Terug in de pen (het klavier) kruipen

Ik herontdek mijn oude blog en zie dat ik bijna een jaar en een maand geen enkel schrijfseltje meer gepleegd heb. En eigenlijk schrijf ik wel graag. Zelfs als sommigen zouden reageren: "waarom leert ge het dan niet?" Maar soit.

Ergo, we gaan er eens terug een gewoonte van maken om regelmatig iets te posten. Tekstjes over iets dat me raakt, me ergert, me blij maakt,... En eigenlijk voor het eerst in alle vrijheid. In het afgelopen jaar is er immers veel gebeurd. Ik ben politicus af, wat betekent dat ik niet langer meer gebonden ben aan partijstandpunten, niet moet oppassen voor foute interpretaties door de media (als politicus was ik al niet interessant voor de media, maar nu ben ik volledig onbeduidend.), niet geremd door bedenkingen als "val ik nu iemand af" of "ik maak toch geen positieve stukken over tegenstanders?"

Kortom, het wordt iets voor de mensen die zich zo erg vervelen en dat deze blog beginnen lezen. En om het met de woorden van vriend Rein Staveaux zaliger te zeggen, mijn pen (klavier) zal soms gedoopt zijn in aardbeien, soms in zuur. Daar moet iedereen maar tegen kunnen.

De commentaren zijn gesloten.