Vlaamse Beweging

  • Dick Durver en ik

    Dank zij Joe FM is ‘Merlina’ weer alomtegenwoordig in de media. Heerlijk is dat, want de serie kruiste niet alleen mijn pad in mijn kindertijd, maar ook mijn pad als ‘grote mens’.

    Lees meer...

  • De (Vlaamse) traumatische Beweging

    Psychiater.jpgDoor hun wezen en vooral door de media-aandacht die ze genereren, zijn Vlaams-nationale partijen steeds de speerpunt van de Vlaamse Beweging geweest. Het zijn bovendien stuk voor stuk partijen die succesvol zijn of waren. Maar de trauma’s die deze partijen met zich meedragen zorgen er telkenmale voor dat het succes niet bestendigd kan worden.

    Het begon allemaal met de Volksunie. Toen deze partij succesvol was, kwam ze aan een kruispunt in haar bestaan. De zuivere ideologische lijn inzake communautaire thema’s aanhouden of met het grote aantal vergaarde kiezers deelnemen aan de macht en één van haar pijlers naar de achtergrond sturen. Het werd het eerste. Het Egmontpact was de catharsis waarbij de Vlaamse Beweging zich tegen de VU begon te verzetten. En partijpolitiek veel belangrijker, het was het moment dat Karel Dillen de VU met heel wat medestanders verliet en enkele jaren later het Vlaams Blok boven de doopvont hield. Het VU-trauma was geboren.

    Karel Dillen en het Vlaams Blok waren door dit trauma doordrongen. “In de wijn van ons partijprogramma, wordt geen druppel water gegoten,” is een zin die tot treurnis toe in Vlaams Blok-toespraken en -teksten voorkwam. Deze koers kon lang aangehouden worden. Mede geholpen door het Cordon Sanitaire – dat door Karel Dillen ooit de levensverzekering van het Vlaams Blok werd genoemd. Maar toen het Vlaams Blok/Belang piekte naar 25% gingen er in de partij stemmen op om toch maar iets te doen met dat miljoen kiezers dat behaald werd. Volgens sommigen in de partij diende er zich een nieuwe koers aan. Een koers die zou leiden tot aanvaarding en uiteindelijk tot machtsdeelname. Ondermeer het oude VU-trauma dat in de geesten van vele Vlaams Belangers vastgeklonken was, zou er voor zorgen dat er niets aan de koers van het Vlaams Belang zou veranderen. Met het gekende schisma als gevolg. Ook de kiezers zouden uit metaalmoeheid (altijd VB kiezen en geen concreet resultaat zien) de partij stilaan de rug toekeren.

    Binnen de Vlaamse Beweging was er inmiddels een andere Vlaams-nationale partij opgestaan. Een bescheiden partijtje dat luisterde naar de naam N-VA. De kopstukken van die partij aanschouwden met ongeloof het Griekse drama dat zich bij de concullega’s afspeelde. Mét effectief ongeloof, want ‘niets kon het VB vloeren tot ze het zelf deden’, zoals Filip Dewinter het verwoordde in GVA. Kortom, het Vlaams Belang-trauma nestelde zich in de hoofden van de leiding van de N-VA. En in mei 2014, werd Bart De Wever’s ergste nachtmerrie werkelijkheid. Een nooit door een Vlaams-nationale partij behaald stemmenaantal, maar toch niet ‘incontournable’ voor regeringsdeelname. De partij zag zich plots geprangd tussen de twee ontstane trauma’s. De zuiverheid van het partijprogramma en aan de kant gaan staan. Met als risico dat die massa kiezers onmogelijk deze keuze zouden begrijpen en afhaken. Of gaan voor de machtsdeelname en de communautaire eisen voor onbepaalde tijd naar de koelkast verwijzen. Met als risico dat er een ontevredenheid zou smeulen bij de Vlaams-nationale achterban.

    Na bijna twee en een half jaar machtsdeelname is de smeulende ontevredenheid intussen ontvlamd in een eerste brandje. ‘L’histoire se répète,’ moet historicus Bart De Wever de afgelopen dagen hebben gedacht. En het is moeilijk in te schatten of het intussen gebluste brandje niet opnieuw zal oplaaien. Want de Vlaamse Beweging heeft nu twee martelaren en het VU-trauma-bis nestelt zich in vele hoofden.

    De vraag die zich nu stelt, is of deze opeenvolging van trauma’s die telkenmale leiden tot Vlaams-nationale drama’s ooit zal doorbroken worden. De persoon of partij die daarin slaagt zal zich verheffen tot een monument van de Vlaamse Beweging.

  • Het verloren koninkrijk

    Orangisme.jpgMet ‘Het verloren koninkrijk – Het harde verzet van de Belgische Orangisten tegen de revolutie 1828-1850’ heeft historica/emeritus Els Witte een behoorlijk verdienstelijk boek geschreven. Verdienstelijk op heel wat vlakken. We kunnen er immers niet om heen dat de kennis over de ‘Orangistische beweging’ zowel in Rijksnederland als hier eerder beperkt is. Het feit dat de geschiedenis steeds geschreven wordt door de ‘overwinnaar’ is daar niet vreemd aan. Het Orangisme heeft altijd de naam gehad een eerder marginaal fenomeen te zijn geweest na de muiterij van 1830. Evenzeer een fenomeen dat beperkt zou zijn geweest tot enkele grote steden, zoals Antwerpen en Gent.

