De zomer van de doden - Toni Coppers

 

zomer.jpgMet de publicatie van ‘De zomer van de doden’ is Toni Coppers inmiddels aan zijn twaalfde misdaadroman toe. Pff, een zoveelste misdaadverhaal zal u zeggen? OK, het is waar dat Vlaanderen heel wat misdaadauteurs rijk is. Alsof een hele generatie beslist heeft om in de voetsporen van Georges Simenon te treden. Vandaag heb je immers Luc Deflo, Pieter Aspe, Stan Lauryssens, enz. Vaak hoor je dan dat er maar één verschil is, namelijk de plaats waar het verhaal zich afspeel. In het geval van de vermelden is dat dan Antwerpen, Mechelen, Brugge en Brussel. Maar met een dergelijke opmerking doet men Toni Coppers oneer aan.

Coppers is meer een romancier, dan iemand die thrillers of ‘whodunits’ schrijft. Je merkt dat niet alleen in zijn vorige boeken, maar meer dan ooit in dit verhaal. De wijze waarop hij het in dubio verkerende, getormenteerde personage van Michel Masson neerzet, getuigt van een immense zorg die de auteur besteedt aan de personages in de Liese Meerhout-reeks. Niet alleen voor de hoofdpersonages, ook voor de – wat oneerbiedig uitgedrukt - bijrollen. Ook bij de Italiaanse politiecommissaris - die naar alle waarschijnlijkheid enkel in dit boek zijn opwachting zal maken – worden delen van zijn aard en karakter mooi in de verf gezet.

Een zelfde zorg wordt besteed aan plaatsen, gebouwen,… In dit geval het stadje Bolsena en de crypte waar het lijk van een Antwerpse man wordt gevonden. Het maakt dat je als lezer in de misdaadromans van Coppers écht aanwezig bent. Je loopt als het ware als een onzichtbare derde mee met Masson en Meerhout. Een schrijver die dat kan verwezenlijken, mag over zijn werk meer dan tevreden zijn.

Waarover gaat ‘De zomer van de doden’ nu precies? Wel,… Dat moet je zelf maar lezen.

Toni Coppers De zomer van de doden Manteau 320 blz.

De commentaren zijn gesloten.