• Havenbedrijf: Ban politici

    IMG_0463.JPGGisteren was er wat commotie op de Antwerpse gemeenteraad. In het kader van het omvormen van het Gemeentelijk Havenbedrijf tot een NV, worden de gemeenteraadsleden van de oppositie uit de Raad van Bestuur van het bedrijf gebannen. (allez, op de socialisten na) Marc Van Peel geeft hiermee een eerste goede aanzet om te komen tot een performante RvB. Maar hier mag het niet bij blijven. De volgende stap moet zijn dat ook de gemeenteraadsleden van de meerderheid uit de RVB verdwijnen.

    Waarom? Ik spreek uit ervaring. Bij het opstarten van de gemeentelijke autonome bedrijven was het de traditie om - via een of andere verdeelsleutel - de raden van bestuur vol te pompen met gemeenteraadsleden of politieke aanverwanten. Zo heb ik de eer gehad te zetelen in de RvB van het Gentse Havenbedrijf. Voor iemand met een passie voor de maritieme sector zoals ik, was dit een bijzonder leerrijke ervaring. Maar is het de bedoeling dat leden van de RvB intellectueel rijker worden of moet het bedrijf voordelen plukken uit de kennis van de leden van de RvB?

    In Gent maakte ik het mee dat enkel de punten over personeel op een discussie binnen de raad konden rekenen. Want dan kwam meestal de 'vakbondsaangehorigheid' van bepaalde leden bovendrijven. Als de commercieel directeur de commerciële strategie van het bedrijf uit de doeken kwam doen waren er 0 vragen, was er 0 inbreng uit de RvB. Een commerciële strategie lijkt me nochtans belangrijk. En hoe komt dat? De leden hebben te weinig kennis over de markt, over bepaalde evoluties in de sector, ze hebben geen maritiem bloed door de aderen stromen. De leden van het management in Gent hebben mij meermaals informeel gezegd dat het verschrikkelijk frustrerend was om te werken met een RvB waar er weinig tot geen interactie mee was.

    Want laten we nu eerlijk zijn. Wie gaat er een nuttiger inbreng hebben in de RvB van het Antwerps Havenbedrijf. Peter Mertens, gemeenteraadslid voor de PvdA en socioloog, of oud-CEPA-voorzitter Roger Roels? De vraag stellen is ze beantwoorden.

    Ik hoop dan ook dat Marc Van Peel de moed heeft om de lijn die hij gisteren heeft getrokken, ook nog verder door te trekken naar de andere gemeenteraadsleden. De RvB moet samengesteld worden op basis van competentie en niet op basis van politieke kleur. En de gemeenteraad moet - als enig aandeelhouder - de rol van Algemene Vergadering opnemen. Het kan niet zijn dat de RvB een flauw afkooksel is van de AV.

    Democratisch deficit, zegt u? Waarom? In de AV, ergo de gemeenteraad, hebben de leden alle mogelijkheden om de Schepen van de Haven te ondervragen over het reilen en zeilen bij het havenbedrijf. Zelfs wanneer het over bedrijfsgevoelige materie gaat. Waarom bestaat er anders iets als "vergadering met gesloten deuren"? En de causeur in Marc Van Peel kennende,... die heeft niet liever dan ondervraagd te worden.

    Tot slot lijkt het mij trouwens nuttig om ook politieke benoemingen in andere bedrijven en agentschappen van de overheid te depolitiseren. Ik denk bv. aan de VRT. Ook daar mag het principe dat er een verschil is tussen de RvB en de AV meer tot uiting komen.

  • Younes, Wouter en de anderen

    afspraak.jpgBehoorlijk geamuseerd, volg ik de verontwaardiging van politici over de VRT en het programma 'De Afspraak' in het bijzonder. Geamuseerd omdat het opvoeren van een theaternummertje nu eenmaal amusant hoort te zijn.

    Eerst was er het incident over het interview met Younes, de ex-Syriëstrijder. De kritiekloze wijze waarop die knaap zijn relaas mocht houden, stuitte duidelijk - terecht trouwens - tegen de borst. De avond en zelfs de dag nadien was #deafspraak 'hot' op alle sociale media. Het moet ook bij de achterban van verschillende partijen, niet in het minst bij Vlaams Belang en N-VA, ook wat losgemaakt hebben. Het leidde immers tot vragen en dito stoere verklaringen in het Vlaams Parlement.

    Amper een week later was het weer koekenbak. Komiek Wouter Deprez mocht, ook weer zonder al te veel kritische vragen, zijn duivels ontbinden tegen minister Joke Schauvliege. Ook zij fulmineerde in de media tegen de jongens en meisjes aan de Reyerslaan.

    Als we al die oprispingen in de media mogen geloven, is het de politici bittere ernst. De VRT heeft h.i. een zware fout gemaakt tegen de regels van de journalistiek. Maar is het hen wel ernst? Immers, in Vlaanderen bestaat er een Vlaamse Regulator voor de Media (VRM), die de taak heeft toe te zien op én te oordelen over het naleven van de mediaregels. Een klacht bij die VRM zou dan toch een logische stap zijn, niet? Een veroordeling door de VRM kan paal en perk stellen aan het overtreden van de regels. Dat zou de VRT wel even pijn doen.

    Maar die klacht komt er blijkbaar niet. Want politici zijn als de dood geweerd te worden door de machthebbers op nieuwsredacties. Wie immers niet aan bod komt in de media, bestaat niet is een Wetstraatcredo. Vandaar het schijngevecht, de stoere en boude uitspraken die eigenlijk geen zoden aan de dijk brengen. Show, dus. Amusement met de nodige visibiliteit voor de betrokkenen. In de hoofden van sommige politici leeft er m.i. zelfs de hoop dat er maar best niet te veel verandert, de hoop dat de VRT opnieuw snel in de fout gaat. Want dan kan de mediacarrousel opnieuw aan het draaien. Politici durven al eens cynische gedachtenkronkels hebben.

  • Terug in de pen (het klavier) kruipen

    Ik herontdek mijn oude blog en zie dat ik bijna een jaar en een maand geen enkel schrijfseltje meer gepleegd heb. En eigenlijk schrijf ik wel graag. Zelfs als sommigen zouden reageren: "waarom leert ge het dan niet?" Maar soit.

    Ergo, we gaan er eens terug een gewoonte van maken om regelmatig iets te posten. Tekstjes over iets dat me raakt, me ergert, me blij maakt,... En eigenlijk voor het eerst in alle vrijheid. In het afgelopen jaar is er immers veel gebeurd. Ik ben politicus af, wat betekent dat ik niet langer meer gebonden ben aan partijstandpunten, niet moet oppassen voor foute interpretaties door de media (als politicus was ik al niet interessant voor de media, maar nu ben ik volledig onbeduidend.), niet geremd door bedenkingen als "val ik nu iemand af" of "ik maak toch geen positieve stukken over tegenstanders?"

    Kortom, het wordt iets voor de mensen die zich zo erg vervelen en dat deze blog beginnen lezen. En om het met de woorden van vriend Rein Staveaux zaliger te zeggen, mijn pen (klavier) zal soms gedoopt zijn in aardbeien, soms in zuur. Daar moet iedereen maar tegen kunnen.