    Niets is minder waar. In haar boek toont Witte aan dat het Orangisme behoorlijk verspreid was over de hele zuidelijke Nederlanden. Evenmin een marginaal fenomeen, maar een te duchten tegenstander voor de nieuwe staat België en koning Leopold. De repressie die steeds dient te worden opgevoerd tegen de Orangisten, de inperking van de vrije meningsuiting – toch een van de steeds bejubelde paradepaardjes van de nieuwe staat – tonen aan dat de nieuwe leiders van België vaak de handen vol hadden met de beweging die naar restauratie streefde. Witte toont de lezers ook de vele kansen die de Orangisten hadden om het Koninkrijk der Nederlanden te herstellen, maar die teniet gingen aan verkeerde strategische keuzes, onbetrouwbare partners, intern gebakkelei,… Ook een zeer interessant aspect is hoe de prille Vlaamse Beweging evenzeer in die periode een cruciale fout maakt om niet tegen de usurpatoren te ageren en eerder aansluiting zoeken bij de ‘nieuwe leiders’.

    Ondanks het feit dat ik dit boek toch als een standaardwerk zou willen bestempelen, is Witte ook heel eerlijk over de onvolledigheid van het boek. Regelmatig haalt ze in haar werk aan dat bepaalde aspecten niet uitgeput zijn en extra studiewerk vergen. Ook dat is m.i. een verdienste. Want hopelijk zet dit boek andere historici aan verder wetenschappelijk werk te verrichten over het ‘Orangisme’.

    ‘Het verloren koninkrijk’ is niet het eerste werk dat ik van Els Witte heb gelezen. En ook in dit werk zit eigenlijk een rode draad. Witte is historica, wetenschapper. En dat betekent niet altijd dat je dan te maken krijgt met iemand met een vlotte schrijfstijl. Bovendien probeert ze zo veel mogelijk fenomenen en aspecten van het Orangisme te belichten, ook al is het maar in een paar zinnen. Ook de veelheid aan personen die ze te berde brengt, maakt dat het geen boekje is dat je even leest voor het slapengaan. Bij sommige delen van het boek is het echt ‘doorbijten’. Maar het maakt het er niet minder interessant op.

    Dit is echt zo’n boek waarvan ik na de lectuur overtuigd zeg: “Dit boek MOEST geschreven worden”. Elkeen die enigszins een ‘oranjehart’ heeft, moet dit boek op zijn boekenplank hebben (en indien mogelijk ook lezen). 

     

    Els Witte – Het verloren koninkrijk: Het harde verzet van de Belgische Orangisten tegen de revolutie 1828-1850 – De Bezige Bij Antwerpen

  • De échte uitdaging

    Onafhankelijk.jpgVia Twitter bereikte mij enkele opmerkingen over mijn artikeltje ‘Aartsmoeilijk, maar voor wie?’. Het was te kritisch, zuur tegenover Bart De Wever en ik ‘vergis me van vijand’. Een antwoord hierop leek me niet echt mogelijk in 140 tekens, vandaar dit vervolgstukje.

    De mensen die bezorgd zijn over het geestelijke welbevinden van Bart De Wever kan ik alvast geruststellen. Ik ken Bart al vele jaren. Hij kan heus wel tegen kritiek, hij is niet echt geïnteresseerd in wat Wim Wienen over zijn politieke parcours denkt en in de drukte van ‘s mans bestaan heeft hij geen tijd om mijn blog te lezen (als hij dat überhaupt al zou willen mocht hij wel tijd hebben).

    Maar inhoudelijk dan. De goede lezer heeft gisteren alvast gemerkt dat dit geen kritiek is. Dat dit geen aanval op Bart De Wever of de N-VA (eigenlijk een en hetzelfde) is. Het is zelfs geen leedvermaak of hoop om Bart te zien falen. Zelfs ondanks de vele ergernissen die ik heb over de weg die de N-VA bewandelt. Het stukje is gewoon een hoogstpersoonlijke analyse van de gebeurtenissen van de afgelopen maanden. Een oplijsting van de problemen die het pad van De Wever kruisen.

    Wel, als Vlaams-nationalist word je niet vrolijk van het huidige politieke situatie. Laten we er voor de discussie vanuit gaan dat er twee Vlaams-nationale partijen zijn. Partijen die gaan voor een onafhankelijke Vlaanderen (de ene zo snel mogelijk, de andere als er een draagvlak voor is). Dan moet je je de vraag durven stellen hoe ver we intussen staan op weg naar dat onafhankelijke Vlaanderen. Mijn antwoord is: niet echt ver. Een niet onverstandig man spreekt zelf van reeds 100 jaar stilstand.

    Mijn moeder zaliger sprak vroeger (weliswaar tot 1991) over de VU als de grote (electoraal grote) Vlaams-nationale partij. De geschiedenis heeft uitgewezen dat die partij niet zo Vlaams-nationaal was, maar uiteindelijk ook niet groot. De recordscores van de Volksunie in de jaren zestig van de vorige eeuw werden al lang verbeterd door het Vlaams Blok in 2004. De recordscore van 25% van het Vlaams Blok werd op zijn beurt weer geklopt door N-VA. Maar is het doel daarmee dichterbij gekomen?

    Spijtig genoeg niet. We waren weliswaar op goede weg. Vlaams Blok slaagde er immers in om stemmen bij de traditionele/staatsbehoudende partijen weg te halen. Eerst honderdduizenden bij de socialisten, maar later overtuigden we ook Christen-democraten en liberalen om zich achter ons uniek project te scharen. En dat is nu eenmaal hetgene dat Vlaamse onafhankelijkheid dichterbij kan brengen. Maar door verschillende omstandigheden (soms ook door eigen fout, ik geef dat grif toe) is daar een eind aan gekomen. Het ideale scenario zou geweest zijn dat N-VA die taak zou overnemen. Maar het draaide anders uit. N-VA is vooral en in de eerste plaats aan de haal gegaan met Vlaams Belang-kiezers. En dat is niet eens een verwijt van mijnentwege. Partijpolitiek heeft nu eenmaal zijn eigen wetmatigheden en werkwijzen. (ook weer spijtig genoeg) Maar een zeer pijnlijk gevolg hiervan zagen we in Antwerpen. Daar ging de N-VA licht achteruit ten voordele van… de traditionele/staatsbehoudende partijen. De uitspraak van Elio Di Rupo die ik gisteren citeerde, is in deze van essentieel belang.

