rip

  • Martin McGuinness

    McGuinness, IRA, Sinn Féin, RIPOm een of andere onverklaarbare reden heb ik altijd een groter zwak gehad voor Martin McGuinness dan voor Gerry Adams. Misschien lag het aan die karaktervolle kop van McGuinness. Want wees nu eerlijk, meer Iers dan dat kan je een kop niet maken. Of was het misschien omdat hij zijn betrokkenheid bij het IRA niet ontkende. Ook al verzweeg McGuinness wat nu specifiek die rol was en hoe lang hij die rol heeft gespeeld.

    Tja, ik had gewoon bewondering voor die man die zijn hele leven heeft gevochten voor een eengemaakt Ierland, maar nog meer voor zijn volk en voor de mensen van Derry. Derry waar hij zo trots op was. McGuinness heeft zijn nationalistische overtuiging nooit te grabbel heeft voor postjes of erkenning. Ook al zullen bepaalde radicalen het niet met me eens zullen zijn. Radicalen die er niet in slagen uit hun grote gelijk te breken en het verleden los te laten.

    En dat kon McGuinness wel. Zijn tomeloze inzet voor het vredesproces in het noorden van Ierland is is daar het bewijs van. Ook al resulteerde de vredesakkoorden voorlopig niet in een eengemaakte onafhankelijke Ierse republiek. MCGuinness – en velen met hem – waren het er eind vorige eeuw gewoon over eens dat de Ieren in het noorden van Ierland genoeg doden hadden begraven, genoeg leed hadden geleden. En wie kan daar tenslotte beter over oordelen dan de mensen die mee in het midden van het gewoel stonden.

    MCGuinness was een man met een groot hart en een meer dan gemiddeld gevoel voor humor. Hoe kan je anders verklaren dat twee gezworen vijanden als McGuinness en Paisley meer dan eens op een of andere lezing of vergadering zaten te gniffelen en te schuddebuiken? Vergevingsgezindheid kan iets moois zijn. En blijkbaar ook grappig.

    Ja, het doet me wel iets om vandaag zijn overlijden te vernemen. Met Martin McGuinness verdwijnt er alleszins een politiek idool uit mijn jeugd. Een nationalist naar wie ik enorm opkeek. Rust zacht, Séamus. En nog één keer: “Up the Ra!”