• Stort geld in plaats van ijskoud water

    ALS-liga.jpgIk heb het niet zo op rages. Nooit gehad, trouwens. Dezer dagen wordt het internet overspoeld met filmpjes van meestal nobele onbekenden die een emmer ijskoud water over zich heen kappen in de strijd tegen de neurologische ziekte ALS. Ik geloof dat ze het ‘the Ice Bucket Challenge’ noemen. De cynicus die ik ben, denkt dan: “Lap, daar zijn ALS-patiënten en toekomstige ALS-patiënten ook weer flink mee geholpen.” De rage krijgt soms een soort ondraaglijke lichtheid. Er circuleren intussen ook al filmpjes van mensen ‘who fucked up the Ice Bucket Challenge’.

    Uitzondering zijn misschien mensen als Urbanus of Bart De Wever en wel om twee redenen. Ten eerste krijgt Bart, als hij zoiets doet, de nodige media-aandacht. En dat lijkt me ook de bedoeling. In deze politieke komkommertijd is VTM er direct bij om de koude douche van De Wever te filmen en wordt de ziekte ALS extra onder de aandacht gebracht. Wat de meerwaarde is van Janneke en Mieke die een emmer ijskoud water over zich kappen en hun filmpje op het net plaatsen, is mij een raadsel.

    Ten tweede heeft Bart De Wever ook aangekondigd dat hij 100 euro zou storten aan de vereniging die de strijd tegen ALS voert. Dat maakt zijn actie enigszins nuttig, want hopelijk zet dit mensen aan om effectief geld te storten om deze verschrikkelijke ziekte te bestrijden. Maar ik vraag me af hoeveel ‘icebucketters’ effectief de geldbeugel hebben opengetrokken.

    Kortom, mijn boodschap is redelijk simpel: stort geld in plaats van ijskoud water. En dat hoeft niet perse in een fonds ter bestrijding van ALS te zijn. Verenigingen die geld inzamelen voor bv. onderzoek in de strijd tegen verschrikkelijke ziektes, zijn quasi legio. Kies een degelijke organisatie uit, stel een bedrag naar uw vermogen vast en stort dat jaarlijks. Want dat laatste is ook belangrijk. Heel wat steun is immers te weinig structureel. Een gedegen werking kost geld en is niet mogelijk als men steeds moet wachten tot een of andere internetrage uitbreekt.

    Heb je alsnog de drang om een emmer ijskoud water over je kop te gooien, mij niet gelaten. Maar denk dan met je koele hoofd ook even na welke schitterende vereniging je achteraf ook structureel wil steunen.

     

  • In the ghetto

    sociale woningen.jpgDe bekende hit van Elvis Presley ‘in the ghetto’ schoot gisteren even door mijn breintje toen ik de iets concretere plannen van de Vlaamse regering vernam in verband met sociale huisvesting. Met tijdelijke, hernieuwbare huurcontracten voor sociale woningen heb ik niet zo’n probleem. Het maakt uitzettingen wegens wangedrag, vernielingen, overlast,… makkelijker. Om nu een sociale huurder die zich misdraagt uit zijn woning te zetten, is een ware calvarietocht nodig. In dit kader wil ik de Vlaamse regering ook nog eens oproepen werk te maken van fraude. Meer bepaald wat betreft sociale huurders die verschillende eigendommen in het buitenland bezitten (weliswaar geen makkelijk verhaal). Ik kan ook leven met het feit dat het – gezien de krapte op de sociale huurmarkt – niet langer vanzelfsprekend is dat een koppel, eens bv. de drie kinderen het huis uit zijn, een appartement voor 5 personen blijven betrekken. Maar in zo’n geval moet de sociale huisvestingsmaatschappij wel een degelijk alternatief aan zo’n koppel kunnen aanbieden.

    Maar met het uit de sociale woning zetten van mensen die net iets meer verdienen dan de toegelaten bovengrens, ben ik het volkomen oneens en wel om de volgende redenen. Ten eerste werk je hiermee een echte ‘gettovorming’ in de hand. De sociale huisvesting zal enkel nog bewoond worden door werklozen, échte armen, kortom sukkelaars die in een zeer moeilijke situatie zitten. Ten tweede zullen deze mensen ook niet gemotiveerd zijn om zich te verbeteren. Ha neen, werk vinden, ergo meer verdienen, kan nu je sociale woning kosten. Ten derde bestaat het risico dat je een vicieuze cirkel creëert. Iemand verdient meer dus moet naar de private huurmarkt, waar een betaalbaar aanbod zeer schaars is. Ze huren een woning die ze eigenlijk niet kunnen betalen, komen in de armoede terecht en … staan terug op de wachtlijst voor een sociale woning. Ten vierde is er het probleem van de financiële situatie van de sociale huisvestingsmaatschappijen die nu reeds in een precaire situatie zitten. Door meer huur te kunnen vragen aan de mensen die zich gedurende hun tijd in hun sociale woning verbeteren, kan de huisvestingsmaatschappij toch nog wat middelen generen om een en ander betaalbaar te houden.

    Bovendien ben ik verrast dat deze maatregel toch wordt ingevoerd. Gedurende mijn vijf jaar in de Commissie Wonen van het Vlaams Parlement heb ik slechts één parlementslid, nl. de drammerige Mercedes Van Volcem van Open VLD, horen pleiten om mensen effectief uit te zetten wanneer ze de inkomensbovengrens overschrijden. Zelfs Liesbeth Homans heb ik nooit in die zin een pleidooi horen houden. Meer nog, over alle partijen heen, minus Open VLD, was er zelfs een soort draagvlak om dat net niet te doen.

    Wat dan wel? Zoals ik al zei, moeten vooral de rotte appels verwijderd worden. Mensen die vernielingen aanbrengen, hun sociale woning weigeren te onderhouden, voor zware overlast zorgen voor de andere bewoners, fraude plegen,… verzaken m.i. aan hun recht op sociale huisvesting. Verder moeten we gaan voor een échte volkshuisvesting. Het moet mogelijk zijn dat bij wijze van spreken de postbode, de agent, de brandweerman,… ook in sociale huisvesting terechtkan, ook als ze toevallig door omstandigheden 100 euro per jaar te veel verdienen. Daarmee kan je (op dit moment) niet terecht op de private huurmarkt. Bovendien zal een dergelijke goede sociale mix bijdragen tot de leefbaarheid van de sociale huisvesting. Het zal bovendien er voor zorgen dat de mensen die het écht moeilijk hebben, zich zullen blijven inzetten om hun situatie te verbeteren. Voorbeelden strekken, immers.

    Hoe doe je dat en quid de wachtlijsten? Wel, er zijn twee zaken die moeten gebeuren. De inhaalbeweging inzake sociale woningen die ondermeer onder Freya Van den Bossche werd ingezet, moet verdergezet worden. Indien mogelijk, zelfs versterkt. Met welke middelen? Wel, hier gaat het weer over politieke keuzes. Maar ga je besparen op iets waarvoor er wachtlijsten van ongeveer 100.000 dossiers bestaan? Ten tweede pleit ik voor een ingrijpen op de private huurmarkt. De huurwetgeving komt met de zesde staatshervorming over. Wel, dan heb je mogelijkheden om er voor te zorgen dat ook op die markt kwalitatief en betaalbaar wonen mogelijk wordt.