    Dergelijke politieke fenomenen, de daaropvolgende tactieken van politieke partijen, verdienen m.i. enig bezinningswerk, ja ook introspectie. Dus, mijn schrijfseltje was geen kritiek, geen zuur, geen De Wever-bashing, maar een vriendelijke aanzet tot debat over Vlaams-nationale stilstand, een debat over waarheen met Vlaanderen ergo een vraag om in het belang van het doel zeer goed na te denken over de te volgen strategieën.

  • Hoe lang nog Vlaams-nationale stilstand?

    Met hoge heren is het kwaad kersen eten. Dat moet Bart De Wever gisteren gedacht hebben. De PS en CDH hebben hem gisteren een neus gezet. Beide partijen zullen samen in het Franstalige landsgedeelte een coalitie vormen en in Brussel, versterkt met het FDF. Het liberale MR valt uit de boot.

    deordelijkeopdeling2_front-500x500.jpgDat is twee keer pech voor de koninklijke informateur. Hij wilde immers een federale regering met liberalen en Christen-democraten. De Franstalige Christen-democraten hebben zich echter vastgeklonken aan de PS en de Franstalige liberalen worden gewoon opzij gezet.

    Het enige lichtpuntje dat Bart De Wever nog heeft, is dat de CD&V en de Open VLD in Brussel wel willen onderhandelen, maar (voorlopig) niet met het FDF. Wie de Belgische politieke geschiedenis wat kent, weet echter dat dit eigenlijk geen lichtpuntje is. De traditionele partijen vinden steeds een reden om toch tot de onderhandelingen voor een regering toe te treden. We mogen trouwens niet vergeten dat diezelfde partijen tot 2011 met datzelfde FDF in een regering zaten. Waarom zou dat nu plots een onoverkomelijke hindernis zijn?

    Blijft de vraag of De Wever en de N-VA nog dieper wil gaan dan ze nu reeds zijn gegaan. Ze hebben artikel 1 van hun statuten (Vlaamse onafhankelijkheid) in de vergetelheid gebracht en zelfs de slappe koffie van het confederalisme in de diepvries gestoken. Maar blijkbaar is dat voor Franstalig België onvoldoende.

    Bij een intelligent man als Bart De Wever, een intellectueel zelfs, zou het nu toch mogen dagen dat de traditionele partijen in dit land, zowel langs Vlaamse kant als langs Franstalige kant, geen regering met de N-VA willen. Maar men kan niet om de electorale kracht van die partij heen.

    Voor Bart De Wever is het dus hoog tijd om even 'out of the box' te denken. En eigenlijk moet hij niet zo ver uit die 'doos'. Hij moet beseffen dat een oplossing binnen het Belgisch kader niet meer mogelijk is. De enige oplossing is gewoon terug artikel 1 van de eigen statuten naar boven brengen. Hij moet de Vlaams-nationale stilstand van meer dan 100 jaren doorbreken. Het zou leiden tot een historicus die zelf geschiedenis schrijft. Als hij zich afvraagt hoe een en ander praktisch moet verlopen? Bart, neem gewoon even je exemplaar van de Ordelijke Opdeling van Gerolf Annemans vast. Daar staat alles in wat je nodig hebt.

  • De School van De Wever? Ieder zijn school!

    WWNSV1994.jpg“Ik ben geen nostalgicus.” Met die woorden probeerde Bart De Wever onder de reeks ‘De School van De Wever’ uit te komen. Waarom eigenlijk? Als Humo dacht De Wever met deze reeks te compromitteren komen ze mijns insziens van een behoorlijk kale reis thuis. De reeks zorgt er wel voor dat ik door de “mists of time” terug in mijn studententijd beland. Op enkele details na, is het naar Humo-normen redelijk waarheidsgetrouw.

    Dat Koen Kennis een afkeer had van de ‘proleten’, zoals Mouton mijn studentenvereniging beschrijft, klopt alleszins. Koen had een weinig respectvolle houding tegenover de Nationalistische Studentenvereniging (NSV), wat hij bv. op studentenzangfeesten duidelijk liet blijken. Maar om nu te stellen dat er geen leden van het KVHV sympathie voor NSV hadden is ook wel enigszins overroepen. Ik herinner mij immers altijd delegaties van het KVHV- op de jaarlijkse NSV-betogingen, niet in het minst op de Leuvense betoging van 1992. We waren blijkbaar ook niet zo’n proleten als ik vandaag vaststel dat oud-NSV’ers in verschillende fracties van het Vlaams parlement voorkomen. Ook dat Vlaams Blokkers ver te zoeken waren in het KVHV, zoals de journalist schrijft, is wat die periode betreft ook een beetje bij zijn haar getrokken. Zelfs als het over de redactie van hoofdredacteur De Wever zelf gaat.

    Maar belangrijker is te focussen op wat de tijd van toen vandaag in de politiek teweeg brengt. De Wever is altijd – een detail niet te na gesproken - trouw gebleven aan zijn houding tegenover het Vlaams Blok/Belang. Hij laat dat duidelijk blijken als hij zegt: “nog liever ging ik ten onder dan te proberen van die partij iets te maken.” Het strookt met eerdere uitspraken toen Bart stelde dat hij in Antwerpen de nek van het Vlaams Belang-beest wilde overbijten. Ieder zijn prioriteiten zeg ik altijd maar.

