Politiek Algemeen

  • Martin McGuinness

    McGuinness, IRA, Sinn Féin, RIPOm een of andere onverklaarbare reden heb ik altijd een groter zwak gehad voor Martin McGuinness dan voor Gerry Adams. Misschien lag het aan die karaktervolle kop van McGuinness. Want wees nu eerlijk, meer Iers dan dat kan je een kop niet maken. Of was het misschien omdat hij zijn betrokkenheid bij het IRA niet ontkende. Ook al verzweeg McGuinness wat nu specifiek die rol was en hoe lang hij die rol heeft gespeeld.

    Tja, ik had gewoon bewondering voor die man die zijn hele leven heeft gevochten voor een eengemaakt Ierland, maar nog meer voor zijn volk en voor de mensen van Derry. Derry waar hij zo trots op was. McGuinness heeft zijn nationalistische overtuiging nooit te grabbel heeft voor postjes of erkenning. Ook al zullen bepaalde radicalen het niet met me eens zullen zijn. Radicalen die er niet in slagen uit hun grote gelijk te breken en het verleden los te laten.

    En dat kon McGuinness wel. Zijn tomeloze inzet voor het vredesproces in het noorden van Ierland is is daar het bewijs van. Ook al resulteerde de vredesakkoorden voorlopig niet in een eengemaakte onafhankelijke Ierse republiek. MCGuinness – en velen met hem – waren het er eind vorige eeuw gewoon over eens dat de Ieren in het noorden van Ierland genoeg doden hadden begraven, genoeg leed hadden geleden. En wie kan daar tenslotte beter over oordelen dan de mensen die mee in het midden van het gewoel stonden.

    MCGuinness was een man met een groot hart en een meer dan gemiddeld gevoel voor humor. Hoe kan je anders verklaren dat twee gezworen vijanden als McGuinness en Paisley meer dan eens op een of andere lezing of vergadering zaten te gniffelen en te schuddebuiken? Vergevingsgezindheid kan iets moois zijn. En blijkbaar ook grappig.

    Ja, het doet me wel iets om vandaag zijn overlijden te vernemen. Met Martin McGuinness verdwijnt er alleszins een politiek idool uit mijn jeugd. Een nationalist naar wie ik enorm opkeek. Rust zacht, Séamus. En nog één keer: “Up the Ra!”

  • De media beïnvloeden significant de verkiezingsuitslag

    wilders.jpgIk snap niet dat mensen zich zo druk kunnen maken over de verslaggeving in de media over de verkiezingen in Nederland. Op de sociale media zie ik heel wat boze reacties over het feit dat Wilders als verliezer wordt bestempeld en Rutte als winnaar. Ik mijmer dan: “Was het dat maar…”

    Men beseft onvoldoende er iets aan de hand is dat veel gevaarlijker is voor de democratie. De media grijpen reeds vóór de verkiezingen in. Ze maken een “framing” voorafgaand aan de verkiezingen en beïnvloeden rechtsreeks het kiezersgedrag. Zo hebben de media de recente Nederlandse verkiezingen gereduceerd tot een loutere strijd tussen Mark Rutte en Geert Wilders, terwijl het over heel wat meer ging. Resultaat: De opmars van Wilders wordt wat afgebogen en de val van Rutte beperkt. Want met dat beeld gaan heel wat traditionele kiezers tegen hun overtuiging stemmen. Zo proberen ze een tactiek tegen Wilders opmars te bedenken. De decimering van de PVDA is daar een deelresultaat van.

    De Nederlandse media hebben hiervoor de mosterd in Vlaanderen gehaald. In bij de Antwerpse gemeenteraadsverkiezingen van 2006 maakte de media er een strijd tussen Patrick Janssens en Filip Dewinter van. Resultaat twee grote blokken in de gemeenteraad en de andere partijen werden gereduceerd tot bijkomstigheden, ‘side dishes’ als het ware. In 2012 was het weer van dat. De media-“framing” dat het weer om een tweestrijd ging. Resultaat: het aantal zetels dat de lijsten naast N-VA en Stadslijst behaalden is verwaarloosbaar.

    En daar, beste lezer, schuilt pas het échte gevaar. Nl. dat de media door een juiste ‘framing’ de verkiezingsuitslag – niet bepaald, want dat zou te kort door de bocht zijn, maar wel – significant beïnvloedt. Met deze gedachte in het achterhoofd vind ik het door de media post factum uitroepen van een winnaar of verliezer niets meer dan ‘un détail de l’ histoire’. Het is in wezen namelijk veel erger.

  • Einde van de babes, intrede van de gegroefde gezichten?

    Mieke van hecke.jpgWel, dit vind ik nog eens een onverwachte wending. CD&V duidt aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid Mieke Van Hecke aan als lijsttrekker voor de Gentse gemeenteraad. 70 zomers jong, 10-tallen jaren ervaring op allerhande politieke niveaus, intellectueel en levenservaren. Ik ben noch aanhanger van die partij noch van de persoon, maar eindelijk kiest er nog eens een partij voor kennis en kunde, politieke ervaring en levenservaring.

    Al ettelijke jaren is de politiek ten prooi gevallen aan jonge politieke babes of jonge politieke tafelspringers. Inhoud , politiek talent, kennis en kunde, ervaring, verwezenlijkingen,… Het speelde allemaal geen rol meer. Er goed uitzien, in de boekskes staan, je ideologie en standpunt in 140 tekens gieten,… Daar ging en gaat het om. En alle partijen waren in dat bedje ziek. Dat intussen parlementen en raden gevuld raakten met toch wel wat ‘would be politici’ die geen schop onder de kont waard waren... Niemand die er om maalde.

    Het was soms pijnlijk om aan te zien. ‘Les petits gamins et petites gamines’ die braaf het tekstje van de hand van de medewerker in commissie of plenaire vergadering kwamen debiteren. Ik heb bij parlementsleden teksten gezien waarbij de medewerker zelfs verschillende opties voor repliek had neergepend naargelang de minister X of Y of Z zou antwoorden. Zelfs het stellen van een mondelinge vraag in de plenaire vergadering waar de spreektijd gelimiteerd was tot twee minuten lukte bij velen niet zonder het obligate papiertje.

    En toch bleven politieke partijen steeds meer raden en parlementen volpompen met leuk ogende jongens en meisjes in plaats van met verstandige (en soms lelijke) mannen en vrouwen. Is hiermee een kentering ingezet? Is dit het einde van de babes en de intrede van mensen met grijze manen, groeven in de granieten koppen en de krassen op de ziel. Politici met een rijke levenservaring en afdoende intellect? Is dit een voorbode om terug inhoud en ‘serieux’ in de politieke arena te brengen?

  • De (Vlaamse) traumatische Beweging

    Psychiater.jpgDoor hun wezen en vooral door de media-aandacht die ze genereren, zijn Vlaams-nationale partijen steeds de speerpunt van de Vlaamse Beweging geweest. Het zijn bovendien stuk voor stuk partijen die succesvol zijn of waren. Maar de trauma’s die deze partijen met zich meedragen zorgen er telkenmale voor dat het succes niet bestendigd kan worden.

    Het begon allemaal met de Volksunie. Toen deze partij succesvol was, kwam ze aan een kruispunt in haar bestaan. De zuivere ideologische lijn inzake communautaire thema’s aanhouden of met het grote aantal vergaarde kiezers deelnemen aan de macht en één van haar pijlers naar de achtergrond sturen. Het werd het eerste. Het Egmontpact was de catharsis waarbij de Vlaamse Beweging zich tegen de VU begon te verzetten. En partijpolitiek veel belangrijker, het was het moment dat Karel Dillen de VU met heel wat medestanders verliet en enkele jaren later het Vlaams Blok boven de doopvont hield. Het VU-trauma was geboren.

    Karel Dillen en het Vlaams Blok waren door dit trauma doordrongen. “In de wijn van ons partijprogramma, wordt geen druppel water gegoten,” is een zin die tot treurnis toe in Vlaams Blok-toespraken en -teksten voorkwam. Deze koers kon lang aangehouden worden. Mede geholpen door het Cordon Sanitaire – dat door Karel Dillen ooit de levensverzekering van het Vlaams Blok werd genoemd. Maar toen het Vlaams Blok/Belang piekte naar 25% gingen er in de partij stemmen op om toch maar iets te doen met dat miljoen kiezers dat behaald werd. Volgens sommigen in de partij diende er zich een nieuwe koers aan. Een koers die zou leiden tot aanvaarding en uiteindelijk tot machtsdeelname. Ondermeer het oude VU-trauma dat in de geesten van vele Vlaams Belangers vastgeklonken was, zou er voor zorgen dat er niets aan de koers van het Vlaams Belang zou veranderen. Met het gekende schisma als gevolg. Ook de kiezers zouden uit metaalmoeheid (altijd VB kiezen en geen concreet resultaat zien) de partij stilaan de rug toekeren.

    Binnen de Vlaamse Beweging was er inmiddels een andere Vlaams-nationale partij opgestaan. Een bescheiden partijtje dat luisterde naar de naam N-VA. De kopstukken van die partij aanschouwden met ongeloof het Griekse drama dat zich bij de concullega’s afspeelde. Mét effectief ongeloof, want ‘niets kon het VB vloeren tot ze het zelf deden’, zoals Filip Dewinter het verwoordde in GVA. Kortom, het Vlaams Belang-trauma nestelde zich in de hoofden van de leiding van de N-VA. En in mei 2014, werd Bart De Wever’s ergste nachtmerrie werkelijkheid. Een nooit door een Vlaams-nationale partij behaald stemmenaantal, maar toch niet ‘incontournable’ voor regeringsdeelname. De partij zag zich plots geprangd tussen de twee ontstane trauma’s. De zuiverheid van het partijprogramma en aan de kant gaan staan. Met als risico dat die massa kiezers onmogelijk deze keuze zouden begrijpen en afhaken. Of gaan voor de machtsdeelname en de communautaire eisen voor onbepaalde tijd naar de koelkast verwijzen. Met als risico dat er een ontevredenheid zou smeulen bij de Vlaams-nationale achterban.

