• De Bekeerlinge - Stefan Hertmans

    boek, bekeerlinge, hertmansRecent werd Stefan Hertmans met de Engelstalige versie van zijn boek ‘Oorlog en terpentijn’ op de longlist voor de prestigieuze prijs ‘Man Booker International’ geplaatst. Tot mijn grote scha en schande moet ik bekennen dat dit het eerste boek was dat ik van Hertmans gelezen heb. Het thema sprak me zo enorm aan. Een roman geschreven op basis van de schriftjes van zijn grootvader die de ontberingen aan het IJzerfront had ondergaan. Het is dan ook meer dan een roman. Het is evenzeer een historische tocht langsheen het IJzerfront, maar op een moderne manier neergeschreven. Het verhaal is hard en onverbloemd, maar het grijpt de lezer naar de keel.

    Als fan van historische romans, heb ik nu ‘De Bekeerlinge’ van Stefan Hertmans gelezen. Weliswaar met enige scepsis. Immers, zou de auteur zijn vorige prestatie kunnen evenaren? Het antwoord is volmondig: ja. Alleen al het opzoekingswerk dat er aan dit boek vooraf is gegaan, kan je enkel als indrukwekkend bestempelen. Over de ‘proseliete van Monieux’ is wel wat historisch wetenschappelijk werk gepubliceerd. En het leven van Hamoutal is een zaak waarover Joodse wetenschappers nog niet helemaal uit zijn. Dat zorgt voor een constante fascinering bij het lezen. Het is bewonderenswaardig als je zoiets kan neerschrijven.

    Hertmans neemt ons mee met Vigdis Adelaïs, afstammeling van Noormannen uit Rouen. Door haar liefde voor een Joodse man, vlucht ze met hem weg en metamorfoseert ze tot de proseliete Hamoutal. Haar hele verhaal is er één van vlucht, ontbering en verdriet. En vooral één van eenzaamheid. Ik vond – ondanks de fijne toespelingen van de auteur richting Proust – heel wat gelijkenissen terug tussen Vigdis en Gretchen uit Goethe’s Faust. Maar dat kan aan mij liggen.

    De afwisseling tussen het verhaal en de bedenkingen van de auteur die in de 21ste eeuw opzoek gaat naar de sporen van deze 11de-eeuwse vrouw, maakt dat je vaak niet eens het onderscheid kan maken tussen verhaal en historische feiten. Dus ook hier weer, het is meer dan een roman.

    En tot slot, nog één opmerking. Hertmans heeft de gave om zaken nog écht te beschrijven. Of het nu de gevoelens van een personage zijn, of een stuk van de natuur waar de twee geliefden de nacht doorbrengen, of iets anders,… De auteur brengt het met zijn beschrijvingen prachtig tot leven. Velen vinden dit ‘Old School’ in de literatuur. Ik hou er nog steeds erg veel van. Topboek, dus.

  • Martin McGuinness

    McGuinness, IRA, Sinn Féin, RIPOm een of andere onverklaarbare reden heb ik altijd een groter zwak gehad voor Martin McGuinness dan voor Gerry Adams. Misschien lag het aan die karaktervolle kop van McGuinness. Want wees nu eerlijk, meer Iers dan dat kan je een kop niet maken. Of was het misschien omdat hij zijn betrokkenheid bij het IRA niet ontkende. Ook al verzweeg McGuinness wat nu specifiek die rol was en hoe lang hij die rol heeft gespeeld.

    Tja, ik had gewoon bewondering voor die man die zijn hele leven heeft gevochten voor een eengemaakt Ierland, maar nog meer voor zijn volk en voor de mensen van Derry. Derry waar hij zo trots op was. McGuinness heeft zijn nationalistische overtuiging nooit te grabbel heeft voor postjes of erkenning. Ook al zullen bepaalde radicalen het niet met me eens zullen zijn. Radicalen die er niet in slagen uit hun grote gelijk te breken en het verleden los te laten.

    En dat kon McGuinness wel. Zijn tomeloze inzet voor het vredesproces in het noorden van Ierland is is daar het bewijs van. Ook al resulteerde de vredesakkoorden voorlopig niet in een eengemaakte onafhankelijke Ierse republiek. MCGuinness – en velen met hem – waren het er eind vorige eeuw gewoon over eens dat de Ieren in het noorden van Ierland genoeg doden hadden begraven, genoeg leed hadden geleden. En wie kan daar tenslotte beter over oordelen dan de mensen die mee in het midden van het gewoel stonden.