    Belangrijker is eigenlijk het eerste deel van de reeks. Hier toont de journalist, misschien ongewild, eigenlijk aan dat het KVHV in die tijd een zeer liberale club was. Dat zorgde er trouwens voor dat lidmaatschap van de ‘cavia’s’ voor mij nooit een optie was en ik met heel veel overtuiging de kleuren van de NSV heb gedragen. Het was immers de tijd van de VLD van Guy Verhofstadt en de Burgermanifesten. Heel veel mensen hebben zich toen laten verleiden. Sommige hebben daar later nog heel veel spijt van. En de invulling van dat liberalisme heeft heel wat van die jongens en meisjes getekend voor hun leven. Ook al kon men tegen de persoon van Verhofstadt zijn, wat ik geloof als Bart dat zegt, dan las men toch met heel veel bewondering de werken van Hayek. Waar in die periode en in die kringen echt mee gedweept werd.

    En je kan moeilijk ontkennen dat hiervan niets is blijven hangen bij de vriendenclub van toen die nu de dienst bij de N-VA uitmaakt. Een blik op de congresteksten voor het congres van dit weekend zeggen genoeg. Een ultra sociale partij zal je de N-VA niet kunnen noemen. Neen, die partij verdedigt een liberale visie op de economie en de samenleving. Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat er verschillende VLD’ers aan de deur van de N-VA-herberg staan te kloppen en meestal ook nog worden binnengelaten ook.

    Kortom, Bart doet zijn overtuiging gestand. Hij kiest ook vandaag nog, ondanks het feit dat de armoede het grootst is sinds WOII, voor het liberaal Vlaams-nationalisme. Wat mij betreft, is dat het belangrijkste wat we uit de reeks moeten onthouden. En net als toen sta ik weer aan de andere kant. De kant van het sociale Vlaams-Nationalisme. Some things never change…

  • Cordon Sanitaire, und kein Ende

    Annemans.jpgHet gebeurt niet vaak dat ik op deze blog teksten van anderen breng. Maar de jongste column van mijn collega Gerolf Annemans, met wie ik trouwens een voorliefde voor ironie deel, is te goed om hem hier niet integraal te brengen. Gerolf maakt even de analyse van de bevestiging van het Cordon Sanitaire door de N-VA, en meer bepaald door Jan Jambon. En ja, Gerolf, de wijze woorden van Karel Dillen, reizen met mij mee doorheen de rest van mijn leven. Dillens woorden zijn mijn politieke GPS.

    Ich bin ein Vlaams Belanger…

    vrijdag 27 april 2012

    Het was een opmerkelijk feit. Enkele dagen voorafgaand aan de aankondiging van de kandidatuur van Bart De Wever in Antwerpen, werd de kiesstrijd niettemin reeds doelbewust ingezet met iets totaal anders, namelijk met een verklaring van Jan Jambon. Het cordon sanitaire zal door N-VA onverkort worden gehandhaafd. Altijd en overal.

    Men vraagt zich terecht af waarom dat nodig was. Men vraagt zich af waarom het niet voldoende was dat enkele weken voordien de lijsttrekker in Gent, de genaamde Siegfried Bracke, reeds duidelijk de N-VA in het kamp van de traditionele partijen had gesitueerd als het over het cordon sanitaire ging. Waarom moest ook Jan Jambon dat nu nog eens zo duidelijk overdoen?

    Voor Siegfried Bracke zijn wij "ook inzake het Vlaamse thema" té verschillend. Correct. Het argument van Jambon was zo mogelijk nog origineler dan dat van zijn collega. Het Vlaams Belang zou tegen de islam zijn. Voor Bart De Wever zelf moet Dewinter hem "met rust laten" of iets van die strekking. Begrijpelijk. (Debatteren met Dewinter kan lastig zijn.)

    Maar zijn dat nu allemaal -in al hun verwarrende inconsistentie- redenen die fundamenteel genoeg zijn om een zo ondemocratisch mechanisme, een mechanisme dat nergens anders ter wereld bestaat, te wettigen en voorafgaand aan een zo belangrijke kiesstrijd centraal te gaan plaatsen? Neen. Natuurlijk niet. Behoudens een Kamerlid van de N-VA, ene De Decker, met zijn melding dat hij moet "kotsen" van het Vlaams Belang, lijkt geen enkele van de aangehaalde redenen van voldoende urgent en groot belang.

    Er moet dus een andere reden zijn waarom de slogan van de N-VA (dat ze verandering willen) door henzelf ongeloofwaardig wordt gemaakt. Want wie zogezegd verandering wil, moet in principe alle mogelijkheden open houden en niet (in principe) er 1 uitsluiten. Het lijkt dom. Wat zou dan de echte reden kunnen zijn?

    Welnu, neemt u het rustig aan van iemand met meer dan 25 jaar ervaring in de Wetstraat. Die ietwat vreemde (her)bevestiging van het cordon sanitaire, was de voorafgaande voorwaarde waaraan de N-VA in haar stormloop op de Vlaamse gemeentehuizen en provincieraden moest voldoen om -in ruil- overal door de partijen van het regime (verder) te worden erkend als gesprekspartner.

    De ‘oude' politieke partijen hebben in de marge van de aan gang zijnde vooronderhandelingen ("contacten" worden die meestal genoemd) van de N-VA die duidelijkheid geëist. De oude machten willen namelijk op geen enkele manier het risico lopen dat een N-VA waarmee ze in Antwerpen, in Gent of elders over ambten van deputé of over schepencolleges of over grote infrastructuurwerken afspraken aan het maken zijn, plots in Ninove of in Grimbergen aan de praat zou raken met het Vlaams Belang want dan duiken er onmiddellijk zogenaamde "problemen" op, zoals Jan Jambon het noemde.