    Na bijna twee en een half jaar machtsdeelname is de smeulende ontevredenheid intussen ontvlamd in een eerste brandje. ‘L’histoire se répète,’ moet historicus Bart De Wever de afgelopen dagen hebben gedacht. En het is moeilijk in te schatten of het intussen gebluste brandje niet opnieuw zal oplaaien. Want de Vlaamse Beweging heeft nu twee martelaren en het VU-trauma-bis nestelt zich in vele hoofden.

    De vraag die zich nu stelt, is of deze opeenvolging van trauma’s die telkenmale leiden tot Vlaams-nationale drama’s ooit zal doorbroken worden. De persoon of partij die daarin slaagt zal zich verheffen tot een monument van de Vlaamse Beweging.

  • Havenbedrijf: Ban politici

    IMG_0463.JPGGisteren was er wat commotie op de Antwerpse gemeenteraad. In het kader van het omvormen van het Gemeentelijk Havenbedrijf tot een NV, worden de gemeenteraadsleden van de oppositie uit de Raad van Bestuur van het bedrijf gebannen. (allez, op de socialisten na) Marc Van Peel geeft hiermee een eerste goede aanzet om te komen tot een performante RvB. Maar hier mag het niet bij blijven. De volgende stap moet zijn dat ook de gemeenteraadsleden van de meerderheid uit de RVB verdwijnen.

    Waarom? Ik spreek uit ervaring. Bij het opstarten van de gemeentelijke autonome bedrijven was het de traditie om - via een of andere verdeelsleutel - de raden van bestuur vol te pompen met gemeenteraadsleden of politieke aanverwanten. Zo heb ik de eer gehad te zetelen in de RvB van het Gentse Havenbedrijf. Voor iemand met een passie voor de maritieme sector zoals ik, was dit een bijzonder leerrijke ervaring. Maar is het de bedoeling dat leden van de RvB intellectueel rijker worden of moet het bedrijf voordelen plukken uit de kennis van de leden van de RvB?

    In Gent maakte ik het mee dat enkel de punten over personeel op een discussie binnen de raad konden rekenen. Want dan kwam meestal de 'vakbondsaangehorigheid' van bepaalde leden bovendrijven. Als de commercieel directeur de commerciële strategie van het bedrijf uit de doeken kwam doen waren er 0 vragen, was er 0 inbreng uit de RvB. Een commerciële strategie lijkt me nochtans belangrijk. En hoe komt dat? De leden hebben te weinig kennis over de markt, over bepaalde evoluties in de sector, ze hebben geen maritiem bloed door de aderen stromen. De leden van het management in Gent hebben mij meermaals informeel gezegd dat het verschrikkelijk frustrerend was om te werken met een RvB waar er weinig tot geen interactie mee was.

    Want laten we nu eerlijk zijn. Wie gaat er een nuttiger inbreng hebben in de RvB van het Antwerps Havenbedrijf. Peter Mertens, gemeenteraadslid voor de PvdA en socioloog, of oud-CEPA-voorzitter Roger Roels? De vraag stellen is ze beantwoorden.

    Ik hoop dan ook dat Marc Van Peel de moed heeft om de lijn die hij gisteren heeft getrokken, ook nog verder door te trekken naar de andere gemeenteraadsleden. De RvB moet samengesteld worden op basis van competentie en niet op basis van politieke kleur. En de gemeenteraad moet - als enig aandeelhouder - de rol van Algemene Vergadering opnemen. Het kan niet zijn dat de RvB een flauw afkooksel is van de AV.

    Democratisch deficit, zegt u? Waarom? In de AV, ergo de gemeenteraad, hebben de leden alle mogelijkheden om de Schepen van de Haven te ondervragen over het reilen en zeilen bij het havenbedrijf. Zelfs wanneer het over bedrijfsgevoelige materie gaat. Waarom bestaat er anders iets als "vergadering met gesloten deuren"? En de causeur in Marc Van Peel kennende,... die heeft niet liever dan ondervraagd te worden.

    Tot slot lijkt het mij trouwens nuttig om ook politieke benoemingen in andere bedrijven en agentschappen van de overheid te depolitiseren. Ik denk bv. aan de VRT. Ook daar mag het principe dat er een verschil is tussen de RvB en de AV meer tot uiting komen.

  • Peeters reeds voor 1/3de geslaagd

    Peeters.jpgOnderschat een Tjeef nooit. Het zou een credo moeten zijn in de Wetstraat. Toch voor iedereen die de naoorlogse politiek wat heeft gevolgd. Begin september beslisten de federale onderhandelaars Marianne Thyssen van CD&V aan te wijzen als nieuwe Europese commissaris. MR (en ook anderen) hadden laten weten dat in dat geval de CD&V geen aanspraak kon maken op die andere grote post, nl. het premierschap. Aldus wordt besloten dat de volgende premier ‘uit de liberale familie’ zal komen. Ondanks die beslissing bleef Didier Reynders (MR) ontgoocheld. Hij had zichzelf graag in de Europese commissie zien zitten.

    Iedereen dacht op dat moment: het is over en out voor Kris Peeters. Er werd zelfs getwijfeld of hij wel co-formateur zou blijven. En toch bleef Peeters glimlachen. En waarom niet? Kris, die van Onze-Lieve-Heer een flinke dosis strategisch inzicht heeft meegekregen, weet wel beter. En reeds enkele weken later doet hij zijn zet. Hij vraagt uitdrukkelijk – uiteraard voor de camera’s en de verzamelde pers – dat de liberale familie nu eens duidelijkheid zou moeten verschaffen wie er premier wordt. Want de onzekerheid zou wegen op de onderhandelingen. Zijn opzet? Eén: zorgen voor spanningen – en in het beste geval ruzie – binnen de MR, die dan moet kiezen tussen co-formateur Michel (met een sterke aanhang) en de net gebuisde Didier Reynders (met een sterke aanhang). Twee: zorgen voor spanningen – in het beste geval ruzie – binnen de Open VLD. Maggie De Block is duidelijk als populairste uit de verkiezingen gekomen, maar de immer ambitieuze Gwendolyn Rutten voelt ook wel wat om de eerste vrouwelijke premier van België te worden. Drie: zorgen voor spanningen – en in het beste geval ruzie – tussen de Vlaamse en Franstalige liberalen. MR is immers de enige Franstalige partij in de onderhandelingen wat maakt dat verschillende bronnen vinden dat een Vlaming dan maar premier moet worden. Maar de Open VLD heeft wel minder zetels dan de MR.

    Vandaag lijkt het er op dat 1/3de van het plan ‘Peeters wordt Premier’ geslaagd is. Binnen de MR gaan steeds meer stemmen op om de premier niet te leveren. De weg van de minste weerstand is immers dat Charles Michel vice wordt in de nieuwe regering en Reynders voorlopig het voorzitterschap van Michel overneemt. Al dan niet in afwachting van een internationale functie die mogelijks vrijkomt. Bovendien is er bij de MR de vrees dat de N-VA een Franstalige premier als uitvlucht zou gebruiken om het pand te verlaten. Ergo een einde voor de Zweedse coalitie. En gelet op het feit dat PS en CDH aan elkaar geklonken zijn, exit voor de MR uit de mogelijke federale regering.

    Door ook nog eens te temporiseren in de onderhandelingen zorgt Peeters’ plan er nu stilaan voor dat de druk bij Open VLD komt te liggen. Als ze ook daar niet kunnen of durven kiezen, ligt de weg naar de federale regering Peeters I helemaal open. Politiek is simpel, niet?

  • De échte uitdaging

    Onafhankelijk.jpgVia Twitter bereikte mij enkele opmerkingen over mijn artikeltje ‘Aartsmoeilijk, maar voor wie?’. Het was te kritisch, zuur tegenover Bart De Wever en ik ‘vergis me van vijand’. Een antwoord hierop leek me niet echt mogelijk in 140 tekens, vandaar dit vervolgstukje.

    De mensen die bezorgd zijn over het geestelijke welbevinden van Bart De Wever kan ik alvast geruststellen. Ik ken Bart al vele jaren. Hij kan heus wel tegen kritiek, hij is niet echt geïnteresseerd in wat Wim Wienen over zijn politieke parcours denkt en in de drukte van ‘s mans bestaan heeft hij geen tijd om mijn blog te lezen (als hij dat überhaupt al zou willen mocht hij wel tijd hebben).

    Maar inhoudelijk dan. De goede lezer heeft gisteren alvast gemerkt dat dit geen kritiek is. Dat dit geen aanval op Bart De Wever of de N-VA (eigenlijk een en hetzelfde) is. Het is zelfs geen leedvermaak of hoop om Bart te zien falen. Zelfs ondanks de vele ergernissen die ik heb over de weg die de N-VA bewandelt. Het stukje is gewoon een hoogstpersoonlijke analyse van de gebeurtenissen van de afgelopen maanden. Een oplijsting van de problemen die het pad van De Wever kruisen.

    Wel, als Vlaams-nationalist word je niet vrolijk van het huidige politieke situatie. Laten we er voor de discussie vanuit gaan dat er twee Vlaams-nationale partijen zijn. Partijen die gaan voor een onafhankelijke Vlaanderen (de ene zo snel mogelijk, de andere als er een draagvlak voor is). Dan moet je je de vraag durven stellen hoe ver we intussen staan op weg naar dat onafhankelijke Vlaanderen. Mijn antwoord is: niet echt ver. Een niet onverstandig man spreekt zelf van reeds 100 jaar stilstand.

    Mijn moeder zaliger sprak vroeger (weliswaar tot 1991) over de VU als de grote (electoraal grote) Vlaams-nationale partij. De geschiedenis heeft uitgewezen dat die partij niet zo Vlaams-nationaal was, maar uiteindelijk ook niet groot. De recordscores van de Volksunie in de jaren zestig van de vorige eeuw werden al lang verbeterd door het Vlaams Blok in 2004. De recordscore van 25% van het Vlaams Blok werd op zijn beurt weer geklopt door N-VA. Maar is het doel daarmee dichterbij gekomen?

