In the ghetto

sociale woningen.jpgDe bekende hit van Elvis Presley ‘in the ghetto’ schoot gisteren even door mijn breintje toen ik de iets concretere plannen van de Vlaamse regering vernam in verband met sociale huisvesting. Met tijdelijke, hernieuwbare huurcontracten voor sociale woningen heb ik niet zo’n probleem. Het maakt uitzettingen wegens wangedrag, vernielingen, overlast,… makkelijker. Om nu een sociale huurder die zich misdraagt uit zijn woning te zetten, is een ware calvarietocht nodig. In dit kader wil ik de Vlaamse regering ook nog eens oproepen werk te maken van fraude. Meer bepaald wat betreft sociale huurders die verschillende eigendommen in het buitenland bezitten (weliswaar geen makkelijk verhaal). Ik kan ook leven met het feit dat het – gezien de krapte op de sociale huurmarkt – niet langer vanzelfsprekend is dat een koppel, eens bv. de drie kinderen het huis uit zijn, een appartement voor 5 personen blijven betrekken. Maar in zo’n geval moet de sociale huisvestingsmaatschappij wel een degelijk alternatief aan zo’n koppel kunnen aanbieden.

Maar met het uit de sociale woning zetten van mensen die net iets meer verdienen dan de toegelaten bovengrens, ben ik het volkomen oneens en wel om de volgende redenen. Ten eerste werk je hiermee een echte ‘gettovorming’ in de hand. De sociale huisvesting zal enkel nog bewoond worden door werklozen, échte armen, kortom sukkelaars die in een zeer moeilijke situatie zitten. Ten tweede zullen deze mensen ook niet gemotiveerd zijn om zich te verbeteren. Ha neen, werk vinden, ergo meer verdienen, kan nu je sociale woning kosten. Ten derde bestaat het risico dat je een vicieuze cirkel creëert. Iemand verdient meer dus moet naar de private huurmarkt, waar een betaalbaar aanbod zeer schaars is. Ze huren een woning die ze eigenlijk niet kunnen betalen, komen in de armoede terecht en … staan terug op de wachtlijst voor een sociale woning. Ten vierde is er het probleem van de financiële situatie van de sociale huisvestingsmaatschappijen die nu reeds in een precaire situatie zitten. Door meer huur te kunnen vragen aan de mensen die zich gedurende hun tijd in hun sociale woning verbeteren, kan de huisvestingsmaatschappij toch nog wat middelen generen om een en ander betaalbaar te houden.

Bovendien ben ik verrast dat deze maatregel toch wordt ingevoerd. Gedurende mijn vijf jaar in de Commissie Wonen van het Vlaams Parlement heb ik slechts één parlementslid, nl. de drammerige Mercedes Van Volcem van Open VLD, horen pleiten om mensen effectief uit te zetten wanneer ze de inkomensbovengrens overschrijden. Zelfs Liesbeth Homans heb ik nooit in die zin een pleidooi horen houden. Meer nog, over alle partijen heen, minus Open VLD, was er zelfs een soort draagvlak om dat net niet te doen.

Wat dan wel? Zoals ik al zei, moeten vooral de rotte appels verwijderd worden. Mensen die vernielingen aanbrengen, hun sociale woning weigeren te onderhouden, voor zware overlast zorgen voor de andere bewoners, fraude plegen,… verzaken m.i. aan hun recht op sociale huisvesting. Verder moeten we gaan voor een échte volkshuisvesting. Het moet mogelijk zijn dat bij wijze van spreken de postbode, de agent, de brandweerman,… ook in sociale huisvesting terechtkan, ook als ze toevallig door omstandigheden 100 euro per jaar te veel verdienen. Daarmee kan je (op dit moment) niet terecht op de private huurmarkt. Bovendien zal een dergelijke goede sociale mix bijdragen tot de leefbaarheid van de sociale huisvesting. Het zal bovendien er voor zorgen dat de mensen die het écht moeilijk hebben, zich zullen blijven inzetten om hun situatie te verbeteren. Voorbeelden strekken, immers.

Hoe doe je dat en quid de wachtlijsten? Wel, er zijn twee zaken die moeten gebeuren. De inhaalbeweging inzake sociale woningen die ondermeer onder Freya Van den Bossche werd ingezet, moet verdergezet worden. Indien mogelijk, zelfs versterkt. Met welke middelen? Wel, hier gaat het weer over politieke keuzes. Maar ga je besparen op iets waarvoor er wachtlijsten van ongeveer 100.000 dossiers bestaan? Ten tweede pleit ik voor een ingrijpen op de private huurmarkt. De huurwetgeving komt met de zesde staatshervorming over. Wel, dan heb je mogelijkheden om er voor te zorgen dat ook op die markt kwalitatief en betaalbaar wonen mogelijk wordt.

De commentaren zijn gesloten.