    Daarom ook dat het Jan Jambon moest zijn die de verklaring deed. Hij immers werd er tot voor enige maanden nog van verdacht binnen de N-VA tolk te zijn van de Vlaamse Beweging, een milieu waarin doorgaans ondubbelzinnig en ongenuanceerd wordt gedacht over en tegen het cordon sanitaire.

    In 2006 werd dat risico van -ik zal het maar noemen- "Belgische onbetrouwbaarheid" geneutraliseerd doordat N-VA'ers die te dicht bij die Vlaamse Beweging aanleunden, veilig ingekapseld werden in het kartel met de CD&V. Nu moesten er echter eerst bijkomende garanties van betrouwbaarheid afgeleverd worden. En wat was er waterdichter op dat vlak dan de duidelijke en algemene, niet door enige nuance verstoorde verklaring van Jan Jambon? Juist. De ‘Belgische' partijen kunnen dus nu 100 procent op hun beide oren slapen en dat alles precies net op tijd voor de aankondiging van de eeuw: Bart De Wever wordt burgemeester van Antwerpen.

    Zelfs Hendrik IV wist het al: Paris vaut bien une messe.

    En meteen duikt er dus een fundamentele reden op waarom ik altijd een Vlaams Belanger zal zijn: niet de macht maar de idee staat voorop. Ook als de idee mij van de macht zou verwijderd houden, hetgeen zo goed als zeker het geval is met ideeën zoals het afwijzen van de confederale retoriek en het verkiezen van de Ordelijke Opdeling van België.

    Het is een gedachte die mensen als Dewinter en ikzelf als een soort van mantra kregen opgelepeld toen wij het Vlaams-nationalisme uit de smurrie van de failliete machtspolitiek van de Volksunie wilden halen onder aanvoering van Karel Dillen. Het is in ieder geval een gedachte die (als ze niet actueel is) het onvermijdelijk zal worden, opnieuw. Want de macht -vraag het aan Verhofstadt, Stevaert, Leterme- is in België vernietigend en tijdelijk.

    Als wij vandaag met enkele vrienden zullen verzamelen rond het graf van Karel Dillen, 5 jaar na zijn overlijden, dan zullen de woorden van Dillen over het verschil tussen Volksunie en Vlaams Blok, over de programmapartij die wij zijn, in mijn oren zinderen. Noem het gerust een "weeffout". Ze hebben mij nooit verlaten.

    Gerolf Annemans

  • Bart De Wever en het ‘zeventigpuntenplan’

    1mei.jpgMinister Freya Van den Bossche heeft een interessante discussie geopend op Twitter in discussie met N-VA-Kamerlid Peter De Decker. Volgens De Decker stromen er maar weinig Vlaams Belangers naar de N-VA, volgens Van den Bossche is elke oud-VB’er in de N-VA er een te veel. Volgens haar zijn de “witte konijnen van de N-VA eerder zwart”.

     

    Het is een boeiende discussie om twee redenen. Ten eerste omdat de N-VA als door een wesp gestoken reageert. Ten tweede omdat de ‘nieuwe’ N-VA’ers zich haasten om uitspraken die ze vroeger deden ofwel ‘te kaderen’ ofwel gewoon te verloochenen.

     

    Het is alleszins geen sterk staaltje van communicatie bij de N-VA als je het mij vraagt. In een reactie stelt Bart De Wever dat de ex-VB’ers die nu op N-VA-lijsten zullen fungeren zeer nauwkerig zijn “gescreend”.Maar hoe nauwkeurig is die screening bij de N-VA dan wel? En vooral, welke maatstaven worden er dan gehanteerd om al dan niet op een N-VA-lijst te komen? Want extreem-rechtsen en racisten zijn dixit De Wever bij de N-VA niet welkom. Mooi zo, Bart. Eindelijk eens iemand van een andere partij die stelt dat het “Zeventigpuntenplan” van ons goede oude Vlaams Blok noch extreem noch racistisch was. Immers, Karim Van Overmeire staat op de derde plaats op de N-VA-gemeenteraadslijst in Aalst. En Karim heeft destijds flink aan dat werkstuk meegewerkt. Als ik me niet vergis, is hij zelfs medeauteur.

     

    Los daarvan, getuigen de reacties van de ex-VB’ers zelf niet echt van sterke communicatie. Zij proberen hun oude uitspraken en schrijfsels op zijn minst te “kaderen” of zelfs te verloochenen. Ze zijn namelijk “veranderd”. Een nieuw soort van revisionisten is duidelijk opgestaan. Maar wat moet de kiezer nu denken van zo’n “verandering”? Wat moet de kiezer denken van een politicus die zijn overtuigingen - die hij te vuur en te zwaard heeft verdedigd - plots laat varen. Als zo iemand dat nu doet, is dan de kans niet onbestaande dat die dat nog eens doet? Is zo’n politicus het vertrouwen van een kiezer waard? Loopt de kiezer dan niet het ongelofelijke risico nog eens bedrogen uit te komen?

     

    Kortom, de reacties op Van den Bossche’s Tweet waren niet echt geslaagd. Waarschijnlijk een offday bij de persdienst van de N-VA.

  • Vlaams republikeins front

    11 juli 2011.jpgBart De Wever heeft terecht de nota Di Rupo afgeschoten. Een meer dan logische beslissing. De nota zorgt er voor dat de Vlaming nog meer moet betalen aan het Zuiden van het land dan nu al het geval is. In ruil wordt de tweetaligheid in Brussel afgeschaft en maakt Di Rupo van Brussel een volledig Franstalige stad. Als klap op de vuurpijl krijgen de inwoners van de zes faciliteitengemeenten inschrijvingsrecht in Brussel. Met andere woorden de uitbreiding van Brussel zou de facto een feit worden.

