In het water - Paula Hawkins

1837026.jpgIk denk dat Paula Hawkins zelf wel besefte dat het moeilijk zou worden om het niveau van ‘Het meisje in de trein’ te evenaren. Niet zozeer wat verkoopcijfers betreft, dan wel inzake de ‘doorwerktheid’ van het boek.

Wat suspense en verhaal betreft is ‘In het water’ zeker een waardige opvolger. Het is een boek dat je met tegenzin opzij legt. De geheimdoenerij over de ‘verdrinkingspoel’, de zoektocht naar de ware redenen van de dood van Nell, Katie en de andere vrouwen, de herinneringen van de verschillende personages zijn allemaal elementen die je aan het boek gekluisterd houden.

Net als in de vorige kiest Hawkins in deze roman ervoor het verhaal te vertellen vanuit het oogpunt van de belangrijkste personages. Maar het zijn er veel. Als je uitgever een kaartje bij het boek voegt met de verschillende personages en hun respectievelijke relaties, is dat niet echt een blijk van vertrouwen in de duidelijkheid van het verhaal.

‘In het water’ lijkt ook niet echt een hoofdpersonage te hebben. Is dat Lena of Jules? Of misschien toch Sean? En dat zie je ook aan het uitwerken van de karakters. Rachel is in ‘Het meisje in de trein’ tot in het kleinste detail uitgewerkt. En dat mis ik wel een beetje bij Lena, Jules en de anderen.

Het is begrijpelijk dat als je een meesterwerk hebt geschreven zoals ‘Het meisje in de trein’, het moeilijk is om dit te evenaren. En waarschijnlijk komt daar dan ook nog de druk van de uitgeverij bij. Die willen dan zo snel mogelijk opnieuw een bestseller. Money makes the world go around, weet je wel. Maar als auteur boet je onverbiddelijk aan kwaliteit in als je je een deadline oplegt. Misschien een goede raad aan Lize Spit na het schrijven van ‘Het smelt’: laat je niet opjagen en neem je tijd voor je tweede boek. Je hebt er als auteur enkel maar bij te winnen. Vergeet tenslotte niet dat de grootste schrijver ooit, Willem Elsschot, in zijn hele leven amper 11 romans heeft geschreven.

De commentaren zijn gesloten.