    Spijtig genoeg niet. We waren weliswaar op goede weg. Vlaams Blok slaagde er immers in om stemmen bij de traditionele/staatsbehoudende partijen weg te halen. Eerst honderdduizenden bij de socialisten, maar later overtuigden we ook Christen-democraten en liberalen om zich achter ons uniek project te scharen. En dat is nu eenmaal hetgene dat Vlaamse onafhankelijkheid dichterbij kan brengen. Maar door verschillende omstandigheden (soms ook door eigen fout, ik geef dat grif toe) is daar een eind aan gekomen. Het ideale scenario zou geweest zijn dat N-VA die taak zou overnemen. Maar het draaide anders uit. N-VA is vooral en in de eerste plaats aan de haal gegaan met Vlaams Belang-kiezers. En dat is niet eens een verwijt van mijnentwege. Partijpolitiek heeft nu eenmaal zijn eigen wetmatigheden en werkwijzen. (ook weer spijtig genoeg) Maar een zeer pijnlijk gevolg hiervan zagen we in Antwerpen. Daar ging de N-VA licht achteruit ten voordele van… de traditionele/staatsbehoudende partijen. De uitspraak van Elio Di Rupo die ik gisteren citeerde, is in deze van essentieel belang.

    Dergelijke politieke fenomenen, de daaropvolgende tactieken van politieke partijen, verdienen m.i. enig bezinningswerk, ja ook introspectie. Dus, mijn schrijfseltje was geen kritiek, geen zuur, geen De Wever-bashing, maar een vriendelijke aanzet tot debat over Vlaams-nationale stilstand, een debat over waarheen met Vlaanderen ergo een vraag om in het belang van het doel zeer goed na te denken over de te volgen strategieën.

  • Aartsmoeilijk, maar voor wie?

    16.jpgMet dit ene woord gaf N-VA-voorzitter Bart De Wever aan dat de federale regeringsvorming geen ‘walk in the park’ zal worden. En eigenlijk ook dat er geen vanzelfsprekendheden zijn. Voor wie wordt het moeilijk. Voor de onderhandelende partijen of voor Bart De Wever, ergo de N-VA, zelf? Het is maar een hoogst persoonlijke analyse, maar wat denken jullie van het volgende…?

    Het probleem begint al op 25 mei jongstleden. Vergeet niet dat Bart De Wever ‘ne slimme’ is. Die avond beseft  hij dat zijn partij de verkiezingen verloren heeft. De N-VA was voor geen enkele regering ‘incontournable’ geworden. Op verkiezingsavond weet hij onmiddellijk dat het moeilijk, eigenlijk onmogelijk, zal worden op federaal vlak voor “verandering” te zorgen. Ook Elio Di Rupo heeft het ook door en verklaart: “er zitten eindelijk minder separatisten in de Kamer.” Bart weet meteen waar hij staat.

    Maar hoe leg je zoiets uit aan de kiezer? Met het resultaat dat de N-VA op 25 mei haalde, kan De Wever moeilijk aan de publieke opinie laten weten dat hij verloren heeft. Hij kan met het behaalde resultaat moeilijk tegen de kiezer zeggen dat het onvoldoende is, dat er de komende vijf jaar niets zal veranderen en dat ze de volgende keer nog massaler voor de N-VA moesten stemmen als men een echte ommekeer wilt. Recente politieke geschiedenis heeft immers bewezen dat zoiets niet onmiddellijk leidt tot succes.

    En het wordt alleen maar erger. In Wallonië klinken PS en CDH zich aan elkaar vast voor de vorming van de Waalse Gewestregering, de Franse Gemeenschapsregering en de Brusselse Gewestregering. Een sterke poging van het duo Di Rupo-Magnette om de poort naar de federale regering open te breken. Bart beseft dat hij moet handelen. Als er nu één zaak is die de N-VA heeft duidelijk gemaakt in de verkiezingscampagne, is dat een regering met de PS onaanvaardbaar is.

    De Wever handelt en schakelt met een hoge snelheid over naar plan B. Een Vlaamse regering met N-VA en CD&V en federaal in de oppositie. En in het begin lukt dat ook. De Wever ontdoet zich van zijn informateurschap en de CD&V hapt toe om een Vlaamse regering te vormen. Hij heeft wel een kleinigheid over het hoofd gekeken. Kris Peeters zat niet op de laatste rij toen ze de breintjes hebben uitgedeeld. Als uittredend Minister-President weet die drommels goed wat er de jongste vijf jaar is gebeurd. N-VA zat weliswaar in de Vlaamse regering, maar de partij heeft zich vijf jaar aan een stuk in de publieke opinie kunnen profileren als dé oppositiepartij. De helft van Vlaanderen wist niet eens meer dat de N-VA wel degelijk in de regering zat. En met resultaat. Geen ezel zijnde, denkt Peeters in zichzelf: “Dit lapt De Wever mij geen tweede keer.”

    De druk wordt opgevoerd en na een korte pauze komt er een Vlaamse regering met N-VA, CD&V en Open-VLD, maar vooral met het engagement van de drie partijen om als een soort ‘driepoot’ naar de federale regeringsonderhandelingen te gaan. (want zou dat niet de reden van de rel geweest zijn tussen CD&V en N-VA op het einde van de onderhandelingen?) Zo kort voor de landing van een Vlaamse regering beseft Bart dat hij even geen kant meer op kan. Hij weet zeer goed dat hij in dit stadium de Vlaamse onderhandelingen niet meer kan opblazen zonder dat dit electorale consequenties heeft.

    De gevolgen zijn niet leuk. De Wever weet dat hij naar federale onderhandelingen moet waar hij, aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid, niets kan binnenhalen voor zijn partij. Wat gaat de kiezer daar van zeggen?

    Dit risico wil De Wever niet lopen. “Run, Forrest, run,” is de enige mogelijkheid. Bart moet zich zo snel mogelijk uit de voeten maken. Maar ook dat kan niet zonder een verklaring aan de kiezer. Dus, moet hij het pad naar de exit beginnen effenen. “Hallo, Dirk Van den Bogaert. Heb je geen interesse in een kort interviewke over de federale regeringsvorming nu iedereen eerst nog twee weken vakantie neemt?” De journalist hapt toe en daar is het “aartsmoeilijk”-interview.

    En hier zijn we nu beland. Zal het lukken? Dat is vooralsnog koffiedik kijken. Het wordt dus aartsmoeilijk. Aartsmoeilijk om een federale regering te vormen die rekening houdt met de belangen van Vlaanderen als ze hun besparingen doorvoeren, aartsmoeilijk voor Kris Peeters om de N-VA aan de ‘driepoot’ vast te houden, aartsmoeilijk voor Bart De Wever om zijn vlucht re realiseren zonder kleerscheuren tegenover het electoraat.

  • Zwarte Piet als symbool van de vrijheid

    zwarte piet.jpgMet de uitspraak van de Amsterdamse rechtbank over de Sinterklaasintrede, woedt de discussie over Zwarte Piet weer in alle hevigheid. Volgens de rechtbank zou het verder bestaan van Zwarte Piet beledigend zijn voor zwarte mensen. Enfin, mijn grootvader zaliger zou tevreden zijn nu de ‘zwarten’ niet meer mogen beledigd worden. Het was ooit anders.

    Maar alle gekheid op een stokje, niet gehinderd door enige kennis van cultureel immaterieel erfgoed, offeren bepaalde sujetten zonder verpinken een zeer oude en mooie traditie op het altaar van de politieke correctheid. En het erge is dat dit geen alleenstaand feit is. Eigenheid moet onder het mom van de tolerantie verdwijnen. Eigenheid zou volgens de herauten van de verdraagzaamheid immers aanstoot kunnen geven aan al die verschillende culturen die onze samenleving komen verrijken. Dat hun houding vooral een culturele verarming inhoudt, blijken deze jongens en meisjes niet te beseffen. Of het interesseert hen niet.

    Maar waar dit geval ook over gaat is vrijheid. Paus Emeritus Benedictus XVI liet in het boek ‘licht van de wereld’ in 2010 optekenen: “In naam van de tolerantie wordt alle tolerantie afgeschaft – dat is de echte bedreiging waarvoor wij ons geplaatst zien.” Hij heeft gelijk. Het probleem is echter dat het merendeel van de bevolking dit niet eens beseft.

    Het besef is immers verdwenen dat doorheen de geschiedenis voor die vrijheid en rivieren van bloed zijn gevloeid zoals wijlen Prof. Fortuyn het steeds weer herhaalde. Maar in de ogen van de meeste mensen is vrijheid zo vanzelfsprekend geworden dat men niet eens door heeft, wanneer die vrijheid wordt aangetast. De Westerling is vadsig geworden en gaat er van uit dat die duur bevochten vrijheid nooit zal verdwijnen. In de hoorn des overvloed waarin de Westerling leeft, heeft hij het immers te druk met kiezen. Kiezen waarheen de reis dit jaar weer gaat, of er al dan niet een extra tablet voor de kinderen moet worden aangekocht, welk merk van t-shirt hem het best staat,... Bij dergelijke zaken is het al dan niet verder bestaan van Zwarte Piet maar een detail.

    Maar door die vadsigheid gaan we van detail tot detail naar een steeds intolerantere en minder vrije samenleving. Want niemand durft blijkbaar op te staan en van Zwarte Piet een symbool van de vrijheid te maken.

  • Schijngevecht

     schijngevecht.jpg“De relatie tussen de gedoodverfde coalitiepartners N-VA en CD&V zit op een dieptepunt. “ Of “De Wever tackelt Peeters.” Dat zijn zowat de meest gelezen zinnetjes in de kranten vandaag. Dergelijke artikels roepen bij mij toch wel wat vragen op.