     

    Maar zoals ik al zei. Bart De Wever blijft met koudwatervrees zitten. Nog steeds is hij bereid deel te nemen aan een Belgische regering. Nochtans heeft het afgelopen jaar (en ook de voorgaande jaren) voldoende aangetoond dat er geen federale regering meer mogelijk is. Bart moet zijn koudwatervrees overwinnen en kiezen voor de enige juiste oplossing, de ordelijke opdeling van België. Hij moet kiezen voor wat er in het N-VA-programma staat, nl. de onafhankelijke Vlaamse republiek.

     

    En is er geen mooiere dag om die keuze te maken dan 11 juli? Want het is duidelijk dat België geen toekomst meer heeft. België is een stuk van ons verleden. Waarom nemen we in het Vlaams Parlement niet zelf het heft in handen. Om de woorden van Gaston Geens te parafraseren: “Wat we zelf doen, doen we beter.” Het Vlaams Parlement moet de Vlaamse toekomst in eigen handen nemen en een soevereiniteitsverklaring opstellen. Dan is de splitsing een feit en kunnen de Franstaligen niets anders meer dan te onderhandelen over de effectieve boedelscheiding. Laten we hopen dat Bart De Wever (en ook de N-VA) na een eerste logische beslissing ook dat enige logische besluit maakt. Vlaanderen onafhankelijk. Op naar een Vlaams Republikeins Front.

  • Staat de T in VTM voor tendentieus?

    ijzerwake.jpgGisteren ben ik enorm geschrokken van de berichtgeving op VTM over de IJzerwake. In berichtgeving over bv. het Vlaams Belang ben ik heel wat gewoon. Ik was tenslotte zeven jaar persverantwoordelijke van de partij. Maar het VTM-nieuws van afgelopen zondagavond vond ik er over. Vandaar dat ik even een mailtje heb gestuurd naar de directeur informatie en de hoofdredacteur van VTM. En dat doe ik niet gemakkelijk. Misschien ben ik zelfs te braaf en moeten we eens langs de VRM gaan voor de schending van art. 39 van het decreet betreffende Radio-omroep en televisie van 2009.

     

    Maar enfin, laten we al eerst eens wachten op het antwoord vooraleer we stout worden. Wat mijn e-mailbericht betreft,… Lees gerust even mee…

     

    Geachte Directeur Informatie,

    Geachte Hoofdredacteur,

     

    Enigszins geschrokken en alleszins ontgoocheld in de VTM-nieuwsdienst, heb ik kennis genomen van het verslag van de jaarlijkse IJzerwake in Steenstrate in jullie “Nieuws” van gisteren 22 augustus 2010 om 19 uur. In het verslag kunnen we vernemen: “De politie heeft 10 manifestanten opgepakt omdat ze wapenstokken en boksbeugels bij hadden."  Dit citaat doet vermoeden dat het in deze gaat over deelnemers aan de IJzerwake. Wat niet het geval is. De andere media brachten vrijwel allemaal het bericht dat het ging over betogers uit het Luikse die de IJzerwake allesbehalve genegen zijn en er boel wilden komen maken.

     

    Het moet me van het hart dat uw berichtgeving zeer tendentieus overkomt. En dan zijn er twee mogelijkheden. Ofwel was dit bewust gedaan en dan kiest u op ideologisch vlak partij. Maar dan is dit een schending van de regels inzake politieke en ideologische onpartijdigheid zoals vervat in het Decreet betreffende Radio-omroep en televisie van 27 maart 2009. En uw omroeporganisatie kennende zou me dat uiteraard ten zeerste verbazen en zou ik het ook ten zeerste betreuren.

     

    Blijft de andere mogelijkheid, nl. onzorgvuldig werk van de journalist in kwestie. Als quasi alle journalisten van de andere media, via de politiediensten,  kunnen vernemen dat het in deze gaat over betogers vanuit Luik die niets, maar dan ook niets met de IJzerwake te maken hebben, dan moet een journalist van de VMMA dat ook kunnen. Zelfs een niet-journalist als ik kon deze informatie krijgen bij de aanwezige politiemensen.

     

    Dergelijke verslaggeving als gisteren doet afbreuk aan de kwaliteit die we van de VTM-nieuwsdienst gewoon zijn. Ik hoop dan ook samen met u dat dergelijke zaken in de toekomst vermeden worden in het belang van de kwaliteit van het VTM-Nieuws.

     

     

    Met vriendelijke groeten,

     

     

    Wim Wienen

    Vlaams Volksvertegenwoordiger

    Vast Lid Commissie Media van het Vlaams Parlement

  • Karel Dillen

    Karel_DillenVandaag exact twee jaar geleden overleed Karel Dillen. Een man die op mij een onuitwisbare indruk heeft gelaten. Een man die mij, ondanks de korte gesprekken die we hebben gehad, heel wat heeft bijgebracht. Hoe kan ik hem vandaag beter herdenken, dan door hem zelf aan het woord te laten:

     

    "Neen, niet drijven op ebbe en vloed.

    Niet toegeven wanneer het moreel niet duldbaar is.

    Geen knieval.

    Geen bedelarij.

    Geen vleierij.

    Maar uitpakken met de eigen ambities.

     

    - Onze ambitie: de taak:"Die Tyranny verdrijven die Mij mijn hert doorwondt."

    - Onze ambitie: de opdracht: dienen.

    - Onze ambitie: het doel: niet plooien.

    - Onze ambitie: voorbeeld: karakterles die we kregen van wie voor ons kwamen, doorgeven aan wie na ons komen."

    Karel Dillen

    Uit 'Mijn Schilt ende betrouwen Sijt ghy o Godt mijn heer'

  •  

    NSVdebat

  • Schiltz en Annemans

    Gerolf AnnemansNaar aanleiding van het overlijden van Hugo Schiltz schreef ik op 07/08/2007 dit stukje. Ik heb steeds respect gehad voor Schiltz, ondanks het feit dat ik zijn standpunten, zijn visie op de staatshuishouding niet deelde. En dit samen met iedereen die in het Vlaams Blok/Belang staat en heeft gestaan.

