Het Slangenmens – Rob Rensenbrink/Bert Nederlof

Rensenbrink-228x228.jpgIn 2007 werd Rob Rensenbrink door 10 Belgische (ex-)topcoaches uitgeroepen tot de beste buitenlandse voetballer die er ooit op de Belgische velden heeft rondgelopen. Tien jaar later ben ik het nog steeds met hun keuze eens. Op de afgelopen Boekenbeurs kon ik het niet laten het boek ‘Het slangenmens’ op de kop te tikken. En het te laten signeren door Rensenbrink himself.

Robbie Rensenbrink is altijd een nogal stille voetballer geweest. Iemand die zuinig was met interviews. Iemand die zich niet vaak op grote uitspraken liet betrappen. En dan blijf je – gelet op zijn talent - toch met wat vragen zitten. Bv. heeft hij geen spijt van negen jaar Anderlecht? Was hij niet liever bij een grotere Europese topclub gaan voetballen zoals Real Madrid? Waar ligt het verschil met het succes van Cruijff? Wat was de reden van de ruzie met Arie Haan? Waarom is Rensenbrink na zijn spelerscarrière volledig uit het voetbal verdwenen?

Stille Rob

In het gesprek met oud-Voetbal International-journalist Bert Nederlof, doet Rob Rensenbrink zijn naam van stille en bescheiden jongen alle eer aan. Als mens is dat een mooie eigenschap. Maar het levert zelden grote biografieën op. Waarom negen jaar Anderlecht? “Omdat de prijs die Constant Vanden Stock voor me vroeg te hoog was” Was hij niet liever voor een grote club gaan spelen? “Ik had het best naar mijn zin bij Anderlecht.” Of “Ik was geen Cruijff die bij Ajax zelf zijn transfer naar FC Barcelona forceerde.” Voor de ruzie met Haan wijst Robbie vooral naar hun totaal uiteenlopende karakters en de roddel die Haan verspreidde over de WK-finale van 1974. Geen trainerscarrière? “Geen zin om me nog eens te gaan bewijzen.” Eén van de weinige zaken waarover hij zeer expliciet is, is het debacle in Toulouse. Kortom, schokkende of nieuwe weetjes ga je in het boek niet vinden.wwrr.jpg

Mooi overzicht

Wat maakt dit boek dan deslangenmens moeite waard? Het geeft een mooi overzicht van de hele carrière van Rob Rensenbrink. Van DSW tot Toulouse, over Anderlecht en Portland Timbers. Uiteraard ook over zijn 46 wedstrijden met Oranje. En vooral over die carrière de visie van ‘het slangenmens’ zelf. Ook de commentaren van oud-collega’s maken het boek aantrekkelijk. Paul Van Himst, Willem Van Hanegem, Jan Mulder, Ruud Geels, Jan Boskamp,…

Eindredactie

Wel spijtig, zijn de vele onzuiverheden en tikfouten in het boek. Het aantal is dermate dat het storend wordt. ‘k’ in plaats van ‘ik’, een woord dat wordt vergeten of het EK 1976 dat plots het ‘EK 1978’ wordt. Voor dergelijke foutjes bestaan er nochtans eindredacties. Ik moet zeggen dat uitgeverij Edicola me op dat vlak ontgoocheld heeft.

Nostalgie

Maar vooral is het lezen van dit boek ‘a trip down memorylane’. Zo brengen de namen van voetballers zoals Rensenbrink, Van Hanegem, Keegan, Passarella, Van de Kerkhof (2x),… mijn kindertijd terug. Een tijd waarin ik voetbal ademde, at en droomde,… Heuse helden waren het. En dat is niet verwonderlijk. In de jaren ’70 en ’80 van de vorige eeuw werd het mooiste voetbal gespeeld…

Maar misschien zal in 2050 iemand in zijn 47ste levensjaar dat ook zeggen over het huidige voetbal.

De commentaren zijn gesloten.