    Bv. Zijn journalisten dom? Iedereen weet immers dat het zogenaamde gevecht tussen De Wever en Peeters niet meer is dan een schijngevecht. Elkaar een beetje afkatten om het resultaat van hun partijen wat op te pompen, maar om na 25 mei over te gaan tot de orde van de dag. Zouden er journalisten zijn die dat niet door hebben? Als dat het geval is, zijn ze – tja, hoe moet ik het zeggen – dom.

    Zijn journalisten broodschrijvers? Een andere mogelijkheid is dat journalisten niet aan verslaggeving doen, maar neerpennen wat de mensen graag lezen. Schrijven over de zogenaamde oorlog tussen N-VA en CD&V is alleszins sensationeler dan te schrijven dat ze de beste vriendjes zijn. In dat geval zijn het broodschrijvers die enkel meer kranten willen verkopen en zich dus niet met gedegen journalistiek werk bezig houden.

    Of hebben journalisten banden met de betrokken partijen? Ook dat zou een mogelijkheid kunnen zijn. Met de verslaggeving van de jongste dagen en zelfs weken wordt er door de journalisten een perceptie gecreëerd dat de verkiezingen 2014 enkel handelen over de tweestrijd De Wever en Peeters. De rest van de partijen komt minder of zelfs niet aan bod. En dat is natuurlijk enkel in het voordeel van vernoemde partijen.

    Ik blijf het dus opvallend vinden dat er op deze manier over bericht wordt. Zeker als Kris Peeters zelf laat uitschijnen dat het allemaal nep is. Peeters stelt immers: “We zijn professionals, in een campagne vergroot je de verschillen tussen de partijen uit.” Kortom, de verschillen moeten uitvergroot worden, ergo er zijn eigenlijk geen verschillen. Beide zijn perfect inwisselbaar. Is het dan niet beter te kiezen voor een partij die écht het verschil maakt?

  • Woorden en daden: een wereld van verschil

    geen woorden maar daden.jpgErgernis, ergernis. Verkiezingscampagnes van traditionele partijen zullen blijkbaar nooit veranderen. Waarom moeten hun standpunten altijd diametraal staan op wat ze ervoor hebben gedaan en wat ze erna zullen doen?

    Het begon al zondag. In het VTM-nieuws zag ik Bart De Wever in een speech op zijn congres stellen dat er met de N-VA geen sprake is van het afschaffen van ASO en dat er dus niets in huis zal komen van de hervorming van het secundair onderwijs. Vijf jaar aan een stuk hebben Vera Celis, Goedele Vermeire en Kris Van Dick het rapport Monard en dus later het Masterplan hervorming secundair onderwijs vurig verdedigd in het Vlaams Parlement. Ik zie Kris nog altijd op de tribune van de plenaire zaal staan waar hij “de matrix” en zelfs de brede eerste graad verdedigde. Vraag journalist: “De N-VA is dan van mening veranderd?” Antwoord De Wever: “Neen, dat is altijd ons standpunt geweest.” Lap, daar vloog mijn televisie het raam uit.

    Vandaag debat in het volwassenenonderwijs. Nahima Lanjri: “CD&V is altijd tegen het hoofddoekenverbod in Antwerpen geweest.” Lap, daar zakte mijn broek tot aan mijn enkels. (Geen fraai zicht). Wie zat er met Janssens in een coalitie toen het hoofddoekenverbod werd ingevoerd? Het was verdomme Marc Van Peel die het diende uit te voeren. En,… deze coalitie, dan? Heeft de CD&V dit punt bepleit toen ze met De Wever in zee ging?

    En zo gaat dat maar door. Na 20 jaar zou ik het al gewoon moeten zijn, maar het went niet. Ik denk dat het nooit zal wennen. Ik maak me kwaad over zoveel oneerlijkheid, over het liegen en bedriegen,… Is er nu écht nog maar één partij die vóór, tijdens en na de verkiezingscampagne hetzelfde zegt?

    (OK, afbeelding bij artikel is misschien wat vergezocht)

  • Wat betekenen de cijfertjes voor Fons Dreibunders uit de Seefhoek?

     

    cijferdans.jpgIn aanloop naar de verkiezingen van 25 mei a.s. zijn de traditionele partijen N-VA, CD&V en SP.a aan een ware cijferdans begonnen. De ene gaat X-aantal miljarden euros besparen om dan meer investeringsruimte te creëren, de ander wil dan weer Y-aantal miljoenen euros besparen op de sociale zekerheid om dat geld dan Z-aantal miljoenen euros te gebruiken voor een verlaging van de loonkost,… En zo gaat dat maar door.

    Maar wat betekent dat voor onze Fons, Fons Dreibunders uit de Seefhoek? Wat betekent al dat gecijfer voor zijn karig pensioentje dat hij krijgt na 45 jaren hard werken in de autoassemblage. En wat betekent dat voor de prijs van zijn medicijnen die hij moet nemen voor zijn longen, na 45 jaren werken in een spuitcabine? Wat betekenen die vele cijfertjes voor zijn veiligheid? Zal hij nog terug ’s avonds door zijn geliefde Seefhoek kunnen wandelen? En gaat hij dankzij die cijferdans nu eindelijk minder moeten betalen voor zijn water, gas en elektriciteit? En kan hij nu eindelijk zijn verkrotte appartementje verlaten voor een appartement in de Sociale Huisvesting. Hij staat al zo lang op de verdomde wachtlijst.

    Tja, dat zijn nu eenmaal vragen die onze goede oude vriend Fonske Dreibunders uit de Seefhoek bezighouden. En het zijn er nog maar enkele. Hij heeft er nog veel meer. Maar gaat hij er deze verkiezingscampagne nog antwoord op krijgen? Of spuien de traditionele partijen verder een mist van het cijferfetisjisme om maar niet op dit soort vragen te moeten antwoorden. Op Twitter zou men dan eindigen met #dtv

  • Hoogmoed en minachting

     

    GR2.jpgGisteren hadden we in de gemeenteraad het debat over de rellen met radicale moslims in Borgerhout. Een interessant en ook scherp debat, vooral tussen Dewinter en Janssens. Janssens wil maar niet inzien dat enkel door de radicale islam in Antwerpen te bestrijden we dergelijke rellen kunnen vermijden. Maar volgens hem is er eigenlijk niet zo veel gebeurd die zaterdag. Ik vrees dat de partijen die deze mening delen binnen afzienbare tijd spijt gaan hebben. Ze luisteren weer niet naar het Vlaams Belang. Nochtans bewijzen de problemen van vandaag de dag dat we – spijtig genoeg – gelijk hebben gekregen met wat we al die jaren al hebben gezegd.

     

    Maar wat me het meest stoorde was de houding van Bart De Wever. Die zei immers… helemaal niets. Wel, daar krijg ik dus de ‘boebels’ van. Vorige week een grote mond over de rellen in alle media, vorige week de uitspraken van hoe fout Janssens alles wel heeft aangepakt. Maar aan het debat in de gemeenteraad, weigert hij deel te nemen. En dan vraag ik me af wat er in die man omgaat. Het lijkt er wel op dat hij de gemeenteraad te min vindt om zijn mening te verkondigen. Zij boodschap was tenslotte al in de pers gepasseerd. En dat bewijst m.i. nog maar eens zijn hubris, om het in zijn taal te zeggen. De man is hoogmoedig geworden. Hij ligt op kop in de peilingen, wat zou hij zich dan verlagen om aan een – ochottekes – gemeenteraadsdebat deel te nemen. Een spreekwoord luidt echter “Hoogmoed komt voor de val.” En die val kan verschrikkelijk pijn doen. Herinner je je nog de avond van 18 mei 2003, Bart?

  • Quid échte verandering?

    Campagnewagen.JPGGisteren raakte bekend dat VLD-schepen Luc Bungeneers overstapt naar N-VA. Hij zal er de Merksemse districtslijst aanvoeren. Zo zet de N-VA nog maar eens in de verf dat politiek vandaag niet meer is dan topvoetbal. Je gaat gewoon naar de meestbiedende. Clubliefde hoeft niet meer, trouw nog minder. Bungeneers is tenslotte al aan zijn derde “voetbalclub” toe.

     

    Wel, ik heb het daar moeilijk mee. Ik heb heimwee naar de tijd dat politiek nog iets met overtuiging te maken had, met visie op de samenleving, met ideologie. Ik vraag me trouwens af hoe lang het kiespubliek zulke transfers nog gaat blijven pikken. Hoe geloofwaardig is de N-VA als Vlaams-nationale partij in Antwerpen?. Lijsttrekker Bungeneers zegt vandaag dat men hem nooit zal zien op een Vlaams-nationaal zangfeest. De lijsttrekker in Wilrijk, Kristof Bossuyt, liet bij zijn overstap ook al optekenen dat België voor hem niet per se hoefde te verdwijnen en zelfs een meerwaarde had.

     

    Intussen heeft de N-VA al mandatarissen van alle Antwerpse partijen binnengehaald, behalve dan van het Vlaams Belang. (Tja, kan ook niet, want daar zitten natuurlijk mensen als ik, met overtuiging, visie op de samenleving, met een ideologie.) Kortom, de N-VA is een soort café waar iedereen welkom is en iedereen binnen en buiten kan lopen.

     

    Je mag niet vergeten dat Bungeneers als schepen van Financiën meer is dan gewoon maar de boekhouder van de club. Hij heeft heus wel meer gedaan dan het noteren van cijfertjes.Hij heeft twaalf jaar lang het gevoerde beleid door dik en dun verdedigd.(De laatste zes jaar met de steun van BDW zelf) En dan vraag ik me af: Wat met de huidige campagne van de N-VA? Overal in Antwerpen kondigt de N-VA aan: “De échte verandering begint in Antwerpen.” Vandaag verklaart Bungeneers, als N-VAer, dat hij zijn beleid wil vederzetten. Quid échte verandering denk ik dan?

     

    En als je twijfels hebt,... stem je maar beter VEILIG!