     

    Schiltz kwam uit een radicaal Vlaams-nationalistische stal. Daar is geen twijfel over. Hij heeft er destijds echter voor gekozen de stal te verlaten en te kiezen voor de machtspolitiek. Daar deed hij wat hij dacht te moeten doen. En het was nefast voor Vlaanderen. Toen ik de artikels las over het gesprek tussen mijn goede vriend Gerolf Annemans en Hugo Schiltz, kwam het spreekwoord in mij op: “Een oud paard gaat altijd graag terug naar zijn oude stal om te sterven”.

     

    Hugo Schiltz betreurde blijkbaar dat het Vlaamse-nationale front zo versnipperd was geraakt. Hij wist - beter dan wie ook want hij kende de Franstalige politiek - dat om een Vlaamse vuist te kunnen maken, men geen miljoen kiezers monddood mocht maken. Hoezeer hij in zijn actief politiek leven het Vlaams Blok ook bestreden had. In de late herfst van zijn leven was zijn liefde voor Vlaanderen blijkbaar sterker geworden dan zijn gevoel voor politieke strategie en ‘realpolitik’.

     

    Het betekent evenzeer dat Schiltz niet langer geloofde dat Vlaams Belang racistisch of extreem-rechts is. Of zoals Gerolf het vandaag in een krant stelde, begreep Schiltz dat het proces het Vlaams Blok als het ware had geplebisciteerd. Ook Frans Van der Elst zou, ook in de herfst van zijn leven, van mening zijn geweest dat men in het belang van Vlaanderen het Vlaams Blok niet mocht uitsluiten.

     

    Wat er zou zijn gebeurd als Annemans en Schiltz een tweede, derde, vierde gesprek zouden hebben gehad? Niemand zal het ooit weten. Maar misschien moeten alle Vlaams-nationalisten zich in eer en geweten de vraag stellen of Hugo Schiltz’ initiatief de moeite waard was? Daarom geef ik tot slot van dit stukje het woord aan Gerolf Annemans (zie zijn jongste column): “Het interview met Paul Doevenspeck raakt aan de gevoeligste zenuwen van de geblutste Vlaamse macht en de daaraan verbonden Franstalige dominantie sinds 1999: het cordon sanitaire en de Vlaams-nationale verdeeldheid. Zelf heb ik over deze episode nooit met iemand gesproken, op verzoek van zowel Hugo Schiltz als Paul Doevenspeck. De mogelijkheid dat een eenheid van radicale Vlamingen (op welk forum dan ook, niet noodzakelijk partijpolitiek)  zou kunnen lukken, heb ik altijd belangrijker gevonden dan gelijk welke vorm van koketterie of eigendunk. Ik zal altijd, zonder risico's te schuwen, blijven proberen dat onafhankelijke Vlaanderen zodanig dichtbij te brengen dat ik het zelf nog zal meemaken.”

  • Liever geen Vlaamse Leeuw op The Proms

    last nightAl verschillende jaren zijn er verschillende vrijwilligers in de weer om overal ter wereld met onze Vlaamse leeuwenvlag te gaan zwaaien. Vooral bij sportmanifestaties valt dat op. En dat is goed. De Vlaamse Leeuw mag heus wel wat meer in beeld gebracht worden. Doe zo voort. Deze militanten die zich hiervoor belangeloos inzetten, verdienen alle respect. Alleen,…

     

    Ik zou graag hebben dat ze wat selectiever zijn in de keuze van hun manifestaties. Een gevoel van onbehagen maakte zich van me meester toen ik zaterdagavond al zappend op de rechtstreekse uitzending van de “Last Night of the Proms” kwam. Zowel in Royal Albert Hall zelf als bij de massa die het gebeuren volgden vanuit Hyde Park waren er verschillende Vlaamse Leeuwenvlaggen te zien.

     

    Dat je naar “The Proms” gaat tot daar aan toe, maar “the last night”? De “last night”is gewoon een verheerlijking van het Britse Empire en de “weldaden” ervan. Brittania rules the waves, God Save The Queen, Jerusalem,… en intussen maar zwaaien met de Union Jack.

     

    Wel, op zo’n feest zou het beter zijn om niet mee enthousiast te gaan doen en nog minder om er met de vlag van een volk te zwaaien. Want als er nu één staat is die sterk was in het onderdrukken van volkeren, zullen het de Britten wel geweest zijn zeker? Je moet bv. enkel al aan onze goede vriend Olliver Cromwell denken, die onder de Union Jack en in naam van het Britse Empire een bloedbad aanrichtte in Ierland. Of de Boerenoorlog. Of hoe een tot de tandengewapende krijgsmacht simpele Boeren probeerden te onderdrukken en hun vrouwen en kinderen opsloten in concentratiekampen. Ook geen fraaie bladzijde in de geschiedenis van het Empire. Maar de voorbeelden zijn legio.

     

    Neen, dan liever geen Vlaamse Leeuw op “The last night of the Proms”.  Er zijn betere manifestaties om te gaan vlaggen.

  • De schoelie in Bart De Wever

    De WeverHet is niet verwonderlijk dat de N-VA-voorzitter Bart De Wever kritiek heeft op het initiatief van mijn goede vriend Filip Dewinter om zelf een 11-juliviering in Antwerpen te organiseren. Dat initiatief kwam er na de vaststelling dat de viering in Antwerpen, die georganiseerd werd door het stadsbestuur van Patrick Janssens, ontdaan werd van alles wat maar naar onze officiële Vlaamse Feestdag verwijst. De Wever deelt die analyse van het Antwerpse feest trouwens.

