over het geestelijke welbevinden van Bart De Wever kan ik alvast geruststellen. Ik ken Bart al vele jaren. Hij kan heus wel tegen kritiek, hij is niet echt geïnteresseerd in wat Wim Wienen over zijn politieke parcours denkt en in de drukte van ‘s mans bestaan heeft hij geen tijd om mijn blog te lezen (als hij dat überhaupt al zou willen mocht hij wel tijd hebben).

Maar inhoudelijk dan. De goede lezer heeft gisteren alvast gemerkt dat dit geen kritiek is. Dat dit geen aanval op Bart De Wever of de N-VA (eigenlijk een en hetzelfde) is. Het is zelfs geen leedvermaak of hoop om Bart te zien falen. Zelfs ondanks de vele ergernissen die ik heb over de weg die de N-VA bewandelt. Het stukje is gewoon een hoogstpersoonlijke analyse van de gebeurtenissen van de afgelopen maanden. Een oplijsting van de problemen die het pad van De Wever kruisen.

Wel, als Vlaams-nationalist word je niet vrolijk van het huidige politieke situatie. Laten we er voor de discussie vanuit gaan dat er twee Vlaams-nationale partijen zijn. Partijen die gaan voor een onafhankelijke Vlaanderen (de ene zo snel mogelijk, de andere als er een draagvlak voor is). Dan moet je je de vraag durven stellen hoe ver we intussen staan op weg naar dat onafhankelijke Vlaanderen. Mijn antwoord is: niet echt ver. Een niet onverstandig man spreekt zelf van reeds 100 jaar stilstand.

Mijn moeder zaliger sprak vroeger (weliswaar tot 1991) over de VU als de grote (electoraal grote) Vlaams-nationale partij. De geschiedenis heeft uitgewezen dat die partij niet zo Vlaams-nationaal was, maar uiteindelijk ook niet groot. De recordscores van de Volksunie in de jaren zestig van de vorige eeuw werden al lang verbeterd door het Vlaams Blok in 2004. De recordscore van 25% van het Vlaams Blok werd op zijn beurt weer geklopt door N-VA. Maar is het doel daarmee dichterbij gekomen?

Spijtig genoeg niet. We waren weliswaar op goede weg. Vlaams Blok slaagde er immers in om stemmen bij de traditionele/staatsbehoudende partijen weg te halen. Eerst honderdduizenden bij de socialisten, maar later overtuigden we ook Christen-democraten en liberalen om zich achter ons uniek project te scharen. En dat is nu eenmaal hetgene dat Vlaamse onafhankelijkheid dichterbij kan brengen. Maar door verschillende omstandigheden (soms ook door eigen fout, ik geef dat grif toe) is daar een eind aan gekomen. Het ideale scenario zou geweest zijn dat N-VA die taak zou overnemen. Maar het draaide anders uit. N-VA is vooral en in de eerste plaats aan de haal gegaan met Vlaams Belang-kiezers. En dat is niet eens een verwijt van mijnentwege. Partijpolitiek heeft nu eenmaal zijn eigen wetmatigheden en werkwijzen. (ook weer spijtig genoeg) Maar een zeer pijnlijk gevolg hiervan zagen we in Antwerpen. Daar ging de N-VA licht achteruit ten voordele van… de traditionele/staatsbehoudende partijen. De uitspraak van Elio Di Rupo die ik gisteren citeerde, is in deze van essentieel belang.

Dergelijke politieke fenomenen, de daaropvolgende tactieken van politieke partijen, verdienen m.i. enig bezinningswerk, ja ook introspectie. Dus, mijn schrijfseltje was geen kritiek, geen zuur, geen De Wever-bashing, maar een vriendelijke aanzet tot debat over Vlaams-nationale stilstand, een debat over waarheen met Vlaanderen ergo een vraag om in het belang van het doel zeer goed na te denken over de te volgen strategieën.

De commentaren zijn gesloten.