  • Politici horen niet thuis in spelprogramma's

    clownsneus.jpgVandaag kreeg ik een e-mailbericht van SBS met de voorstelling van het nieuwe seizoen van 'De slimste mens ter wereld.' Opnieuw maken verschillende politici hun opwachting in het programma. Maar die politici maken zich vaak meer belachelijk dan wat goed voor hen is. Daarmee leggen ze een smet op andere politici die hun job wel serieus nemen. Vandaar dat ik onderstaand antwoord bezorgde aan zowel SBS als aan de andere Vlaamse omroepen.

    Geachte,

     

    Hartelijk dank voor uw e-mailbericht met de voorstelling van jullie ‘nieuwe’ programma “De Slimste Mens Ter Wereld”. Ik wens jullie alleszins veel succes. 

    Maar ik zou - en ik hoop dat u mij dit toestaat – enkele opmerkingen willen formuleren in verband met het opnieuw opnemen van politici in het programma.

     

    Laten we beginnen met de aanwezigheid van de minister van Media, Ingrid Lieten, in het lijstje van kandidaten. Als we de mediaberichten lezen, maar ook onderstaand e-mailbericht bekijken, zullen we het er over eens zijn dat “De Slimste Mens ter Wereld” het paradepaardje wordt van het nieuwe “Vier”. Met andere woorden, het programma wordt het promotiemiddel bij uitstek voor de lancering van “Vier”. Met haar deelname werkt de mediaminister de facto mee aan de promotie van één bepaalde zender. U zal het misschien met me eens zijn dat politici, en zeker de minister voor Media, omzichtig moeten omspringen met de selectie van mediaoptredens, zeker wanneer het gaat om andere programma’s dan informatie- en duidingsprogramma’s. De vraag die zich dan aandient is in hoeverre de deelname van mevrouw Lieten een probleem is voor haar positie als mediaminister, in het bijzonder wat haar neutraliteit betreft. U zal begrijpen dat ik, als nederig oppositielid, niet anders kan dan de minister hierover in het Vlaams Parlement te interpelleren. 

    Maar ook de deelname van andere politici aan uw spelprogramma, is m.i. problematisch. Al jaren woedt de discussie of politici überhaupt aan spelprogramma’s en in het verlengde aan louter entertainmentprogramma’s moeten deelnemen Het verleden heeft aangetoond dat de deelname van bepaalde politici uw programma op een hoger niveau kan tillen en hoge kijkcijfers kan genereren. Maar laten we even eerlijk zijn. Dergelijk succes met politici is eerder de uitzondering dan de regel. Het leeuwendeel van politici die aan spelprogramma’s deelnemen, scheren niet dergelijke toppen. Een totale afgang is vaak hun deel. Het resultaat is dat de betrokken politici dan eerder de rol van veredelde circusclown vervullen. Het hoeft geen betoog dat dergelijke optredens het imago van de politiek eerder kwaad dan goed doen. En het heel wat studies tonen regelmatig aan dat het al zo pover gesteld is met het imago van de politiek.

     

    Ik besef natuurlijk ook dat heel wat politici zelf vragende partij zijn om in dergelijke programma’s te mogen “optreden”. Wel, misschien wordt het tijd om in het belang van het imago van de politiek, en zelfs in het belang van de democratie, die politici tegen zichzelf te beschermen. De politiek en de politici moeten hun “serieux” dringend terugwinnen. Een mogelijkheid is om dit decretaal te verankeren. Ik zou terzake makkelijk een Voorstel van Decreet kunnen indienen en op zoek gaan naar een politiek draagvlak. Maar ik beschouw dit pas als een laatste middel. Ik geloof immers dat een en ander kan opgelost worden door zelfregulering.  

    Daarom zou ik u vriendelijk willen vragen om er bij uw omroep een regel van te maken politici enkel nog uit te nodigen voor informatie- en duidingsprogramma’s. Dit het politieke bedrijf, de politici zelf en de democratie ten bate. Ik ben het er natuurlijk ook mee eens dat SBS niet de enige omroep moet zijn die een dergelijke houding aanneemt. Om die reden stuur ik dit e-mailbericht ook naar de andere Vlaamse omroepen.

     

    Ik hoop dan ook dat u dit voorstel ter harte neemt en dit voorstel zal meenemen in het overleg dat u heeft met de andere omroepen in Vlaanderen.  

    Ik dank u alvast voor uw aandacht.

     

    Met vriendelijke groeten, 

    Wim Wienen

    Vlaams Volksvertegenwoordiger

  • Ontideologisering (1): het VB versus inwisselbare partijen

    partijvantstad.jpgDe afgelopen weken, op weg naar de gemeenteraadsverkiezingen, is nog maar eens gebleken tot wat de ontideologisering van politieke partijen leidt. Partijen vullen nu hun lijsten met al wat ze maar op straat tegen komen. Van politieke overtuiging is er geen sprake meer. Het gaat volgens hen over een ‘project’.

     

    Maar is dat wel zo? Hoe verklaar je bv. dat iemand als Atheneum-directrice Heremans, begin 2012 nog haar lidkaart van de SP.a vernieuwd heeft, in het najaar 2012 de derde plaats op de Open-VLD-lijst bekleedt? Wordt een overtuigd socialist of sociaaldemocraat van de ene dag op de andere een blauwe liberaal? Of wat de denken van een liberale man van joodse afkomst met donker blauw bloed in de aderen die plots op een lijst gaat staan van een partij die zichzelf Vlaams-nationalistisch noemt? En wat te denken van Christendemocraten die het niet nodig vinden deze stroming in Antwerpen te laten verderbestaan en doodleuk op de socialistische lijst van de burgemeester gaan staan. Het ‘mystiek huwelijk’ verbleekt erbij.

     

    Wel, het antwoord op de vraag hoe dit kan, is eenvoudig. De traditionele partijen hebben hun overtuiging, en al zeker hun ideologie, over boord gegooid. Het gaat niet meer over een lange termijnvisie op de samenleving of in dit geval op de stad. Neen, het gaat over hoe kans maken in het stadsbestuur te raken. En meestal gebeurt zoiets in coalitie, dus doen de verschillende partijen/lijsten er werkelijk alles aan om de verschillen zo veel mogelijk te beperken of zelfs uit te wissen. Kortom, elke partij in volledig inwisselbaar voor een andere.

     

    Is er dan geen keuze meer. Gelukkig nog wel. Er is nog één partij die een ideologie (weliswaar vertaald naar de problemen van de 21ste eeuw) heeft. En dat betekent dat die partij een échte langetermijnvisie heeft op de samenleving waarin ze geworteld is. Een partij die het systeem wil veranderen, een partij die geen stuk van de taart wil, maar een ander recept voor de taart. Kortom, verandering begint,… met het Vlaams Belang. Bij de gemeenteraadsverkiezingen is het dus meer dan ooit één tegen allen.

  • Cordon Sanitaire, und kein Ende

    Annemans.jpgHet gebeurt niet vaak dat ik op deze blog teksten van anderen breng. Maar de jongste column van mijn collega Gerolf Annemans, met wie ik trouwens een voorliefde voor ironie deel, is te goed om hem hier niet integraal te brengen. Gerolf maakt even de analyse van de bevestiging van het Cordon Sanitaire door de N-VA, en meer bepaald door Jan Jambon. En ja, Gerolf, de wijze woorden van Karel Dillen, reizen met mij mee doorheen de rest van mijn leven. Dillens woorden zijn mijn politieke GPS.

    Ich bin ein Vlaams Belanger…

    vrijdag 27 april 2012

    Het was een opmerkelijk feit. Enkele dagen voorafgaand aan de aankondiging van de kandidatuur van Bart De Wever in Antwerpen, werd de kiesstrijd niettemin reeds doelbewust ingezet met iets totaal anders, namelijk met een verklaring van Jan Jambon. Het cordon sanitaire zal door N-VA onverkort worden gehandhaafd. Altijd en overal.

    Men vraagt zich terecht af waarom dat nodig was. Men vraagt zich af waarom het niet voldoende was dat enkele weken voordien de lijsttrekker in Gent, de genaamde Siegfried Bracke, reeds duidelijk de N-VA in het kamp van de traditionele partijen had gesitueerd als het over het cordon sanitaire ging. Waarom moest ook Jan Jambon dat nu nog eens zo duidelijk overdoen?

    Voor Siegfried Bracke zijn wij "ook inzake het Vlaamse thema" té verschillend. Correct. Het argument van Jambon was zo mogelijk nog origineler dan dat van zijn collega. Het Vlaams Belang zou tegen de islam zijn. Voor Bart De Wever zelf moet Dewinter hem "met rust laten" of iets van die strekking. Begrijpelijk. (Debatteren met Dewinter kan lastig zijn.)

    Maar zijn dat nu allemaal -in al hun verwarrende inconsistentie- redenen die fundamenteel genoeg zijn om een zo ondemocratisch mechanisme, een mechanisme dat nergens anders ter wereld bestaat, te wettigen en voorafgaand aan een zo belangrijke kiesstrijd centraal te gaan plaatsen? Neen. Natuurlijk niet. Behoudens een Kamerlid van de N-VA, ene De Decker, met zijn melding dat hij moet "kotsen" van het Vlaams Belang, lijkt geen enkele van de aangehaalde redenen van voldoende urgent en groot belang.

    Er moet dus een andere reden zijn waarom de slogan van de N-VA (dat ze verandering willen) door henzelf ongeloofwaardig wordt gemaakt. Want wie zogezegd verandering wil, moet in principe alle mogelijkheden open houden en niet (in principe) er 1 uitsluiten. Het lijkt dom. Wat zou dan de echte reden kunnen zijn?

    Welnu, neemt u het rustig aan van iemand met meer dan 25 jaar ervaring in de Wetstraat. Die ietwat vreemde (her)bevestiging van het cordon sanitaire, was de voorafgaande voorwaarde waaraan de N-VA in haar stormloop op de Vlaamse gemeentehuizen en provincieraden moest voldoen om -in ruil- overal door de partijen van het regime (verder) te worden erkend als gesprekspartner.