    MCGuinness was een man met een groot hart en een meer dan gemiddeld gevoel voor humor. Hoe kan je anders verklaren dat twee gezworen vijanden als McGuinness en Paisley meer dan eens op een of andere lezing of vergadering zaten te gniffelen en te schuddebuiken? Vergevingsgezindheid kan iets moois zijn. En blijkbaar ook grappig.

    Ja, het doet me wel iets om vandaag zijn overlijden te vernemen. Met Martin McGuinness verdwijnt er alleszins een politiek idool uit mijn jeugd. Een nationalist naar wie ik enorm opkeek. Rust zacht, Séamus. En nog één keer: “Up the Ra!”

  • De media beïnvloeden significant de verkiezingsuitslag

    wilders.jpgIk snap niet dat mensen zich zo druk kunnen maken over de verslaggeving in de media over de verkiezingen in Nederland. Op de sociale media zie ik heel wat boze reacties over het feit dat Wilders als verliezer wordt bestempeld en Rutte als winnaar. Ik mijmer dan: “Was het dat maar…”

    Men beseft onvoldoende er iets aan de hand is dat veel gevaarlijker is voor de democratie. De media grijpen reeds vóór de verkiezingen in. Ze maken een “framing” voorafgaand aan de verkiezingen en beïnvloeden rechtsreeks het kiezersgedrag. Zo hebben de media de recente Nederlandse verkiezingen gereduceerd tot een loutere strijd tussen Mark Rutte en Geert Wilders, terwijl het over heel wat meer ging. Resultaat: De opmars van Wilders wordt wat afgebogen en de val van Rutte beperkt. Want met dat beeld gaan heel wat traditionele kiezers tegen hun overtuiging stemmen. Zo proberen ze een tactiek tegen Wilders opmars te bedenken. De decimering van de PVDA is daar een deelresultaat van.

    De Nederlandse media hebben hiervoor de mosterd in Vlaanderen gehaald. In bij de Antwerpse gemeenteraadsverkiezingen van 2006 maakte de media er een strijd tussen Patrick Janssens en Filip Dewinter van. Resultaat twee grote blokken in de gemeenteraad en de andere partijen werden gereduceerd tot bijkomstigheden, ‘side dishes’ als het ware. In 2012 was het weer van dat. De media-“framing” dat het weer om een tweestrijd ging. Resultaat: het aantal zetels dat de lijsten naast N-VA en Stadslijst behaalden is verwaarloosbaar.

    En daar, beste lezer, schuilt pas het échte gevaar. Nl. dat de media door een juiste ‘framing’ de verkiezingsuitslag – niet bepaald, want dat zou te kort door de bocht zijn, maar wel – significant beïnvloedt. Met deze gedachte in het achterhoofd vind ik het door de media post factum uitroepen van een winnaar of verliezer niets meer dan ‘un détail de l’ histoire’. Het is in wezen namelijk veel erger.

  • Einde van de babes, intrede van de gegroefde gezichten?

    Mieke van hecke.jpgWel, dit vind ik nog eens een onverwachte wending. CD&V duidt aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid Mieke Van Hecke aan als lijsttrekker voor de Gentse gemeenteraad. 70 zomers jong, 10-tallen jaren ervaring op allerhande politieke niveaus, intellectueel en levenservaren. Ik ben noch aanhanger van die partij noch van de persoon, maar eindelijk kiest er nog eens een partij voor kennis en kunde, politieke ervaring en levenservaring.

    Al ettelijke jaren is de politiek ten prooi gevallen aan jonge politieke babes of jonge politieke tafelspringers. Inhoud , politiek talent, kennis en kunde, ervaring, verwezenlijkingen,… Het speelde allemaal geen rol meer. Er goed uitzien, in de boekskes staan, je ideologie en standpunt in 140 tekens gieten,… Daar ging en gaat het om. En alle partijen waren in dat bedje ziek. Dat intussen parlementen en raden gevuld raakten met toch wel wat ‘would be politici’ die geen schop onder de kont waard waren... Niemand die er om maalde.

    Het was soms pijnlijk om aan te zien. ‘Les petits gamins et petites gamines’ die braaf het tekstje van de hand van de medewerker in commissie of plenaire vergadering kwamen debiteren. Ik heb bij parlementsleden teksten gezien waarbij de medewerker zelfs verschillende opties voor repliek had neergepend naargelang de minister X of Y of Z zou antwoorden. Zelfs het stellen van een mondelinge vraag in de plenaire vergadering waar de spreektijd gelimiteerd was tot twee minuten lukte bij velen niet zonder het obligate papiertje.

