Nooit meer alleen - Toni Coppers

Toni Coppers, Liese Meerhout, Michel Masson, ‘Nooit meer alleen’ is intussen het dertiende boek uit de reeks met commissaris Liese Meerhout. Ondanks de hoge productiviteit van Toni Coppers, boet hij geenszins aan kwaliteit in. Dit is misschien niet het beste boek uit de reeks. Maar het toevoegen van nieuwe stijlvormen, maakt ‘Nooit meer alleen’ een behoorlijk origineel boek.

Meesterverteller

Alleenstaande, eenzame vrouwen, Facebook, luguber vermoorde katten en een inkijk in het brein van een psychopaat. Het zijn maar enkele elementen uit dit vlotlezend verhaal. Een verhaal waarmee Coppers opnieuw bewijst dat hij een meesterverteller is.

 

Judith Devries, een alleenstaande vrouw, komt bij de politie aangifte doen. Ze is ervan overtuigd dat er een vreemde in haar woning is binnengedrongen. Maar Devries klinkt alles behalve geloofwaardig. De politie-inspecteur neemt akte van het verhaal, maar hecht er niet echt veel aandacht aan.

Sinister

Op hetzelfde moment worden er in de Antwerpse Seefhoek katten vermoord. En best op een lugubere wijze. Zo vinden bewoners een kat in drie stukken gehakt, vastgenageld aan een schutting. In de buurt wordt een ‘Kattencomité’ opgericht dat beroep doet op Commissaris Meerhout. Liese vraagt zich al snel af of er geen psychopaat aan het werk is. Eentje die oefent op katten om dan over te gaan op het “betere werk”,… mensen.IMG_1648.jpg

Toni Coppers geeft dit boek de nodige originaliteit door een nieuwe stijlvorm toe te voegen. Tussen de verschillende hoofdstukken door geeft hij de lezer een inkijk in de gedachten van de moordenaar. En toch slaagt de auteur er in om – ondanks die extra informatie – toch tot een totaal onverwacht plot te komen. De identiteit van de dader is behoorlijk verrassend. Het motief is sinister.

Happy-endings en de Saffierstraat

Met dit boek gaat Coppers verder op het pad dat hij enkele boeken geleden insloeg: het uitdiepen van zijn hoofdpersonages. Al is dit wat mij betreft, minder geslaagd. Voor mij werd in het vorige boek ‘De zomer van de doden’ een hoogtepunt bereikt met het neerzetten van de getormenteerde, droefgeestige, maar hondsintelligente Michel Masson. Een hoogtepunt dat niet wordt geëvenaard. Nog steeds spelen de emoties van zijn personages een grote rol, maar – zonder te veel te vertellen – wordt er mijns inziens teveel gewerkt naar een soort happy-end. Maar ja, de gustibus et coloribus…

Bovenal blijven het vooral spannende en in een mooie taal neergeschreven verhalen. Elk verhaal is bovendien een heerlijke wandeltocht door het Antwerpse. Want wees nu eerlijk. Bij hoeveel auteurs is de Saffierstraat in Berchem een van de decors?

De commentaren zijn gesloten.