    De ‘oude' politieke partijen hebben in de marge van de aan gang zijnde vooronderhandelingen ("contacten" worden die meestal genoemd) van de N-VA die duidelijkheid geëist. De oude machten willen namelijk op geen enkele manier het risico lopen dat een N-VA waarmee ze in Antwerpen, in Gent of elders over ambten van deputé of over schepencolleges of over grote infrastructuurwerken afspraken aan het maken zijn, plots in Ninove of in Grimbergen aan de praat zou raken met het Vlaams Belang want dan duiken er onmiddellijk zogenaamde "problemen" op, zoals Jan Jambon het noemde.

    Daarom ook dat het Jan Jambon moest zijn die de verklaring deed. Hij immers werd er tot voor enige maanden nog van verdacht binnen de N-VA tolk te zijn van de Vlaamse Beweging, een milieu waarin doorgaans ondubbelzinnig en ongenuanceerd wordt gedacht over en tegen het cordon sanitaire.

    In 2006 werd dat risico van -ik zal het maar noemen- "Belgische onbetrouwbaarheid" geneutraliseerd doordat N-VA'ers die te dicht bij die Vlaamse Beweging aanleunden, veilig ingekapseld werden in het kartel met de CD&V. Nu moesten er echter eerst bijkomende garanties van betrouwbaarheid afgeleverd worden. En wat was er waterdichter op dat vlak dan de duidelijke en algemene, niet door enige nuance verstoorde verklaring van Jan Jambon? Juist. De ‘Belgische' partijen kunnen dus nu 100 procent op hun beide oren slapen en dat alles precies net op tijd voor de aankondiging van de eeuw: Bart De Wever wordt burgemeester van Antwerpen.

    Zelfs Hendrik IV wist het al: Paris vaut bien une messe.

    En meteen duikt er dus een fundamentele reden op waarom ik altijd een Vlaams Belanger zal zijn: niet de macht maar de idee staat voorop. Ook als de idee mij van de macht zou verwijderd houden, hetgeen zo goed als zeker het geval is met ideeën zoals het afwijzen van de confederale retoriek en het verkiezen van de Ordelijke Opdeling van België.

    Het is een gedachte die mensen als Dewinter en ikzelf als een soort van mantra kregen opgelepeld toen wij het Vlaams-nationalisme uit de smurrie van de failliete machtspolitiek van de Volksunie wilden halen onder aanvoering van Karel Dillen. Het is in ieder geval een gedachte die (als ze niet actueel is) het onvermijdelijk zal worden, opnieuw. Want de macht -vraag het aan Verhofstadt, Stevaert, Leterme- is in België vernietigend en tijdelijk.

    Als wij vandaag met enkele vrienden zullen verzamelen rond het graf van Karel Dillen, 5 jaar na zijn overlijden, dan zullen de woorden van Dillen over het verschil tussen Volksunie en Vlaams Blok, over de programmapartij die wij zijn, in mijn oren zinderen. Noem het gerust een "weeffout". Ze hebben mij nooit verlaten.

    Gerolf Annemans

  • Schiet niet op de boodschapper

    PC meldpunt.jpgAmai, mijne frak. Wat een gedoe rond de Vlaams Belang-website www.meldpuntillegaliteit.be. Waarom die website? Omdat het inzake illegale vreemdelingen en alle bijkomende problemen de spuigaten uitloopt, tiens.

     

    Vandaag heeft een illegale vreemdeling in dit land acht keer meer kans geregulariseerd te worden dan dat hij de kans loopt effectief te worden uitgewezen. Is zoiets in een rechtstaat nu nog normaal? De regularisatiemachine draait op volle toeren. Jaarlijks komt er ongeveer een stad als Mortsel bij aan geregulariseerde illegale vreemdelingen. De regularisaties gebeuren nu op individuele basis via artikel 9bis en 9ter van de vreemdelingenwet.

     

    Artikel 9ter gaat over medische regularisatie. Bv. wanneer de illegale vreemdelingen een ernstige, bedreigende ziekte heeft die in zijn land van herkomst niet behandeld kan worden. Op die manier kan je niets eens meer controleren of er een effectieve regularisatiegrond is. Want sommige dokters verschuilen zich achter het medisch geheim. En delen dus niet mee wat er juist met de illegaal aan de hand is. Naar verluidt, werd er zelfs een illegaal geregulariseerd voor… aambeien. Trouwens, België is een van de weinig landen die zo’n regularisatie op medische basis kent. En het hoeft geen betoog dat men in de landen van herkomst goed op de hoogte is van al deze mogelijkheden. Het aantal geregulariseerden op basis van die artikels neemt steeds toe.

     

    Maar o wee, als het Vlaams Belang dergelijke praktijken, ondermeer met de website, aan de kaak stelt. Dan is het kot te klein. Het CGKR was de eerste om te reageren dat de site illegaal was. Daarna volgde de privacycommissie die een onderzoek startte en er is ook protest van de Vlaamse balie van advocaten. Ik vraag me af wie er voor het meeste overlast in de samenleving zorgt. De site van het Vlaams Belang of de toevloed van illegale vreemdelingen?

     

    Kortom, in plaats van het probleem van de illegaliteit aan te pakken, wil men de site van het Vlaams Belang aanpakken. De wereld werkelijk op zijn kop. Maar ja, het is natuurlijk makkelijker te schieten op de pianist dan in dit land een reëel probleem aan te pakken.

  • Evenementenbureau Janssens en Co

    brood en spelen.jpgOp de laatste dag van het jaar bulken de kranten van jaaroverzichten in alle maten en gewichten. Zo ook de Antwerpse kranten. En als ik de Harold Robbinsen en de Jackie Collinsen (lees: broodschrijvers) van het Antwerpse journaille mag geloven was het een fantastisch 2010.

     

    Dat het OCMW van Antwerpen eind 2010 op een zucht van het bankroet staat, wegens onder meer de toename van vreemde steuntrekkers (ongeveer 63% van de steuntrekkers is niet hier geboren), heb ik niet onmiddellijk gelezen. Nochtans is het OCMW van cruciaal belang voor de zwakkere Antwerpenaren, de senioren en de armen. Maar dat moesten we ons in 2010 niet zo zeer aantrekken, want kijk,… Daar varen de ‘kathedralen van de zee’ de Schelde op voor de “Tall Ships Race”. Wat een mooi evenement, met honderdduizenden bezoekers, was dat.

     

    Heel wat jonge gezinnen blijven onze stad verlaten. De ‘witte vlucht’ wordt het door sommigen genoemd, want het inwonersaantal van mijn geliefde Antwerpen groeit enkel aan door vreemde inwijking, met alle samenlevingsproblemen van dien. Maar geen erg, want Patrick Janssens en zijn ploeg zijn er in geslaagd om de ‘Ronde van Frankrijk’ door Antwerpen te laten rijden. Op een prachtige zonnige dag kon een massa volk in welgeteld 4 seconden het ‘Tourpeleton’ zien voorbijrazen. Wat hebben we als Antwerpenaar toch geluk.

     

    Ook criminaliteit blijft een probleem in Antwerpen. Volgens de meest recente cijfers die ik heb, worden de jongste maanden de streefnormen inzake korpsprioriteiten (woninginbraken, diefstallen met geweld, handtasroven, diefstallen gewapenderhand, diefstallen uit auto’s,…) niet gehaald. Vooral de buurt rond het De Coninckplein en in het verlengde de hele wijk 2060 sprong er in 2010 uit. Drughandel, geweld, overlast,…. De wijk 2060 is nog steeds onleefbaar. Maar wat een kniesoren zijn die inwoners van die bedreigde wijken toch. Wat hebben ze eigenlijk te klagen… Ze hadden deze zomer toch het bezoek van de ‘Duiker en de kleine reuzin’ van het straattheatergezelschap ‘Royal de Luxe’.

     

    De werkloosheid in Antwerpen is ei zo na de hoogste van heel Vlaanderen. Ook de armoede en het aantal leefloners neemt toe. Daar moet iets aan gedaan worden, maar gelukkig is daar weer Patrick Janssens en zijn stadsbestuur. In Antwerpen is immers een inzamelactie voor het goede doel meer dan op zijn plaats. En Janssens slaagde er in om het ‘glazen huis’ van Studio Brussel naar de Groenplaats te halen. En het was een succes. In een mum van tijd werd er in het gulle Antwerpen meer dan 5 miljoen euro opgehaald voor…. Aidswezen in Afrika. De arme Antwerpenaar vaart er wel bij.

     

    En zo kan ik nog uren doorgaan. Het maakt één zaak meer dan duidelijk. Janssens en zijn kornuiten regeren Antwerpen meer dan ooit onder het oude Romeinse adagium van ‘brood en spelen’. Janssens II is geen college, is geen stadsbestuur. Het is een evenementenbureau. Niets meer en niets minder.

  • Welkom Jan Peumans

    Jan Peumans.jpgVerschrikkelijk. Ik vind het heel erg wat Jan Peumans is overkomen in het Waalse Visé. Hij incasseerde enkele rake klappen van een Waal die van mening is dat een N-VA-er in Wallonië niet welkom is. Ik vind het erg omdat onze voorzitter nu niet echt als radicaal door het leven gaat. Hij is bovendien een minzaam man en een man van de geweldloosheid. Dat heeft hij ook bewezen toen hij belaagd werd. De keren dat ik dergelijke zaken moest ondergaan heb ik in de meeste gevallen ‘Oud Testamentisch’ gereageerd. Ik hoop alleszins dat de opgelopen verwondingen snel helen.

     

    Peumans laat aan de media weten dat hij er niet goed van is en dat hij nooit had verwacht dat hij zou aangevallen worden vanwege zijn politieke ideeën. Tja, het enige dat ik daarop kan zeggen is: “Welkom in de club van de wegens hun politieke overtuiging belaagden”.