     

    Maar de manier waarop Bart reageert is er wel over. Hij stelt op de regionale bladzijden van Gazet Van Antwerpen: Het initiatief van het VB zal ervoor zorgen dat Antwerpen in twee kampen wordt verdeeld: een stad van politiek correcten en een stad van schoelies die met Vlaamse vlaggen zwaaien. En dat is heel erg.”  Nu, dat hij mij een schoelie noemt, heb ik niet echt een probleem mee. Ik heb het genoegen gehad van Karel Dillen te mogen leren scheldwoorden op te nemen als eretitels. Maar met die zinsnede affronteert hij ineens de brede Vlaamse Beweging die allemaal respect hebben voor de leeuwenvlag, die allemaal een 11-juliviering willen met meer inhoud en verwijzingen naar onze rijke Vlaamse geschiedenis en onze Vlaamse identiteit.

     

    Bovendien heeft het bezoek aan de koning bij Bart blijkbaar een acute amnesie veroorzaakt. Hij is immers vergeten dat hij zelf zo’n vlaggenzwaaiende schoelie is geweest. Bart is zijn tijd bij de Cavia’s (KVHV) vergeten. De Cavia’s (Bartje (net als ik toen ettelijke kilo’s lichter) incluis) waren ook meestal op Vlaams-nationale manifestaties (vaak met verbondsvlag en leeuwenvlaggen) aanwezig. Het gebeurde zelfs dat ze (met Bartje incluis) aan Vlaams-nationale acties deelnamen. Stel je voor. (Wees gerust niet zo veel als de grijze petten van de NSV)

     

    Als ik Bart was zou ik mijn woorden toch een beetje beter kiezen. Hij wint er niets mee. Noch bij de Vlaamse Beweging, noch bij Leterme en de koning die hij zou graag wil charmeren.

  • Vlaanderen eerst: Waarom wel op een zangavond en niet in ’t parlement?

    vbm_200602’t Is een rare wereld. Gisteren ben ik naar het Tweede Republikeins Zangfeest geweest. Altijd wel geestig. Als ge zo al een paar jaar in de Vlaamse Beweging rondloopt, komt ge dan altijd wel mensen tegen die ge een hele tijd al niet meer hebt gezien . En onder leiding van Twiggy kan je steeds zeker zijn van heel wat sfeer. Spijtig dat Gerolf Annemans andere verplichtingen had. Ik had graag nog eens het duo Twiggy-Annemans, met hun zware stemmen, een lied ten beste horen geven.

     

    Maar het meest opmerkelijke feit was dat er verschillende republikeinse boodschappen werden uitgesproken door politici over de partijgrenzen heen. (oud-volksvertegenwoordiger Herman Suyckerbuyck (CD&V-signatuur), Senator Patrik Van Krunkelsven (Open VLD), Senator Jean-Marie Dedecker (LDD), Senator Hugo Coveliers (Vlott), bijna Volksvertegenwoordiger Jan Jambon (N-VA) en Vlaams Volksvertegenwoordiger Filip Dewinter (Vlaams Belang)). Elk had zijn eigen visie op de Vlaamse Republiek, ieder legde zijn eigen accenten, de een wilde verder dan de andere,… Maar allen gingen ze wel voor de onafhankelijke republiek Vlaanderen. En dat is belangrijk.

     

    Filip Dewinter kon dan ook als laatste “republikeinse boodschapper” geen andere conclusie trekken dan dat we een politiek van “Vlaanderen eerst” moeten voeren. Als alle Vlaamse politici dat zouden doen, zouden geen vijf minuten, maar amper 1 minuut politieke moed volstaan om bv. Brussel-Halle-Vilvoorde te splitsen. Als al die politici menen wat ze gisteren hebben gezegd en vooral doen wat ze zeggen, zouden er échte stappen kunnen gezet worden, niet een zoveelste staatshervorming, maar wel naar heuse staatsvorming. Gisteren was er alleszins al een Forza Flandria van ideeën. Wat goed is. ’t Is beter dan niets, begrijp me niet verkeerd. Maar wat kan op een zangavond, kan blijkbaar niet eens men voorbij de statige poorten van het parlement is geschreden.

     

    Dan moeten we vaststellen dat een Kris Van Dijck (N-VA-), die zich gisterenavond ogenschijnlijk fantastisch zat te amuseren als procantor (Goeie stem die je trouwens hebt, Kris), geen toenadering zal zoeken tot een partij als Vlaams Belang. Ik weet ook dat ons aller goede vriend, Jan Jambon het moeilijk zal krijgen als Kamerlid voor het kartel om zijn mening, zijn echte mening, te uiten. Zeker en vast als CD&V/N-VA deel zou uitmaken van een federale regering. Patrik Van Krunkelsven heeft intussen als sinds begin deze eeuw bewezen dat hij binnen de VLD niemand warm krijgt voor een “Vlaanderen Eerst”-verhaal. Van Dedecker weten we dan weer dat enkel het individu telt en niet Vlaanderen als geheel,…

     

    Wat was dat gisteren dan, hypocrisie? Of meenden ze wat ze zeiden, maar durven ze het niet in de praktijk brengen. Tussen droom en daad staan wetten in de weg en vooral veel praktische bezwaren. Maar ik droom wel eens graag. Dé conclusie die we vandaag moeten maken, is dat er voorlopig nog steeds maar één Vlaams-nationale partij is. Toch alleszins totdat de heren van gisteren het tegendeel bewijzen - wat ik hoop, maar nog niet zie gebeuren - en dan wel op een plaats waar het telt: het parlement, de regering, de onderhandelingstafel,…

  • 50 jaar VVB

    Vlaamse Volksbeweging vzw - Onafhankelijkheidsmeeting 50 jaar VVB - wij gaan verder