    En toch bleven politieke partijen steeds meer raden en parlementen volpompen met leuk ogende jongens en meisjes in plaats van met verstandige (en soms lelijke) mannen en vrouwen. Is hiermee een kentering ingezet? Is dit het einde van de babes en de intrede van mensen met grijze manen, groeven in de granieten koppen en de krassen op de ziel. Politici met een rijke levenservaring en afdoende intellect? Is dit een voorbode om terug inhoud en ‘serieux’ in de politieke arena te brengen?

  • Antwerps voetbal is hip

    RAFC.jpgDat R. Antwerp FC opnieuw naar eerste klasse gaat, is alleszins een opsteker voor mijn gemoedsrust. Stel je voor dat ik de afgelopen jaren zou gestorven zijn. In de hemel moeten vertellen aan mijn voetbal liefhebbende ouders dat er geen enkele Antwerpse ploeg in eerste klasse speelde… Neen, dat zag ik helemaal niet zitten. Ze zouden me trouwens niet eens geloofd hebben.

    Maar alle gekheid op een stokje. RAFC hoort thuis in eerste klasse. Thuiswedstrijden afwerken met gemiddeld 12.000 toeschouwers,… Heel wat huidige eerste klasse-clubs kunnen er enkel maar van dromen. Enkel het stadion zal wel een opknapbeurtnodig hebben. Maar met een gerenommeerd stadionbouwer als hoofdfinancier zal dat ook wel in orde komen.

    Maar het is niet alleen RAFC. Er is een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat KFCO Beerschot-Wilrijk opnieuw kampioen wordt en een reeks hoger mag gaan spelen. Dus de poort naar het professionele voetbal in 1B zal worden open gebeukt. Op het Kiel spelen ze trouwens al een paar jaar voor een gemiddelde van 6000 toeschouwers. Ongezien voor ploegen in 1ste provinciale, vierde en derde klasse.

    En dan is er mijn geliefde die ik eeuwige trouw heb beloofd: Berchem Sport. Geel-zwart maakt nog steeds kans op de titel in 2e amateur B en heeft alvast een ticket voor de eindronde op zak. Het is dus niet ondenkbaar dat Berchem de promotie naar de 1e amateurliga afdwingt. Voor de topwedstrijd tegen Thes Sport waren er meer dan 2000 toeschouwers in het Ludo Coeckstadion. Ook geen alledaags aantal voor de 2de amateurliga.

    En in de 3de amateurliga staat City Pirates (het vroegere Olse Merksem) verdient op de tweede plaats. Wat zou het mooi zijn als al deze Antwerpse clubs volgend jaar een reeks hoger zouden spelen? Maar belangrijker dan dat, de sfeer rond het Antwerps voetbal is terug positief. Het Antwerps voetbal als een soort hype geworden. Dat zag je ook aan de beelden van de viering op de bosuil. Heel wat jonge mensen die Antwerp FC amper in eerste hebben weten spelen, laat staan dat ze het Wembleyavontuur hebben meegemaakt. Maar ze zijn allemaal diehard Antwerp-fans. En die trend zie je op alle clubs. De toekomst is verzekerd.

    En tot slot, ook sponsors hebben de weg naar de Antwerpse clubs gevonden. Zo heeft Patrick De Cuyper zich verzekerd van een paar interessante bedrijven om stamnummer 1 te steunen. Ook het sponsorverhaal op KFCO Beerschot-Wilrijk loopt als een trein (nu Berchem nog). Het Antwerps voetbal is hip en een echte hype. En het ziet er niet naar uit dat die hype snel zal verdwijnen. Kortom, een nieuwe lente kondigt zich aan in het Antwerpse voetbal. En maar goed ook, want die donkere en koude winter heeft lang genoeg geduurd. R. Antwerp FC is al op zijn bestemming aangekomen, nu de andere clubs nog.

  • De “Nessie” in het Antwerpse voetbalstadion

    Stadion.jpgHet dossier van het Antwerpse voetbalstadion is iets als het beroemde ‘monster van Loch Ness’. Om de zoveel jaar duikt het wel een keertje op. Zo waren er eind jaren ’80 bij Antwerp plannen om een gloednieuw stadion op, de Bosuil te bouwen. De plannen verdwenen samen met trainer Georg Kessler. De plannen voor een groot Antwerps voetbalstadion doken dan weer op eind jaren ’90. Dat had alles te maken met de gezamenlijke organisatie van het EK 2000 door België en Nederland.