     

    Want sinds het prilste begin van het Vlaams Blok hebben wij moeten leren leven met verbale en fysieke agressie. Nooit zijn onze voertuigen echt veilig voor vandalisme. Pogingen tot brandstichting en brandstichting waren sommigen hun deel. Het aantal doodsbedreigingen is intussen niet meer te tellen. Ook het aantal ‘rake klappen’ tellen we allang niet meer. En dan gaat het zeker niet altijd over kopstukken van de partij. Ook de brave, hardwerkende militant die zijn vrije tijd opoffert voor zijn overtuiging, deelt in de klappen. Een opsomming van alle dergelijke feiten van de afgelopen 30 jaar kan ik niet geven omdat ik vrees dat de server van Skynet (waar deze blog gehuisvest is) zou kunnen crashen.

     

    Maar ik begrijp dat voorzitter Peumans er niet goed van is. Een leuke club kan je het niet noemen.

  • Geen federale regering meer mogelijk: Vlaanderen onafhankelijk

    Van Rompuy.jpgEric Van Rompuy is voor mij meer dan gewoon een collega. Ik weet dat veel van mijn collega’s in het Vlaams Parlement hem een oude verzuurde grompot vinden - genre Waldorf of Stadler - die nooit heeft kunnen verkroppen dat hij geen minister meer is kunnen worden. Maar ik ben wel in meer zaken een buitenbeentje en ik vind hem een wijs man, een man met een enorme politieke bagage. De schaarse babbels die ik met hem heb gehad, waren steeds leerrijk en bevatten vaak bruikbare tips voor een parlementaire nieuweling als ik.

     

    Daarom geloof ik enorm in zijn pessimisme dat hij gisteren in het tv-programma ‘De Zevende Dag’ tentoonspreidde over de federale regeringsvorming. Hij herinnerde me tevens aan woorden die ik op deze site al eens heb neergeschreven. Namelijk de woorden van de laatste unitaire voorzitter van de Christen-democraten, Robert Houben. Die stelde dat Vlaanderen niet onafhankelijk zal worden door een of andere stoere uitspraak van een of andere partijvoorzitter of van een of andere Vlaamse instelling, maar dat Vlaanderen onafhankelijk zal worden door het simpele feit dat er geen federale regering meer zou kunnen gevormd worden.

     

    Ik had die woorden van Houben voor het eerst gelezen in de ‘Memoires’ van Wilfried Martens en gebruikte ze in een stukje op deze site over de regeringsvorming van 2007 onder Leterme. Ik was blijkbaar te vroeg. Maar het feit dat Van Rompuy dit vandaag openlijk verkondigt, betekent dat het er niet alleen heel slecht uitziet met de regeringsvorming, maar ook met België.

     

    En in tegenstelling tot Eric Van Rompuy - respect of niet, we blijven politieke tegenstanders – hoop ik uit de grond van mijn hart dat het echt zo ver is. Na de woorden van Van Rompuy, raad ik de zogenaamde staatsmannen en –vrouwen aan het boek van Gerolf Annemans over de ordelijke opdeling zeer aandachtig te lezen. Ze zullen het nodig hebben.

  • Weg met de kiesvereniging, leve de politieke partij (met ideologie)!

    campagne_vlamingeneerstAls ik de jongste berichten, ondermeer en zelfs vooral, over lijstvorming volg, kan ik niets anders dan concluderen dat de meeste partijen niets meer zijn dan kiesverenigingen. Elke beslissing wordt genomen in het kader van het aantal potentiële stemmen het kan opleveren. Op een dergelijke manier is beleid onmogelijk.

     

    Waar is de tijd dat ideologie nog belangrijk was? Naar aanleiding van zijn memoires en ook naar aanleiding van de publicatie van extracten van zijn dagboek, betreurde Leo Tindemans het gebrek aan ideologie in de politiek. En stelde hij dat zonder ideologie beleid onmogelijk was. En hij heeft gelijk.

     

    En aan ideologische ondergrond, aan visie, ontbreekt het vandaag de dag. Je ziet dat als bij een lijstvorming een partij als de N-VA een lijsttrekker aanduidt die openlijk stelt: “Ik krijg het niet warm van een Vlaamse Leeuw’. Waarmee hij duidelijk bedoelde dat hij niet echt achter de ideologie van het Vlaams-nationalisme staat. Maar ook de CD&V is in dat bedje ziek. Als hij in het programma ‘De Zevende Dag’ werd gevraagd waarom hij bij de CD&V was terecht gekomen en niet bij de SP.a, probeerde Rik Torfs dat te vergoelijken met de zin: ‘Ik denk niet dat ik bij een superideologische partij ben terecht gekomen.

     

    Een ideologie is nochtans essentieel om een waardevolle invulling aan een samenleving te geven. Je neemt dan beslissingen, je hakt knopen door in functie van die ideologie. Zo kan je werkelijk een beleid voeren, want als je je keuzes enkel laat afhangen van een mogelijke stem die ja al dan niet kan winnen, wordt je geslingerd van hier tot naar nergens. De partijen zijn vandaag de dag niets meer dan kiesverenigingen, waar de plaatsing van kandidaat X of Y, belangrijker is dan het programma, dan de visie op de samenleving.

     

    Gelukkig zit ik in een partij waar men duidelijk het programma, de visie op de samenleving en de ideologie primeert. Geen witte konijnen, geen tv-sterren of would-be-tv-sterren, maar stuk voor stuk ideologisch geschoolde kandidaten die weten waarheen met Vlaanderen. Kandidaten die gaan voor Vlamingen Eerst.

  • Vlaamse jobs voor Vlaamse arbeiders

    Actie OpelVandaag hebben we onder het motto “Vlaamse jobs voor Vlaamse arbeiders: Opel in Vlaamse handen” actie gevoerd voor de gebouwen van Opel in Antwerpen. Dit ter ondersteuning van de arbeiders in de auto-industrie. In deze tijden van crisis is vanzelfsprekend dat wij met het Vlaams Belang actie doen om de arbeiders in Vlaanderen een hart onder de riem te steken.

    Het Vlaams Belang is immers de sociale volkspartij bij uitstek en neemt het op voor de belangen van de Vlaamse arbeiders. Dit duidelijk in tegenstelling met de liberale partijen Open-VLD  en  LDD, die bv. overheidssteun aan de auto-industrie niet zien zitten. Nochtans zou het verdwijnen van de auto-industrie een massa Vlaamse jobs kosten. Wij blijven dan ook – in tegenstelling tot LDD en Open-VLD- geloven in de toekomst van de auto-industrie in Vlaanderen”.

    Bovendien wordt nogmaals aangetoond dat een onafhankelijk Vlaanderen beter in staat zou zijn om de crisis die vandaag heerst aan te pakken. Een onafhankelijk Vlaanderen heeft bv. de middelen om de loonkost en de vennootschapsbelasting te verminderen wat de Vlaamse bedrijven meteen heel wat meer concurrentieel maakt. Maar Vlaanderen heeft die bevoegdheid niet. Bovendien is een federaal coherent economisch beleid niet meer mogelijk. De Vlaamse en Waalse economieën verschillen hiervoor te veel en hebben nood aan totaal verschillende maatregelen. Een Belgisch economisch beleid heeft geen zin.

    Diegenen die zeggen dat het bij de verkiezingen niet over communautaire thema’s mag gaan, maar dat de verkiezingen enkel moeten handelen over de aanpak van de economische crisis dwalen. Het aanpakken van de communautaire thema’s, het gaan voor een onafhankelijk Vlaanderen zal zorgen voor een meer efficiënte aanpak van de economische crisis dan de chaos die we nu kennen in het Belgische carcan. Jawel, ook de economische crisis, of al zeker de impact ervan in Vlaanderen, heeft alles te maken met de communautaire chaos.

  • Vlaamse diplomatie is nodig

    stiefmoeder karel_de_guchtHeeft er iemand eind vorige week het incident Peeters-De Gucht gevolgd? Vorige uitte Minister-president Kris Peeters kritiek op de Belgische diplomatie in de Verenigde Staten. In het kader van het GM-dossier stelde de Vlaamse Minister-president dat er duidelijk wat schortte aan de informatiedoorstroming vanuit de diplomatie naar de Vlaamse regering. Hij stelde vast dat door de gebrekkige informatie hij achter de feiten diende aan te hollen. Peeters overwoog zelfs een extra Vlaamse diplomaat richting VS te sturen.

     

    Amper één dag later trok Peeters, na kritiek van zijn federale collega De Gucht, zijn staart weer in. Peeters liet weten dat hij geen Vlaamse Diplomaat naar New York zal sturen. De federale stiefmoeder De Gucht stelt dat een eigen Vlaams buitenlands beleid geen zin. Ook de kritiek van De Gucht op het pas geopende Flanders House in New York moet hierin gekaderd worden. Peeters van zijn kant lijkt zich nu bij deze opmerkingen van stiefmoeder De Gucht neer te leggen

     

    Ik vind de houding van de Vlaamse Minister-president onbegrijpelijk. De essentie van het probleem is vooral dat de Belgische diplomaten de neiging hebben om het volledige buitenlands beleid als een exclusief federale aangelegenheid te beschouwen, en dat ze Vlaanderen zien als een ondergeschikt in plaats van een nevengeschikt niveau. Nochtans, en dat zal niemand ontkennen, heeft Vlaanderen wel degelijk belangen te verdedigen in het buitenland. Het dossier GM is daar een pijnlijk voorbeeld van.

     

    Ook in dit dossier blijkt dat de Belgische federatie een handicap vormt voor de Vlamingen: ze dragen wel, als belastingbetalers, bij aan de instandhouding en uitbouw van de federale diplomatie, maar de Vlaamse Regering kan wel niet rekenen op deze diplomatie en mag van de federale stiefmoeder geen even efficiënt parallel netwerk uit te bouwen.

     

    De huidige situatie toont aan dat er wel degelijk nood is aan een eigen Vlaamse diplomatie. Vlaanderen heeft intussen al jaren bevoegdheden inzake buitenlandse aangelegenheden. Het wordt dan ook tijd dat Vlaanderen ten volle gebruik begint te maken van deze bevoegdheden. En eindelijk een koers vaart zonder rekening te houden met welke stiefmoeders dan ook.

  • De kijker wil niet meer reclame op TV

    reclameDezer dagen wordt het nieuwe Mediadecreet besproken in het Vlaams Parlement. Zo worden de huidige decreten ondermeer aangepast aan de nieuwe Europese Richtlijn terzake. Deze aanpassing voorziet in een aanzienlijke versoepeling van de huidige reclameregels.

     

    Ik ben daar eigenlijk niet zo voor te vinden. We worden al overspoeld met reclame in de krant, op televisie, op radio, op het internet,… Ik ben dan ook blij dat blijkbaar televisiekijkend Nederland ook zo denkt. Op enkele commerciële omroepen in Nederland loopt nu een proef waarbij om de vijf en zeven minuten een programma wordt onderbroken voor een reclameblok. Resultaat? De kijker haakt massaal af. Een populair programma ziet hierdoor een kwart van zijn kijkcijfer verdwijnen. (lees hier

     

    Is dit nu een pleidooi tegen reclame op televisie? Uiteraard niet. Ik weet ook dat de commerciële omroepen hun advertenties nodig hebben om te overleven. En dat het vandaag moeilijk is om voldoende reclame binnen te halen. Ik blijf er dan ook bij dat in het kader van de Vlaamse verankering van onze commerciële omroepen het goed zou zijn dat de openbare omroep VRT de reclamemarkt niet langer zou afromen. Maar dat is een andere discussie.

     

    Maar wat wel duidelijk is geworden, is dat een overdosis reclame de kijker doet afhaken. Zoals mijn moeder zaliger altijd zei: “overdaad schaadt”. Zijn de door Europa opgedrongen versoepelde reclameregels dan wel een goede zaak voor televisiekijkend Vlaanderen?

  • Vlaanderens burgerzin

    MoskeeOnlangs publiceerde de KUL een onderzoek in verband met de houding van Vlamingen ten overstaan van de islam. Bijna de helft van de Vlamingen vindt dat de islam geen meerwaarde kan brengen aan de Europese cultuur en een even groot deel beschouwt bepaalde islamitische waarden bedreigend voor onze samenleving en vindt bepaalde aspecten van de islam gewelddadig.

     

    Los van het feit dat ik hun standpunt deel en dat er uiteraard mensen zijn die die standpunten niet delen (en da’s hun goed recht), moet ik de respondenten bij dit onderzoek gelukwensen. Het is verfrissend vast te stellen dat Vlamingen nog steeds – althans in dit onderzoek – hun eigen gedacht durven geven ondanks de politiek-correcte dogma’s die ons elke dag worden ingelepeld, ondanks de intimidaties en het brainwashen van mensen ter zake. Het is verfrissend vast te stellen dat de Vlaamse bevolking nog niet volledig is aangetast door het multikulvirus.

     

    Uiteraard staat politiek-correct Vlaanderen weer op zijn achterste poten. Er moeten opnieuw maatregelen getroffen worden, lees nog meer indoctrinatie en heropvoeding. Opnieuw steekt het knusse clubje van zelfverklaarde wereldverbeteraars het belerende vingertje op naar de Vlaamse bevolking.

     

    Wel, dat de Vlamingen zich maar niet laten doen en dat ze ook in de toekomst blijven durven uitkomen voor hun mening, dat ze blijven durven zeggen wat ze denken. Ook en zeker tegen de politiek-correcte kaste in. Kortom ,dat ze een gezonde uiting blijven geven van hun burgerzin.

  • Rechten van de mens

    SOS DemocratieVanmorgen op het nieuws hoorde ik in het nieuws dat het vandaag de zestigste verjaardag is van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens (UVRM). In dit kader stelde men dat na de aanslagen van 9/11 de vrije meningsuiting in het Westen steeds meer onder druk komt te staan.

     

    Mag ik daar als voormalig Vlaams Blokker en huidig Vlaams Belanger eens flink mee lachen? Er was nog lang geen sprake van 9/11 toen men in dit land vijf (!) wetten én de Grondwet (!) wijzigde, enkel en alleen maar om de politieke moord op dé oppositiepartij Vlaams Blok voltrekken. Mag ik er op wijzen dat het meer dan één jaar voor de aanslagen op het WTC was, dat de dagvaarding van onze goede pater Leman werd afgeleverd op het Madouplein?

     

    De terroristische aanslagen van Londen en Madrid moesten nog plaatsvinden toen Pater Leman naar aanleiding van de onbevoegdverklaring van de Rechtbank en het Hof van Beroep in Brussel verklaarde: “dan moeten we maar op zoek gaan naar rechters die wel bereid zijn om het Vlaams Blok te veroordelen”. Kortom 9/11 en de aanslagen van Londen en Madrid hebben niets te maken met het feit dat de vrijheid van meningsuiting in dit onzalige land gefnuikt wordt.

     

    En ook anno 2008 houdt het niet op. Frank Vanheckes onschendbaarheid werd recent opgeheven om hem te kunnen vervolgen als verantwoordelijk uitgever van een plaatselijk blad wegens zogenaamd racisme. Opnieuw moet onze partij zich voor de Raad van State verantwoorden wegens een zogenaamd racistische uitspraak en dreigt men er mee de partijfinanciering van het Vlaams Belang af te nemen. Dit enkel en alleen om de échte oppositie in dit land monddood te maken. En gisteren was het de beurt aan Filip Dewinter die een klacht aan zijn broek krijgt bij het CGKR voor een recent pamflet. Vrije meningsuiting? Blijkbaar heeft men er hier nog nooit van gehoord.

     

    Verbaast het u dan dat ik vandaag geen zin heb om de verjaardag van de UVRM te vieren? De UVRM geldt in België immers niet.

  • Wat kan je allemaal doen met 438.000 euro?

    The Sequence 20081114 017Waarom deze vraag? Het Vlaams Parlement heeft het kunstwerk “The Sequence” van de designer Arne Quinze aangekocht voor de ronde som van 438.000 euro. En dus niet 387.000 euro zoals overal in de krant staat. Het betreft een immense houten constructie die hier nu voor de deur staat. Nu, ik heb niets tegen Arne Quinze, maar het is volgens ons niet de taak van een parlement om peperdure kunstwerken aan te kopen. Een parlement heeft als taak de regering te controleren en wetgevend werk af te leveren.

     

    Ook is het misplaatst om als parlement een dergelijk bedrag te spenderen wanneer, de koopkracht daalt, er nog duizenden mensen op lange wachtlijsten voor zorg staan, er te weinig sociale woningen zijn, …We hebben eens de berekening gemaakt wat je met dat bedrag allemaal kan doen. Met 438.000 euro kan je 3km fietspaden aanleggen of 10 sociale appartementen bouwen of zorgen voor dertig rusthuiskamers.

     

    The Sequence 20081114 035Met dit in je achterhoofd kan je de aankoop van dit kunstwerk door een parlement enkel maar afkeuren. Trouwens, we hebben ook eens berekend wat de materiaalkost en personeelskost voor zo’n werk is. Wij komen aan plusminus 150.000 euro. Quinze strijkt blijkbaar een mooi ereloon op.

     

    Het is voor mij dan ook maar meer dan terecht dat het Vlaams Belang dit aan de kaak stelt en tegen deze aankoop protesteert.

  • Moet de zweep nog eens flink klappen?

    vl_onafhDat was de vraag die ik me gisteren stelde. Het Vlaams Belang en daarvoor het Vlaams Blok, heeft die figuurlijke zweep meermaals flink laten klappen. We joegen de partijen voor ons uit met elke verkiezingsoverwinning. Vlaams Blok en nu nog Vlaams Belang plaatst zaken op de politieke agenda die er anders nooit zouden op gekomen zijn. Zo ook de Vlaamse onafhankelijkheid.

     

    Uit een peiling van Het Laatste Nieuws, blijkt dat in Vlaanderen stilaan een meerderheid te vinden is voor een onafhankelijke Vlaamse staat. Vlaams Belang heeft terzake dus een mooie verdienste. Ook bij de CD&V lijken ze die peiling gezien te hebben, want kersvers CD&V-voorzitter Thyssen liet weten dat als er geen staatshervorming komt tegen 15 juli a.s. er geen opties mogen uitgesloten worden. Maar wat betekent dat? Gaat de CD&V voor separatisme? En zijn ze in dit kader geloofwaardig genoeg? Het blijft een uitspraak die zonder de hete adem van Vlaams Belang onmogelijk zou zijn geweest, maar gaan ze er dit keer echt voor?

     

    En dan is er de discussie over Forza Flandria. Als de gebeurtenissen van afgelopen week één zaak hebben aangetoond, is het dat Vlaams Belang nog steeds de Vlaams-nationale partij bij uitstek is. De Wever kijkt de kat nog uit de boom vanwege zijn lucratief klikfonds bij de NV CD&V en Dedecker wil in de eerste plaats minister worden en zijn LDD in een regering krijgen. Vandaar ook de uitspraak van Jean-Marie Dedecker: “Met België als het kan”. Dus voorlopig geen grote alliantie met als prioritair punt de Vlaamse onafhankelijkheid. Blijkbaar zijn sommige partijen hier niet progressief genoeg voor, niet vernieuwend genoeg, en wegen de persoonlijke en partijpolitieke belangen nog steeds te veel door.

     

    Niets van dit alles bij Vlaams Belang waar nog steeds de Vlaamse onafhankelijkheid het eerste en belangrijkste programmapunt is. Vandaar dat ik me gisteren de vraag stelde: Moet de zweep nog eens flink klappen? Ik kan er niet anders dan ja op antwoorden. Ze hebben de zweep nog niet voldoende gevoeld om eindelijk die koudwatervrees ten aanzien van een eigen Vlaamse staat te overwinnen.

     

    Voor de kiezer die gewonnen is voor een onafhankelijk Vlaanderen, is het duidelijk. Er is nog steeds maar één partij die daar openlijk en eenduidig voor gaat. Hopelijk laat de kiezer de zweep nog eens flink klappen. Het zou de Vlaamse onafhankelijkheid weer flink wat dichterbij brengen.