    De meest recente plannen dateren dan weer van ongeveer 2007-2008. Dit keer in het kader van een eventuele organisatie van een WK-voetbal in België en Nederland in 2018. Opvallend in dit dossier was wel dat er effectief geld werd ‘gereserveerd’ in de budgetten van de stad en het havenbedrijf. En er werd een locatie vastgelegd: op de Scheldekaaien aan de kop van de te ontwikkelen bedrijvenzone Petroleum Zuid, nu Blue Gate Antwerp. Eén zaak was men echter vergeten. Een draagvlak bij de Antwerpse voetbalclubs. Het dossier stierf een stille dood.

    Maar nu de Antwerpse voetbalclubs stilaan uit een diep dal kruipen, wordt het dossier van onder het stof gehaald. De mogelijke promotie van twee bepaalde clubs naar respectievelijk eerste klasse A en B, zal daar wel niet vreemd aan zijn.

    Om een kans op succes te hebben moeten er wel enkele vragen beantwoordt worden:

    1. “We zijn wel in staat om enkele tientallen miljoenen euro’s bij elkaar te schrapen,” dixit Bart De Wever. Maar kan hij dat geld investeren in een voetbalstadion voor R Antwerp FC en KFCO Beerschot-Wilrijk? Een professionele voetbalclub – en dat zijn alle clubs in 1A en B wordt door de Europese Commissie beschouwd als een bedrijf. Geld steken in hun stadion is voor Europa dan ook illegale staatssteun aan bedrijven.
    2. Slaagt men er in wel een draagvlak bij de clubs te creëren voor een gemeenschappelijk stadion. De Ghelamco-arena bewijst dat zo’n stadion een goudmijn kan zijn. Dat worden alvast moeilijke gesprekken. En de sfeer is al ineens gespannen want beide clubs werden over deze plannen nog niet ingelicht.
    3. Wat met de Bosuil? Die gronden zijn eigendom van R. Antwerp FC. Is het billijk dat Antwerp heel wat centen zou genereren uit een ontwikkeling op de Bosuil terwijl een groot stuk van hun stadion gefinancierd wordt door de stad, en dus de belastingbetaler?
    4. Wat met de belofte van schepen Rob Van de Velde om een bescheiden nieuw stadion te bouwen voor Berchem Sport? (Dat mag trouwens wel van Europa want hier gaat het niet om een profclub) Belofte inslikken of twee stadions bouwen?

    En er blijven nog heel wat vragen vooraleer er een schup in de grond kan. En dan blijft eigenlijk de hamvraag over: “Zal Nessie tegen de tijd dat al die vragen zijn beantwoordt niet terug de kille diepten van Loch Ness opgezocht hebben?

  • Dick Durver en ik

    Dank zij Joe FM is ‘Merlina’ weer alomtegenwoordig in de media. Heerlijk is dat, want de serie kruiste niet alleen mijn pad in mijn kindertijd, maar ook mijn pad als ‘grote mens’.

    Lees meer...

  • Johan Cruijff: Mijn verhaal

    Cruijff.jpgHet is een bestseller, maar ik vrees dat er veel lezers van een kale reis zijn teruggekomen na het lezen van “Johan Cruijff, mijn verhaal.” Dat heeft al veel te maken met de schrijfstijl van de persoon die het verhaal van Cruijff heeft neergepend. Laten we zeggen dat deze autobiografie zich niet echt vlot laat lezen.

    Wie het boek louter heeft gekocht om de levenswandel van Johan Cruijff te leren kennen, is er ook aan voor de moeite. Nadat je voor de vijfendertigste keer hebt gelezen dat hij steeds gelijk heeft gehad en de meeste anderen de bal faliekant missloegen, begin je wel je wenkbrauwen te fronsen. Evenzeer is een langgerekt laudatio ter eer en meerdere glorie van de Cruijff Foundation.Lezers met slechts een matige voetbalkennis? Begin er niet aan. De uitleg waarom het Nederlandse totaalvoetbal het beste ooit was en een 4-3-3 het beste spelsysteem in het voetbal is, zal u als Chinees overkomen.

    Kortom, deze biografie staat in schril contrast met de wervelende voetbalstijl van de bekendste nummer 14 ter wereld.